Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos. Columns zijn wat minder uitgebreid en graven doorgaans minder diep dan essays, maar gaan verder dan de meeste cursiefjes.

90 Hits

Publicatie op:
Anoniem en/of vergeten
Het heeft een tijdje geduurd. Een inspirerende omgeving geeft aanleiding om af en toe weer in mijn pen te kruipen. Vandaag ben ik langs vader gepasseerd. Het was een tijdje geleden. Onkruid weghalen. Verdorde bloemen weghalen. Het hoort er bij. Een plekje weer wat gezellig maken, ja, ook op het kerkhof. Het gaat minder gepaard met verdriet dan vroeger, eerder met het gevoel van rust. Want rust en stilte vind ik daar altijd. Ik had nog wat tijd over.
Iets trok mij aan om eens tussen de oude graven te gaan lopen. Toevallig sloeg ik de gang in van mijn geboortejaar. Ik keek opzij en stond oog in oog met Juliana. Ze keek me nors aan. Eindelijk, zei ze, toch iemand die me ziet. Juliana was altijd een vrouw geweest die wist wat ze wou, en die graag in de belangstelling stond. En nu lag ze hier, tegen haar zin. Ik verdien toch wel een bloemetje na al die jaren? Al zijn het plastieken gedrochten zoals Eufrasie naast mij, het kan me niet schelen. Ze verwelken niet en zijn nu al twintig jaar hun dienst aan het bewijzen. Alles beter dan helemaal niets. Juliana bleef nors kijken, en terecht. Eduard zijn tranen waren uitgelopen over zijn naambord. Kijk naar mijn sporen van mijn tranen dal, zei hij, toen ik naar hem keek. Eduard had gelijk. Het was om te huilen.
De jonge casanova, wiens naam iedereen is vergeten omdat hij naamloos is, gaf me zijn doordringende blik. Ik hang hier aan het houten kruis, op buikhoogte. Mijn naam hoef je niet te kennen. Je hebt me gezien. En hij knipoogje even,. Een mooi maar kort leven, en ik had succes bij de meisjes. Juliana riep jaloers. Kijk, die casanova wil weer alle aandacht trekken. En Eduard huilde nog meer, want een jonge God was hij nooit geweest.
Er priemen ogen in mijn rug. Schuin rechtover gluurde ze vanachter het struikgewas. Nee, ik zeg niet wie ik ben. Ik wil enkel kwijt dat ik van natuur en groen hou. Laat me maar liggen achter mijn haag. Dan hoef ik tenminste Eduard zijn uitgelopen tranendal niet te aanschouwen. Het scheefgezakte zerk in dezelfde rij was gebroken. Een klein houten kruis zat afgekraakt tegen de grond. Alsof het een buiging naar me maakte.
Ik beloof dat ik terug kom.
Het is je geraden! schreeuwde norse Juliana. Ik wil niet dat je gaat! huilde Eduard... Tot later schatje, zei casanova. Breng je de haagschaar mee de volgende keer ? vroeg de natuurvrouw. Beloofd ! Praten met de anonieme doden is makkelijker dan ik dacht. Ze hadden dan toch weer even een naam....
 
Noot van de schrijver: Ik ontvang graag feedback

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Anoniem en/of vergeten"

14.04.21
Feedback:
Met plezier gelezen, maar m.i. geen column.
  • Schrijfkwaliteit
    4/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig