Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Een speciale dag

Vrouwendag
Elk jaar opnieuw heb ik een haat liefde relatie met deze dag. Het is een dag waarbij alle vrouwen moeten stilstaan bij hun eigen situatie. Zichzelf en hun leven even onder de loep nemen en nagaan of ze goed zitten. "Goed zitten" onder de noemer van.. Ben ik wel een sterke vrouw in deze maatschappij? Kan ik mezelf in de ogen kijken met hoe ik nu in het leven sta? Of met de relatie die ik heb? Worden we op een faire manier behandeld en naar waarde geschat? Welke rol speel ik? Wil ik een rol spelen? Kan ik compleet, maar dan ook compleet mezelf zijn?... met al mijn plus en minpunten.
Niet alleen op vrouwendag, maar op regelmatige basis even stilstaan en nadenken, is aan te raden.
Anderzijds is deze dag een schreeuw naar betutteling. We willen dat we als vrouw kunnen laten zien dat we er nog lang niet zijn. Dat er nog veel werk aan de winkel is. Sterke vrouwen hebben een hekel aan betutteling. Ze willen niet als slachtoffer of als zwak gezien worden.
Ikzelf ben opgegroeid als enig meisje met vier oudere broers. Ik ervaarde dus al heel jong het verschil van hoe een meisje en een jongen werden behandeld in een groot gezin. Huishoudelijke taken was mijn deel, voor de jongens was dat niet aan de orde, of het moest op vrijwillige basis zijn. Het was toen een heel andere tijdsgeest. Vader en moeder hadden het ook zo met de paplepel meegekregen. Ze wisten niet beter. Maar het heeft mij ergens wel gevormd. De eerste vorm van feminisme is ontstaan uit het feit dat ik zondags een berg afwas moest doen. Altijd. Het was vaders bevel. Vier tamzakken van broers mochten ongestoord verder lezen in hun geliefkoosde tijdschrift. Tot ik het op een keer beu was, de keukenhanddoek in de ring smeet en riep dat het zo niet verder kon. Dat het niet was, omdat ik een meisje was, dat ik samen met moeder, de andere vrouw in huis, bergen afwas moest doen. Een vaatwasmachine was niet aan de orde. Twee broers waren soms al eens gewillig om hun boekje aan de kant te leggen en mee te helpen aan dit verdorven, compleet nutteloze huishoudelijke tijdverdrijf.
Mijn opstand bleef dus niet onopgemerkt. En zelfs met enig resultaat. De ene week al wat succesvoller dan de andere. Mijn vader vond het maar niets, die werd immers gestoord in zijn middagdutje. En een jonge vrouw die weerwoord gaf, dat was moeilijk.
Ik kan zeggen dat ik een mooie kindertijd en jeugd heb gehad in een warm nest. Maar af en toe was het nodig om me als vrouw te laten gelden in dit overheersend mannelijk gezin. Het heeft mij gevormd tot wie ik nu ben en ook gesterkt. Opgroeien als enig meisje heeft mezelf gedwongen om op te komen voor mezelf. Al heel jong. En ook te kiezen voor mezelf. Iedereen zou een snelcursus moeten krijgen op die manier. Ook al wordt dat niet altijd goed begrepen. Want een vrouw die haar mening geeft wordt soms als betweterig of bitcherig afgeschilderd, zelfs door vrouwen. Ooit zei er eens iemand tegen mij : jij bent eigenlijk een man in een vrouwenlichaam. Dat kwam binnen.
Het is de fout van mijn opvoeding en natuurlijk van mijn broers, de lieverds ? Ik kan er niets aan doen. ?
© A Waegeman op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.