• images/deelname/Blog.jpg
    Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Heel vaak is dat iets informatiefs (hoe kun je het beste....) maar het kan ook inspirerend zijn (een persoonlijk verhaal over hoe je omgaat met een scheiding).  Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl. In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt. Dat kan bijvoorbeeld de dagelijkse beslommeringen als moeder van twee kleine kids (mamablog) zijn.
    Maximaal 1000 woorden. 

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Tekst inzenden:
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen zie je een knop om je artikel in te zenden. Door op die knop te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Publicatievoorwaarden
    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst! Ook vervolgverhalen e.d. zijn niet toegestaan.
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

Corona wandeling

Publicatie: 31 juli 2020

De zon weerspiegelde de kastanjebomen in de ‘Grote Gracht’. Het avondlicht schilderde de warme kleuren in het water van een onverwacht spectrum groen afgezet met een diepblauwe lucht. Een ideale tijd voor mijn dagelijkse ‘coronawandeling’ om de oude stadsgracht. Deze keer liep Grietje met me mee, een zestienjarige ‘spring in ’t veld’ met lange donkere haren, diepgrijze ogen en een spleetje tussen haar voortanden. Als ze lachte werden de betoverende kuiltjes in haar wangen zichtbaar. Ze hield van dansen en het leven was één groot feest. Ze had grootste plannen, ze wist het zeker: later ga ik dansen bij het nationale ballet. Ze dartelde voor me uit op het grindpad en dook af en toe in de graskant om een bloemetje voor me te plukken. Ze bruiste van levensenergie, het half uurtje wandelen vloog voorbij. “Morgen komen mijn broers Michael en Philip, doeii”. 

De gebroeders kwamen een kwartier te laat aanhollen bij het begin van het grindpad naast de begraafplaats. Michael, zeventien jaar, een atletische gestalte, sluik zwart haar en donkere ogen verontschuldigde zich: “we moesten van pa nog in de winkel helpen”. Hoewel hij twee jaar jonger was als Philip deed hij woord. “Zullen we deze keer hardlopen, jij mag een voorsprong tot bij de visstek tegenover de kerk, oké?” Philip, die zijn kansen al ingeschat had zei: “Doe normaal man, daar zit ie echt niet op te wachten” Hij was de tegenpool van Michael, bedachtzaam, een denker, na zijn mulo-examen was hij naar de kweekschool gegaan, zijn broer was regelmatig het slachtoffer van het aanscherpen van zijn praktische pedagogische kwaliteiten. Ik koos voor een compromis, nadat ik 30 meter een schijn wedstrijd met Michael inzette en hij me voorbijvloog, had ik nog een kort gesprek met Philip over zijn aanstaande eindexamen. 

De volgende dag waren de hoge rietkragen en graskanten gemaaid door de gemeentewerkers, het uitzicht op de gracht was beduidend verbeterd. De geur van gemaaid gras was overweldigend. Hoewel de lucht meer betrokken was kon je ondanks de wind bescherming vinden naast de machtige kastanjebomen met hun getande bladeren en hun uitbundige bloei van grote witte pluimen. Deze keer liepen de gezusters Eva, 23 jaar en Vroukje 26 jaar mee. De twee dames kwamen schaterlachend bij de gracht aan. Ze wilden me niet vertellen waarom ze plezier hadden. Eva kon met gemak gekozen worden tot miss Holland. Ze heeft lang donker golvend haar, diepbruine ogen en duidelijk zichtbare jukbeenderen.  Met haar glimlach kon ze iedere man veroveren. Ze is verloofd met David die in Amsterdam woonde en die haar iedere zondag bezocht. Vroukje is een natuurmens, die dingen zag die een ander nauwelijks opmerkte.  “Kijk daar zwemmen kuifeenden, die duiken met hun zwart-witte verenpak naar hun voedsel. Ze eten waterdieren tussen de planten en hebben een opvallend geel oog zei ze enthousiast.”  Een wandeling rond de gracht voelde aan als een les praktische biologie. Na de wandeling liepen de zusters kwebbelend naar huis.

Als laatste van de zeven kinderen liep ik met Marie (28 jaar) en Marcus (27jaar) Marie is het enige kind wat uit huis woonde. Ze was net getrouwd met Eli Jas, ze woonden ook in de Korte Havenstraat enkele blokken verder als haar ouderlijk huis. Marcus was voorbestemd de manufacturier zaak van zijn vader over te nemen. In feite had hij al zo’n beetje de leiding. Tijdens de wandeling vertelde hij zijn plannen voor de toekomst met de zaak.

Als laatste wandelde ik met de ouders van de zeven kinderen Joseph van Bergen (56jr) en Feikje van Bergen-Davidson (54 jaar).  Zij runden een winkel in meubels en kleding in de Korte Havenstraat 22. Boven hun zaak hadden zij een kleine synagoge ingericht.  Joseph vertelde hoe hij genoeg mannen bij elkaar gekregen had om een synagoge te beginnen met onder andere de families Rosenthal, Meijer, Vos en bakker Mooij. Feikje vertelde van hun plannen om naar Amsterdam te verhuizen en wat daar allemaal bij kwam kijken.

IMG_3666.jpg

Enkele maanden heb ik mijn ‘corona-wandelingen’ volgehouden. Door de intelligente Lock-down zocht ik een plek om dagelijks te wandelen waar het nog rustig was dicht bij huis rondom de gracht. Een mooi wandelpad langs de oevers van de gracht en een mooie weg met gigantische treurwilgen die met hun afhangende takken de gracht raakten. In het midden van de gracht stonden drie prachtige beelden van Naiaden (waternimfen) waartussen de futen nesten gemaakt hadden. De route liep langs een weg die de beide plaatselijke begraafplaatsen scheidde. Alles ademde een sfeer van een serene rust en vrede. In die meer dan honderd wandelingen kwam ik aan die weg steeds het onderstaande oorlogsmonument tegen. 

 

In het begin leerde ik de namen uit mijn hoofd. Later wilde ik hun herinnering tastbaar maken door ze om beurten virtueel uit te nodigen voor een wandeling. Daarbij ben ik uitgegaan van de leeftijd op de gedenksteen.

De familie van Bergen werd in Amsterdam uit hun huis geschreeuwd door de SS op de trein naar Westerbork gezet vanwaar ze in een veewagen gedreven werden als gezin en naar Auschwitz afgevoerd.  Bij aankomst werd Michael geslagen direct naar de gaskamer geschopt om daarna gecremeerd te worden. Joseph en Feikje moesten nog een maand in de hel wachten voordat ze hetzelfde lot ondergingen. Marie is een half jaar later in Sobibor om het leven gebracht. Weer een jaar later volgden de andere kinderen.

Zij mogen nooit vergeten worden!! Memento Mori

WAARDERING

HITS

603

Artikel aangepast: 20-08-2020

Commentaar en/of waardering voor dit artikel:

Het is niet toegestaan eigen werk zelf een waardering te geven!