© Sinterklaasgedicht
Meedoen: 15 november - 6 december 2021
Sinterklaasgedicht : Allerliefste wens
Lieve Sint,
 
Eindelijk is mijn verlanglijst klaar
al is de inhoud wel wat raar
Durf het u bijna niet te vragen
maar ga toch een gokje wagen
Ik zeg 't u maar meteen
deze wens is voor iedereen
Ik vraag u om een dagje zonder zorgen
geen gepieker om de dag van morgen
Een dagje vol met vreugde en zonneschijn
daarvoor zal ik u eeuwig dankbaar zijn
Graag je feedback! Klik op de button.

RECENTE INZENDINGEN:

  • pijlrechtsKlik op de datum/naam om hier het artikel te lezen.

  • Mooi lelijk

    © Tryntsje van der Meer op . Geplaatst in CURSIEFJE.
    Mijn ex is Ajax gek. Voor mij geen reden om iemand naar het rijk der exen te verwijzen, maar we verschilden nogal eens van menig over triviale zaken. Doen we nog wel eens, vinden we leuk. Zo raakten we van de week verzeild in een chat wisseling over keeper André Onana. Was hij klaar mee. Ik niet, want...
     
    'Ik vind Onana mooi om naar te kijken.' 
     
    - Lekker belangrijk. Vrouwen heben ook echt geen verstand van voetbal!
     
    'Wel van voetballers...'
     
    - Oké, noem dan es even heel snel drie lelijke voetballers. Succes!
     
    'Appeltje eitje: Crouch, Ribéry, Vida.' 
     
    - Nee nee nee, echt hardcore lelijk, bedoel ik.
     
    'Hallo...Ribéry, daar wil je echt niet onder gevonden worden hoor!'
     
    - Vooruit, die keur ik goed. Maar het kan erger. 
     
    'Lijkt me stug, maar goed. Kiprich misschien? Van Feyenoord vroeger?'
     
    - Nee
     
    'De Goey...' 
     
    - Nope
     
    'Toch niet die verdediger, met dat gebit?'
     
    - Reiziger? Nee joh. Check het huidige Real Madrid even.
     
    'Benzema, Courtois...allemaal prima te doen, lijkt me.' 
     
    - Kijk verdomme es goed naar die middenvelder, Luka Modric. Net een rat!
     
    'Zie het probleem niet hoor, best een stoere kop...'
     
    - Hebben jullie nog wel eens ratten in de kelder?
     
    'Komt voor, ja.'
     
    - Moet je de eerstvolgende rat goed in z'n gezicht kijken, dan zie je Modric. 
     
    'Ga ik zeker doen! Kan eerlijk gezegd niet wachten, een kelder vol knappe middenvelders....' 
     
    Graag je feedback!
  • Mindfuck

    © Connie van Vuuren op . Geplaatst in SENRYU.
    Het kwartje valt niet,
    hangt in het luchtledige.
    Verbazing alom!
    Graag je feedback!
  • Ontlast

    © Connie van Vuuren op . Geplaatst in SENRYU.
    Laxeermiddelen
    zetten aan tot druk bij een
    hopeloos persoon.
    Graag je feedback!
  • vermaning

    © W.J. (Hans) Villerius op . Geplaatst in © Sinterklaasgedicht.
    Dit sinterklaasgedicht is voor de recensent,
    die al te kwistig strooit met lof en compliment.
    Zo’n criticus bedeelt de ergste teringzooi
    met vier, vijf sterren en noemt vullis ‘leuk’ en ‘mooi’.
    Tot hem en ook tot haar richt ik mij, want, voorwaar,
    er dreigt een levensgroot en zeer reëel gevaar
    (ofschoon De Goede Sint auteurs op Schrijverspunt
    best wel een huldeblijk voor topprestaties gunt):
              Te veel gedweep en te veel adoratie
              betekent niets… behalve woordinflatie.
    Graag je feedback!
  • Arbeidsvreugde

    © Marc Van Damme op . Geplaatst in 55WOORDEN.
    Elke avond, alvorens na het werk terug naar huis te gaan, bracht Jan een bezoek aan het toilet en telde hij zijn kloten. Bij de vaststelling dat hij er nog steeds twee bezat, mompelde hij tot zichzelf: "Vreemd, ik was er welhaast van overtuigd dat ze er mij vandaag één hadden afgetrokken. Minstens één."
    Graag je feedback!
  • Mozes

    © Lars Tanesy op . Geplaatst in 55WOORDEN.
    Survivalspirit kweken. Dat was de bedoeling toen Andreas met zijn groep geestelijk zieken de Waddenzee te voet overstak.
    Wie niet meer kan, moet nu terugkeren, zei de begeleider nog.
    Ze kwamen totaal uitgeput aan land. Andreas bleek er niet bij.
    Paniek.
    Ze belden hem op.
    "Mozes heeft het beloofde land niet bereikt" lachte Andreas.
    Graag je feedback!

OUDERE INZENDINGEN:

  • pijlrechtsKlik op de datum/naam om hier het artikel te lezen.

  • Engelen bestaan

    | Jan Boxem | KORT VERHAAL
    Engelen bestaan
    “We moesten meteen handelen. We konden niet op de uitslag wachten”.
    Op een woensdagmiddag reed ik haar voorbij, maar aan het tengere figuurtje, de kleding en het grijze haar zag ik meteen dat ze zuster Ensink was. Snel kneep ik in de remmen en op het trottoir kwamen we in gesprek. ”U heeft vroeger toch in het ziekenhuis gewerkt?” Ze knikte verbaasd. “Dan wil ik u nogmaals bedanken voor het feit dat u samen met dr. Jansen ons zoontje het leven heeft gered.”
    Ik schrijf anno 1991. Onze huisarts zat al achter het stuur toen ik aankwam fietsen. Ik was op school gebeld met de mededeling zo snel mogelijk naar huis te komen. Danny was ernstig ziek. Hoogstwaarschijnlijk meningitis (hersenvliesontsteking). “Meneer Boxem, stapt u meteen in”, was het dringende advies van de huisarts, “want we hebben geen minuut te verliezen.” Achter in de auto lag hij levenloos in mijn armen. In recordtempo reden we naar het ziekenhuis. Toen ging alles heel snel. In de behandelkamer zag dr. Janssen aan Danny dat hij niet op de uitslag van het lab kon wachten. Zuster Ensink sloot meteen het infuus aan met een fikse dosis antibiotica.
    “We moesten meteen handelen. We konden niet op de uitslag wachten. Gelukkig heeft het goed uitgepakt”, zei de ze.
    Een uurtje later deed Danny zijn ogen weer open en vroeg ”Waar ben ik? Wat is er gebeurd?” De zuster kon zich het nog goed herinneren. Dankbaar legde ik mijn hand op haar schouder en ook haar hand raakte mijn schouder aan. Toen ze even later achter haar rollator de afslag nam richting de hoofdstraat, dacht ik: ”Engelen bestaan echt.”
    Graag je feedback!
  • Ossepoester bis 2

    | yves goudket | KORT VERHAAL
    “Wie denk jij wel dat je bent idioot, met je blauw pakje aan, als je niet maakt dat je wegkomt zal het je beste dag niet worden!” zei Ossepoester.
    De smurf lachte luid.  Dan draaide hij zich om en riep naar de bende “AANSMURFEN!”.
    Op dat moment, toen de smurf zich omdraaide zag Ossepoester de grote rits aan de achterkant van Baardsmurf.
    Ze sloot het deurtje en zag nog net zo’n dertigtal grote en kleinere smurfen afkomen. Ze hadden speren en dolken en degens vast, enkele van hen hadden ook een vlammenwerper en een kruisboog bij. Eén was gewapend met een katapult.
    “Schuilen, mannen, we lopen naar boven en gooien alles wat we kunnen missen  naar beneden, op hun domme blauwe koppen!”
    Nauwelijks bovengekomen aan de kantelen begon Batman Ossepoester vast te nemen. Het voelde leuk aan,vond hij…
    “Hey Batman, wat doe je?”
    “Je had toch gezegd dat we alles wat we kunnen missen naar beneden moesten gooien?”
    “Flauw grapje Battie !” zei Ossepoester, en ze wurmde zich los, ze hield wel van mannen die actie ondernamen…
    Ondertussen was de rest bezig met stoelen, een salon, enkele laptops, een barbecue, een opblaasbaar zwembad, een parasol, een tapijt, vier televisies en eens strijkijzer naar beneden te gooien. Ossepoester had ook gemerkt dat elke smurf zo’n rits had achteraan.
    “Het zijn geen echte Smurfen denk ik, Spiderman, ze zijn verkleed en ik wil graag weten wie ze zijn, de smeerlappen, zich voordoen  als smurfjes, kan jij er al enkele gaan vangen in je web ?”
    De woorden waren nog niet koud of Spiderman zwiepte zichzelf op de muur, klom naar boven en even later kwam hij terug met in zijn web drie vloekende smurfen.
    Hij deponeerde zijn buit op de binnenkoer.
    “Hou ze stevig vast, als ik hun rits kan openen weten we wie ze echt zijn.” Na veel getrek en geduw kwam het kostuum van de eerste al los.
    “Popeye!!!!Niet te geloven, verrader die je bent!Waarom ?”
    “Ik was die verdomde spinazie kotsbeu en Olive nog meer !” zei Popeye. Ossepoester negeerde hem.
    Ook de andere kostuums werden uitgetrokken. “Olive en Brutus, jullie ook al, is dat de dank voor het feit dat jullie in al die filmpjes mochten meespelen?!”
    Spiderman spande het net strakker om hen heen en zette ze in de kelder.
    “Hier ga je voor boeten Spiderman, echt, al heet ik Popey !”Spiderman lachte.
    Even later bracht hij vijf Smurfen mee die ook van hun kostuum werden  ontdaan.
    Mickey Mouse, Goofy, Pluto, Minnie muis en donald duck bleken het te zijn !
    Ossepoester kon haar ogen niet geloven.” Waarom zijn jullie zo slecht geworden?”vroeg ze .
    “Ik was het beu in die stomme tekenfilmpkes, en de anderen ook, ik wilde leven en veel geld hebben en stelen en bedriegen!”
    Ossepoester schudde haar hoofd. “Als Spiderman de anderen gevangen heeft gaan jullie de boot op, richting andere kant van de wereld, Dan kan je nooit meer hier geraken!”
    De tekenfiguren lachten flauwtjes.
    Intussen had Spiderman de rest van de bende gevangen, bleek dat het Pipi Langkous, Billie Turf, Kuifje, Robbedoes, Bobbie, JR Ewing,Hannibal Lecter, Nero, Suske en Wiske en Pipo de clown waren.
    Met zijn allen werden ze in één web geplaatst dat Spiderman strak aanspande. Ze konden geen vin verroeren en werden opgesloten in de kelder.
    Dan ging Ossepoester’s telefoon weer. Ze nam op.
    “Hallo?”
    “Ja hallo?”
    “Ik ben het!”
    “Wie is ik ?” zei Ossepoester.
    “Ik uiteraard, herken je mijn stem niet meer?”
    Ossepoester zuchtte. Batman en Zorro en de dwergen keken haar met grote ogen aan.
    “Ik ben het Koodrapje!”
    “Jij weer? Wat nu ?!”
    “Ik heb net op VRT gehoord dat Edgar Hoover, de grote baas van de FBI, een beloning uitlooft van 25 miljoen dollar aan diegene die de smurfenbende kunnen vangen !”
    “1 april is al lang voorbij hoor Koodrapje, kijk maar naar het nieuws straks, dan zul je wel zie !”
    “Okee, ik kijk dan wel eens vanavond, bedankt voor de info!”
    Die avond zaten ze met zijn allen in het salon, kijkend naar hun flatscreen, na drie episodes van De Kampioenen, begon het nieuws.
    “Goedenavond beste kijkers, Edgar Hoover, heeft een beloning van 25miljoen dollar uitgeloofd aan diegene die de valse smurfen kan vangen, indien U een tip heeft belt U gewoon onderstaand nummer!” Ossepoester ’s mond viel open van verbazing, zo zag ze er nog lelijker uit, vond Batman en ook wel wat mooier vond hij…
    De dwergen vielen één na één in zwijm, ook Zorro viel van zijn stokje.
    Ossepoester liep naar de ijskast en haalde er een magnum fles champagne uit. Ze gaf haar helden allemaa een groot glas ervan.
    “Op ons, de nieuwe rijken !” riep ze luid.
    Dan klonken ze met de glazen tegen elkaar. Jupilerdwerg dronk zijn glas in één keer uit en vroeg meer.
    Dan nam Ossepoester haar gsm om de beloning te claimen.
    “Hallo?”
    “Hello, this is Edgar Hoover, what can I do for you ?”
    Ossepoester schraapte haar keel en zei in haar beste engels ;” hello edgaar, we haf captuurt de gang of de smurfs but they not rielli haar smurfs, it is popeye and consorts!”
    “Oh my god…”riep Edgard.
    “No God is not in the gang, wel Brutus for exaampel and Olive and moor of them !”
    “Yes I understand, it is awesome you catched these criminals, they will be put in jail for life thanks to you, you saved our country!!!Let me know your accountnumber and I will deposit the money on it straight away !”
    Ossepoester gaf hem haar rekeningnummer van haar KBC rekening.
    “Oh Edgaar, thank joe but is not dringend, tomorrow is ook good hoor!”
    “Can we pick them up at your house?”
    “Of koers Edgaar, it is in de kastelendreef 856 in Bochtegem Flanders! “
    “Okay I will send Rambo and his friends to pick them up tomorrow, many thanks again Ossepoester !”
    De avond duurde lang en was heftig, er werd gedronken, getoast, gedanst en gerookt.
    Tegen vieren die nacht kropen ze in hun bedden. Om 12 uur stond Rambo er met bataljon soldaten. De schijnsmurfen werden uit het web gehaald en één per één vastgebonden in de militaire bus die ze meehadden. Rambo bedankte hen en nadat de dwergen en Ossepoester enkele selfie’s hadden genomen vertrokken ze weer.
    Batman ging naar Ossepoester en knuffelde haar hevig. Dan kuste hij haar vol op de mond.
    En de rest applaudiseerde luid. Hij wilde graag met haar trouwen zei hij, Ossepoester stemde maar al te graag in met het voorstel.
    ‘Eindelijk van’t straat!’ dacht ze. Het werd een immens feest op het kasteel. Ook Spiderman en Zorro besloten op het kasteel te blijven wonen, net als de dwergen.
    Dankzij het enorme bedrag dat ze gekregen hadden liep hun verdere leven over rozen. Ze verhuisden naar een immense villa aan de costa blanca en genoten van hun privé strand of van hun boot of de jetski…
    En ze leefden nog lang en gelukkig. En toen kwam er een olifant met een lange snuit en het verhaaltje is uit !
     
     
                                                               EINDE
    Graag je feedback!
  • Frits

    | Konstantin Groot | KORT VERHAAL

     “Ik zit te twijfelen tussen Tonnenmakerij in de Republiek 1648-1751: een economische revolutie en Het leven aan een zijden draadje: de rol van weefgetouwen in de Bataafse Republiek. Beide erkende publicaties, maar niet dertig-euro-waard-tweedehands publicaties.””

    “Sorry, heb je het tegen mij?”

    Frits keek de voorbijganger verbaasd aan. “Nee, ik heb het niet tegen u” zei hij perplex en enigszins agressief.

    De voorbijganger keek minstens zo verbaasd, haalde zijn schouders op en liep door. Na een pas of twee keek hij nog wel even over zijn schouder om zeker te zijn dat Frits er niet aan kwam rennen met een mes. Frits keek hem fel aan. De man draaide snel het hoekje om. Frits had het idee dat de man alsnog tussen de boeken naar hem zat te gluren.

    “Menselieve, kan een mens niet gewoon naar boeken kijken en lichtelijk in zichzelf praten.” Frits keek snel en strak tussen de boeken achter hem. Niks. De man zou wel naar buiten zijn gerend of in ieder geval gejogd. “Dan heeft ‘ie thuis wat te vertellen”, dacht Frits, “over die gekke man in de boekenwinkel die dingen hardop zei. Kan je voorstellen, Mies. Hardop... In de boekenwinkel!”

    Frits gooide de twee publicaties enigszins lukraak terug. Hoe zou hij überhaupt een geschiedwerk kunnen kopen met de titel Het leven aan een zijden draadje. Net of dit soort ludieke titels opeens een onontdekte markt van latente geschiedliefhebbers zou aanboren. En een economische revolutie? Misschien in een niche van een niche van een niche. Het hoekhuis op de gracht heeft misschien een economische revolutie doorgemaakt door de tonnenmakerij van 1648 tot 1751. Frits trok een grimas en wandelde enigszins geïrriteerd uit de boekenwinkel. Teleurgesteld in de staat van geschiedwerken, teleurgesteld dat hij niks kon vinden, maar vooral teleurgesteld dat hij geen geld had om twee vrij nutteloze publicaties te kopen.

    “Alleen nog koffie halen”, dacht hij bij zichzelf. Met de daaropvolgende gedachte zonk de moed hem nog meer in de schoenen. “Sinds ze het koffiewinkeltje hebben omgetover, ge-rebrand, hebben ze ook de filosofie van intensief klantencontact omarmd. De dagen van een pak koffie pakken, wachten tot ze het gemalen hebben, afrekenen en weglopen onder het genot van een maximum van vijf woorden zijn gedaan. Als je nu te lang bij de koffie staat te kijken, vragen ze of ze je kunnen helpen. Als je dan nee zegt, komt de volgende medewerker na tien seconden hetzelfde vragen. Tijdens het afrekenen komen ze dan aanzetten met niemendalletjes over het weer of de crisis. Ach en wee, het is niet makkelijk om gewoon je gang te gaan.”

    Zo mijmerend kwam hij langs het enigszins bekladde standbeeld van Witte de With. Er stond RASIST op geschreven. Frits probeerde te bedenken waarom het grappig is dat racist fout was geschreven, maar hij kon er niet opkomen. Hij wist niet of Witte de With een racist was. Met een dergelijke naam straal je echter wel witheid uit. Het benadrukt de witheid zo erg dat je haast bij geboorte al een racist bent. Hij bleef even staan en keek in het trotse gelaat van het standbeeld. “Best wel lullig voor zo’n standbeeld” dacht Frits “hij kan zichzelf geeneens verdedigen.”

    “Het is een schande” riep een vrouw naast hem. De vrouw zou qua uiterlijk ook een De With knunen zijn. Haar witheid werd nog benadrukt door het roze pakje wat ze aan had. In zijn hoofd had Frits de dame Verontwaardigd de With gedoopt.

    “En het erge is”, zei Frits, “hij kan zichzelf geeneens verdedigen... Als standbeeld zijnde.”

    De vrouw keek Frits aan of hij het punt niet begreep. Frits begreep het punt wel, maar hij had er weinig boodschap aan. Hij was van nature een uiterst onverschillig man als het om principes ging.

    “Ze moeten blij zijn dat ze hier wonen. Het is beter dan in Afrika” zei de vrouw die het vanuit een andere hoek probeerde.

    “WILT U WEL EVEN AFSTAND HOUDEN” riep Frits tegen de vrouw die langzaam dichterbij was komen staan.

    De vrouw schrok enigszins, maar corrigeerde haarzelf een milliseconde later. Met opgeheven hoofd en een duidelijke ‘hmpf’ marcheerde ze door. Frits keek het geheel aan en vond het wel erg op een filmscène lijken. De omstanders die opgeschrikt waren door de commotie draaiden zich langzaam om en gingen weer verder waar ze mee bezig waren. “Misschien ben ik wel gek” dacht Frits. Hij keek nog even naar het standbeeld en het grote woord RASIST. Hij pakte een pen uit zijn zak, kraste de S door en schreef er een C onder. De lichte ballpoint strepen verbleekten bij de dikke zwarte graffiti. Hoewel het er nu correct stond, hoopte hij wel dat een volgende voorbijganger een leuke grap van het geheel kon maken.

    “Koffie is zwart” dacht hij terwijl hij verder naar de koffiewinkel liep.

    Graag je feedback!
  • Dagelijkse wijsheid

    | Elise Feuerberg | POËZIE ALGEMEEN
    Een wezen veranderd per moment
    dus de vraag is te stellen-
    of een wezen moment na moment
    wel hetzelfde wezen is
    Graag je feedback!
  • Dierentuin

    | Machteld Berkelmans | Blog

    Het was toch wel een hele andere vakantie dan anders, dat had hij wel in de gaten. Het baasje en vrouwtje waren wel naar de camping geweest maar ze hadden hem niet meegenomen. En ze waren ook al heel snel weer terug. Echt heel raar. Hij vroeg zich af wat er toch allemaal gebeurd was. Ze hadden het over water en een nieuwe caravan. Nou ja, hij wachtte maar af, het zou allemaal wel goed komen.

    Het vrouwtje hoefde in ieder geval niet te werken, dat was heel gezellig. Kon ze ’s ochtends wat langer koffiedrinken voordat ze dingen gingen doen. Het baasje wilde graag een keer naar een dierentuin. “Dat is al zo lang geleden, dat zou ik nog wel eens willen doen.” Hmm, dat zou een stil dagje worden, dat was vast een plek waar hij niet mee naar toe mocht. Het vrouwtje was al op internet bezig om kaartjes te reserveren. “Hé”, zei ze tegen het baasje, “ik kan ook een kaartje voor Stef reserveren. Hij mag ook mee.” Kijk, dat was nog eens goed nieuws, hij ging maar even bij het baasje staan. Want mee mogen was nog niet hetzelfde als meegaan. Gelukkig vond het baasje het goed en werd voor hem ook een kaartje gereserveerd. Een dierentuin, dat was spannend.

    Hij rook het al toen ze in de rij stonden, hier waren dieren die hij normaal gesproken niet tegenkwam. Hij trok eens aan zijn riem om haast te maken maar ze moesten toch wachten. Gelukkig was er genoeg te zien, een grote vijver met karpers, hij ging maar eens over de rand kijken. Even later liepen we dan toch door een grote poort. Kijk, dat was nog eens interessant. Hij wist niet waar hij het eerste moest kijken. Wat waren er toch veel rare wezens op de wereld. Sommigen maakten wel een heel raar geluid ook. Het baasje en het vrouwtje vonden het leuk, ze wandelden langs allerlei plekken en terreinen. Hij lette wel goed op dat hij zich netjes gedroeg, hij moest het niet voor zichzelf verpesten. Alleen die pelikanen, die stonden wel erg dicht bij het gaas. Hij probeerde ze terug te jagen maar ze reageerden niet eens. Stomme vogels. Het vrouwtje trok hem mee, hij keek nog eens om maar ze stonden echt gewoon suf voor zich uit te kijken. Nou ja, dan niet.

    De middag vloog voorbij. Leeuwen, tijgers, luipaarden, hij keek zijn ogen uit. Hij kon zelfs ruiken dat ze gevaarlijk konden zijn. Maar wat hem wel opviel, was dat die wilde dieren toch wel graag opgekruld in de zon lagen te tukken. Kijk, hadden ze toch wat gemeen.

    Graag je feedback!