Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt. Maximaal 1000 woorden. 

Klik voor alle schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

Misschien was het wel een draak


Squeeze komt uit een advertentie op het internet. We hebben hem opgehaald in het Zuiden, vlakbij de kust, bij een vriendelijke dame die op diezelfde dag nog naar balletles zou gaan. Ze had een tuin met lampionnen en vlaggetjes, spirituele zinnen geschreven op het tuinhuis. De pup, een wollige bol die passievol door het gras struikelde, ‘deed al zijn poepjes en plasjes’ en was naar haar mening ‘helemaal in orde’. Vader was naar verluid een blakende Border Collie (min of meer) en moeder liep voor onze voeten: een rasechte Berger Australiën, die overigens niets meer van haar laatst overgebleven pup moest hebben en hem agressief van haar tepels weerde.

Ondanks de geruststellende woorden van de verkoopster brachten we Squeeze naar de lokale dierenarts, om toch maar even te verifiëren of onze pup wel echt vier poten, twee ogen en geen dure medische verassingen met zich meebracht. ‘Maar uw hond bestaat niet’, zei de receptioniste me. Ik keek achterom, waar de bibberende bol wol ontegenzeggelijk op de schoot van mijn moeder zat. ‘Wanneer is hij geboren?’ Ik was de datum vergeten. ‘Wie is de eigenaresse van de moeder?’ Ik kende alleen haar voornaam. ‘Wist u dat bij verkoop van een pup verplicht een gezondheidscertificaat geleverd moet worden?’

De verkoop van Squeeze verliep duidelijk niet volgens het boekje, maar na een hoop fronzen en getik op de computer mocht hij toch op consult. Hij woog 4,1 kilo, onderging zijn vaccinatie stilletjes, bleek kerngezond en verkreeg, na twee maanden officieus door het tuintje van een dorpeling gebanjerd te hebben, tevens zijn recht op bestaan (via een paspoort).

Een dag later liep het beestje twijfelend, trillend en piepend door de grassprieten om het huis in La Vachette, nooit een meter verwijderd van onze voeten, diep onder de indruk van alles dat bewoog of niet bewoog.

Maar goed, alles went. Inmiddels rent hij licht gestoord van obstakel naar obstakel, kluift op alles dat tussen zijn kleine kaakjes past, vecht grommend met het knuffelvarken én mijn kuiten, eet wat op de vloer ligt (een scan van zijn ingewanden zou zorgwekkende objecten weergeven) en valt dan uitgeput op de grond, om het geheel een uur later weer te herhalen. Wat niet mag, is het allerleukst. Daarom vraag ik me soms toch af wie die vader nu eigenlijk precies was. Ik bedoel, we hebben hem nooit gezien. De verkoopster zei ‘het is een Border ollie’ maar misschien was het wel een draak. Die had immers niet misstaan in haar tuin. Soms denk ik al rookwolkjes tussen die kleine kaakjes vandaan te zien komen. Misschien heeft de dierenarts zijn vleugeltjes wel over het hoofd gezien, onder al dat wol, en vinden we Squeeze straks terug bovenop de koelkast.

Ik zal toch de lengte van zijn staart in de gaten blijven houden.
© Ruby de Witte op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
11.05.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Grappig uit het leven gegrepen.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig