Voor schrijvers, door schrijvers

Blog

Blog
Inzendingen: 340
Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl.
 
In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt. Dat kan bijvoorbeeld een reisverslag zijn (travelblog) maar ook de dagelijkse beslommeringen als moeder van twee kleine kids (mamablog). Maar je hebt ook bloggers die over alles en nog wat schrijven, gewoon wat ze leuk vinden.
Die ene -meest gevreesde- vraag
© Elna Wijnhard op .
Aantal hits: 156

Hoewel ik graag fictie en anekdotes schrijf, waag ik me niet snel op het (te) persoonlijke vlak. Ik heb dus wel even nagedacht voor ik hier aan begon. Waarom ik het nu dan toch doe?                                                                  Omdat ik, ongetwijfeld, niet de enige ben en omdat dingen pas kunnen veranderen wanneer mensen zich bewust zijn van wat hun woorden teweeg kunnen brengen.

Als zus van een stel broers en een zusje, heb ik inmiddels een flinke ‘kudde’ neefjes en nichtjes. Deze variëren van ‘net een paar jaar op school’ tot ‘jonge ouder.’ Ik heb dus de nodige luiers mogen verschonen, snotneuzen mogen afvegen en fruithapjes mogen voeren. Daarnaast heb ik 25 jaar lang, als leerkracht in het basisonderwijs, met ruim 600 kinderen een groot aantal uren van hun wakende leven gedeeld.

Opgroeiend als meisje en jonge vrouw, heb je zo je wensen en dromen voor de toekomst. En wanneer die wensen en dromen voor anderen eerder uitkomen, dan komt jouw tijd nog wel. Vervolgens komen er fases…

Fase: Er is iemand zwanger! Wat leuk! Mag ik oppassen? Mag ik ook een flesje geven?

Fase: Er is iemand zwanger. “Wanneer begin jij?”

Fase: Er heeft iemand een baby of jong kind. Er wordt gepraat over schattige zaken en kleine of grote beslommeringen. Enthousiast en vol interesse babbel je mee, tot je blikken opvangt die zeggen: “Wat weet jij daar nou van?”

Fase: Je ziet overal om je heen zwangere vrouwen en jonge gezinnetjes.

Fase: Wat niet is, kan nog komen.

Fase: De klok tikt erg dringend…

Ten slotte komt er een dag -hij is stilletjes aan komen sluipen, maar toch is hij ineens daar- dat je weet dat het niet meer zal gebeuren. Het accepteren vraagt tijd, veel tijd. Je moet het een plaatsje geven. Soms lijkt dat te lukken…

Op medelijden zit je echt niet te wachten; net zo min als op opmerkingen in de trant van: “Er is nog zoveel moois, wat je met je leven kunt doen.” Je gaat verder met je leven, want natuurlijk is er meer. Toch komt er telkens weer een moment, dat die ene -meest gevreesde- vraag komt.

Je neemt deel aan een nieuwe activiteit, of maakt zomaar ergens met iemand kennis en daar is hij: “Heb jij geen kinderen?”                                                                                                                                                      Antwoord: “Nee.”                                                                                                                                                            Wat moet je anders? Je hele levensverhaal over een vrijwel onbekende uitstorten? Ongemakkelijke stiltes veroorzaken? Natuurlijk niet. Je geeft je antwoord en gaat vlot over op het volgende onderwerp. Maar eenmaal thuis, of misschien pas dagen later, raakt het je weer vol als een vuist in je gezicht: Ongewenst kinderloos…

Nu is mijn ervaring, dat de meeste ouders vroeg of laat over hun kinderen beginnen; soms over leuke ditjes en datjes, soms om te mopperen over de moeilijkheden, die de opgroeiende spruit veroorzaakt.Ik weet dat mensen alleen maar hun belangstelling proberen te tonen, wanneer ze dé vraag stellen.                                                Maar als iemand niet uit zichzelf over zijn of haar kinderen begint te vertellen, zou het dus zomaar kunnen zijn dat dit onderwerp te gevoelig ligt.                                                                                                                                   Nu betekent dat, wat mij betreft, niet dat er niet over gepraat mag worden. Het zou alleen erg fijn zijn, wanneer men zich er meer bewust van was, dat vragen naar het hebben van kinderen niet voor iedereen hetzelfde is, als een gesprek over koetjes en kalfjes.

Sta er dus eens bij stil, wat zo’n vraag voor iemand kan betekenen.                                                                Wanneer je een persoon die vraag dan toch wilt voorschotelen,  bedenk dan eerst of je ook bereid en in staat bent, hier echt met hem of haar over te praten. Dan is het onderwerp nog steeds moeilijk, maar dan veroorzaak je ten minste niet onbedoeld emoties waar de ander geen kant mee op kan.

Terwijl ik dit schrijf, twijfel ik nog steeds of ik er goed aan doe. In ieder geval is het voor mij persoonlijk, één van de heftigste dingen die ik ooit geschreven heb. Het is niet mijn bedoeling mensen een schuldgevoel aan te praten.

Mijn hoop is, dat een stukje bewustwording, het leven af en toe wat gemakkelijker (of in ieder geval minder moeilijk) kan maken.

Elna Wijnhard,  6 april 2014

Dit artikel delen?

geef een waardering voor: "Die ene -meest gevreesde- vraag"

Geschreven door Elna Wijnhard . Geplaatst in Blog.
17.07.20
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
Emoticons: ;o = wink, :d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart

Jouw feedback hier?

Je helpt een andere schrijver met jouw eerlijke, respectvolle feedback en een serieuze waardering voor de schrijfkwaliteit van het artikel. Zie je verbeterpunten? Geef ze dan a.u.b. concreet aan in je commentaar.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen.

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !