Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt. Maximaal 1000 woorden. 

Klik voor alle schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

De dierenarts komt

Brengt het euthanaseren van een geliefd huisdier verandering in de oorspronkelijkheid van de dag of blijft deze ongewijzigd?

Tranen wellen uit traanbuisjes naast de ogen, toch voel ik ze in mijn keel. Een ophoping, stuwdam. Iets waarvan ik  nu al weet dat het peil straks dramatisch stijgt. Hoeveel keer een laatste aai? Een kus op zijn hoofd. Hoeveel keer nog afvragen waar de grens ligt tussen verstandig en te vroeg besloten? Als ik het aan het wolballetje vraag - hij ligt er nog heel mooi bij - dan kijkt hij me aan. Dezelfde zachtheid in zijn ogen. Ik meen zijn ziel te zien. Dat stuk dat menselijk en dierlijk niet langer onderscheid. Het onveranderlijke deel in zijn tanende lijf, waarbij geest en lichaam een andere tred lijken te lopen.

En zo gaat de dag voorbij, de uren, de minuten. Zo meen ik de kleine pijnloze tumoren te zien groeien met centimeters tegelijk. Het abces op zijn rug. De kleine bult op zijn oog. Soms trek ik het ooglid even omhoog zodat hij onbelemmerd ziet. Zoek ik rechtvaardiging? Verlies van daderschap. Gisteren ving hij nog een muis. Zijn eerste muis. Ik wist niet eens dat hij het in zich had.

En zo drijven alle gedachtestromen voorbij, steeds dichterbij het moment waarvan ik weet dat het gaat komen. Al leid ik mezelf af. Stel ik dingen uit. Ben ik aan het schrijven. Alles rijgt. Moet ik de dag nu anders beleven? Dat doe ik natuurlijk wel, maar dat is mijn perceptie. En onder die perceptie ligt de perfecte vorm van alle dingen. Daar hoeft de dood niet meer concurreren met het leven om het meest ultiem te zijn.

Dat voelde ik toch: nu niet gaan twijfelen.

Alles komt als een parade in mijn geest voorbij. Kater-mauwtjes, de wilde roos die ik moet planten als hij straks in de aarde ligt. Is hij wel gelijk weg? Of is het koud? Het regent ook nog. Ik luister naar het ritme van de druppels, wordt een met wat ik hoor en zie. Wat komt gaat en wat gaat komt. Zo is alles rond. Een troostende les. De som van alle beweging is stilte. Daar zal ik je altijd vinden.

Zijn naam is: Lars

© Odette van Kempen op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
26.11.21
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Van je af schrijven: voor veel mensen wekt dat uitstekend.
Paar kleine foutjes, twee wil ik er benoemen:
onderscheid - onderscheidt
..., wordt een met wat ik hoor en zie - ..., word een met ...

Sterkte ermee!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Odette van Kempen 27.11.21
    Dank je, Ewald. Het is altijd even verwerken. Dood blijft een 'vreemd beeld'. Helemaal gelijk van de foutjes, in de haast van de emotie geplaatst zonder goed te kijken. Ik kan het niet meer veranderen helaas. Dank voor het meekijken!