Voor schrijvers, door schrijvers

Blog

Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl.
In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt. Dat kan bijvoorbeeld een reisverslag zijn (travelblog) maar ook de dagelijkse beslommeringen als moeder van twee kleine kids (mamablog). Maar je hebt ook bloggers die over alles en nog wat schrijven, gewoon wat ze leuk vinden.

191 Hits

Publicatie op:
Ik geloof

Als kind was het een shock voor me om te ontdekken dat er mensen zijn die niet in God geloven. Ik begreep ze niet. Het voelde alsof ze mij zeiden dat ze niet geloofden dat mijn moeder bestond of mijn vader.

Toen ik groter werd ging ik vragen stellen en kreeg vaak niet het antwoord dat ik wilde horen. Waarom mocht ik op zondag niet buiten voetballen? Wat heeft het dragen van een rok nu ooit te maken met geloof? Weinig, zo is vandaag de dag mijn mening. Maar één vraag heb ik nooit gesteld, dat is de vraag naar het bestaan van God. Die hoefde ik niet te stellen, omdat ik Hem in mijn leven beter dan wie dan ook heb leren kennen.

Als tiener en jongvolwassene maakte ik kennis met christenen uit heel veel verschillende kerken. Het boeide me geweldig om te horen hoe zij hun geloof beleefden. Ik ging werken bij een zogenaamde interkerkelijke organisatie en voor een christelijke maandkrant. Ontmoette daar katholieken, evangelischen, baptisten, methodisten, hervormden en gereformeerden van allerlei slag en ik genoot. Ik herinner me een Afrikaanse vluchteling die in het Engels vertelde hoe God hem geholpen had. Ik herinner me een stoere kerel vol met tattoos die een gebed uitsprak in een straattaal waar de honden geen brood van lusten, maar het was zo oprecht dat ik het nu nog weet. Ik herinner me verhalen van moslims die zich met gevaar voor hun leven tot het christendom hadden bekeerd, maar het was het hun waard. Ik deed een interview met een jonge vrouw die waarzegster was geweest en me vertelde dat ze zelf doodsangsten had uitgestaan om wat ze gezien had. Zij was christen geworden en bevrijd van haar angsten.

Hierna heb ik een paar jaar lang Bijbels onderwijs gegeven op verschillende openbare scholen. Het meest is me de moslim congiërge bijgebleven die me vertelde gehoord te hebben dat verschillende moslims visioenen hadden gehad over Jezus. Hij was hier zeer van onder de indruk. En de kinderen die in huis spookverschijningen zagen en doodsbang waren. Ik nam hen serieus, vertelde dat God ook dan kan helpen, als ze het Hem maar vragen. Dat deden ze en kwamen een week later vertellen dat het over was gegaan.

Natuurlijk ontmoette ik ook mensen die het bestaan van God loochenden of niet in de Bijbel konden of wilden geloven. Hoewel ik zelf geen verstandelijke bewijzen nodig had, zocht ik wel voor andere mensen naar wat er te krijgen was. Eén boekje dat veel mensen aansprak en aanspreekt is geschreven door Josh Mc. Dowell, een voormalige agnost die op de universiteit besloot een opstel te maken waarin hij de historische grond van het christelijke geloof zou onderzoeken om het te kunnen weerleggen. Hierin wilde hij met name bewijzen dat Jezus niet uit de dood is opgestaan. Maar, in plaats van bewijzen hiertegen vond hij er alleen bewijzen vóór. *

In 1999 ben ik samen met mijn man vertrokken naar Hongarije, om in de zending te gaan werken. Ook in dit mooie land ontmoetten we christenen van allerlei kerken, hoewel de kerk hier minder verdeeld is dan in Nederland. Al in de eerste jaren hielpen we bij het organiseren van filmvoorstellingen over het leven van Jezus, waarbij we Katholiek, Luthers, Calvinistisch, Baptist, Methodist, en Evangelisch om één tafel probeerden te krijgen. Overal werden we met liefde ontvangen en overal ontmoetten we christenen, alsof we een nieuwe grote familie kregen.

Sinds ruim tien jaar werkt mijn man voor de zogenaamde “Református” kerk (te vergelijken met de nederlandsche Hervormd en Gereformeerd kerk) in de provincie Tolna.

Sinds kort wonen we in een nieuwe stad. Hier heeft mijn man (nu online) maandelijks een ontmoeting met de katholieke, lutherse, baptisten en methodisten predikanten. Ondanks de verschillen, leren ze van elkaar en kunnen ze in liefde met elkaar spreken.

Als ik dan lees over Nederland, over allerlei vaak slecht gefundeerde vooroordelen tegen de Bijbel, God en het geloof, doet mijn hart pijn. Ik wil niemand met geweld bekeren, ik kan het niet en ik heb er geen enkel verlangen naar. Maar ik wil wel schrijven dat geloven niets met illusies te maken heeft en God niet verzonnen is. Overtuigen kan ik niemand. Wie denkt dat heel mijn leven op een illusie is gebouwd – evenals dat van de ongeveer 245 miljoen christenen die op dit moment worden vervolgd om hun geloof ** – die mag dat rustig geloven. Maar wees niet verbaasd als ik hier niets mee aankan en dit soms ook op het Schrijverspunt laat weten. Noem me rustig naïef, in het geloof ben ik inderdaad een kind gebleven. Een kind dat haar hele leven lang, al bijna een halve eeuw, vertrouwd heeft op haar Hemelse Vader en daar nooit spijt van heeft gehad.

 

* https://nl.wikipedia.org/wiki/Josh_McDowell

** https://www.nu.nl/buitenland/5686364/wereldwijd-245-miljoen-christenen-vervolgd-vanwege-geloof.html


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Ik geloof"

11.12.20
Feedback:
Sorry dat ik nu pas reageer, Janneke , maar ik wist dat ik bij gelegenheid hier nog even op wilde reageren. Ik vind het een heel mooie blog en heb hem graag gelezen. Prachtig dat jullie dit werk doen; dat zal veel mensen steunen. In mijn schrijfsels kan ik dan wel iets 'rebelser' overkomen, maar ik neem het leven toch echt serieus en ben elke dag dankbaar voor wat ik (we) heb(ben). Er is volgens mij ook zeker meer tussen hemel en aarde en wat in het hart zit, raak je nooit meer kwijt. Groetjes Louise
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig