1 post
  • images/deelname/Column.jpg
    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
    Maximaal 750 woorden.
    433 gepubliceerde inzendingen
  • Column
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Expeditie hemel

Publicatie op : 12-08-2021

"Ik ontvang graag feedback"

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Expeditie hemel

166 Hits.
Een gang, een lange laan met aan weerszijden dikke berken. Door hun ruisend bladerdak parelt zonlicht dat op de grond een spel speelt met de schaduwen.
Achter sommige stammen staan silhouetten, figuren, mensen. Hoewel ik hun gezichten niet kan zien, voel ik dat hun ogen me volgen. Als ik dichterbij kom, wijken ze terug in de schaduw. Ze lijken op geliefden die me voorgingen. Ze lachen me toe, zwaaien, kijken me begripvol aan. Vertrouwd gevoel.
Staat daar mijn overleden jongste broer? Is zij mijn moeder? Hij mijn klasgenoot die op zijn veertiende verongelukte? En zie ik warempel Tasja, mijn verdwenen hond die kwispelt? Het is te vaag, te vluchtig om zeker te zijn.
 
Ik loop door, waarom weet ik niet.
 
Aan het einde van de laan kom ik op een plein.
Een oneindig groot plein, te uitgestrekt voor mijn blikveld.
Er zijn bioscopen en daar worden films aangekondigd:
 
Het leven van Reinoud Johannes van Duuren 1783-1843;
Het leven van Marianne Fecoult 715-759;
Het leven van Sindra Manli 2310-2422.
 
En zo nog vele andere.
Wat betekent dat?

Ik meng me in de wachtrij voor een van de voorstellingen en spreek iemand aan.
‘Hoelang duurt zo’n voorstelling?’
‘Zo lang als dat leven heeft geduurd?’
Ik kijk naar de aankondiging. ‘112 jaar?’
Haar droge antwoord: ‘Joh, we leven toch eeuwig. Ik heb al 43 voorstellingen helemaal uitgekeken. Over familie en vrienden. Nu begrijp ik veel beter wat er allemaal misging op aarde. En waarom. Misverstanden, een en al misverstanden. Superinteressant.’
 
Ik loop maar door, in de schitterende straten zie ik boven de daken uit soms de contouren van heuvels. Wat een bijzondere kleur, en het blauw en wit daarboven van de lucht en de wolken…
Waar is de zon?
Ach ja, daar is hij.
Precies zo’n zon als vroeger.
 
Het platteland is weids, de lijnen van bossen en weilanden verdwijnen achter de horizon. Hier en daar zorgen lichte glooiingen met kerktorens, koepels en molens voor afwisseling. De klanken van een orkestje dat zit te spelen in een prieeltje verwaaien in het niets. Bloemen geuren. Vogelzang alom. Het is minstens zo mooi als waar ik vandaan kom.
Bij een klein gehucht drink ik uit een waterput, er zit een jonge man. Plots verlang ik ernaar om mijn jongste broer te zien.
Hans, Hans… waar kan ik hem vinden?
 
Ik vraag het aan de jonge man, en beschrijf mijn broer. Tot mijn verbazing antwoordt hij:
‘Hier bij ons vind je iedereen of alles wat je zoekt. Want alles en iedereen is hier. Je broer Hans is 423 jaren te voet hier vandaan.’
‘Zo ver?’
In mijn ooghoek zie ik in de verte een zacht zoevende trein door het landschap glijden.
‘Kan ik met de trein?’
‘Dat kan, het is vier jaren met de trein. Het station is een jaar lopen.’
‘Kan ik met het vliegtuig?’
‘Nee, vliegtuigen zijn hier niet.’
‘Vanwege de CO2 uitstoot?’
De jonge man kijkt me aan met grote ogen. ‘Joh, onder welke steen heb jij gelegen? Nee, we hebben hier geen haast.’
 
Ik besluit naar het station te lopen. Lichtvoetig wandel ik de toekomst tegemoet. Niet eerder voelde ik zo diep dat alles goed zou komen. Nooit was ik zo dichtbij…
Ergens, van heel ver - maar ik wil het niet - dringt gerinkel door. Een hand stopt het werktuiglijk.
‘Nee…’, zeg ik, vechtend tegen de dag, ‘…nee, laat mij hier.’
 

Alleen Plusleden kunnen een eigen artikel aanpassen na publicatie. KLIK HIER om alle voordelen van een pluslidmaatschap te bekijken.

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

08.09.21
Feedback:
Bijzonder verhaal!
  • Waardering
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Column
Niet op vakantie hoeven
183
Lezen?
Armin de paardenjongen - George Knottnerus
121
Lezen?