Voor schrijvers, door schrijvers
550 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Column

Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos. Columns zijn wat minder uitgebreid en graven doorgaans minder diep dan essays, maar gaan verder dan de meeste cursiefjes.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

128 Hits

Publicatie op:
Mama beste vrouw ooit
Elke Kerstmis wachtte mijn moeder in Antwerpen , waar ik uit Turnhout kwam om mijn vakantie door te brengen, op ons, mijn vader en ik, die terugkwamen van de Kerk met de takjes mirte in de hand. Nadat ze voor de Gebed klaar was met het opsieren van haar nederige appartement , dat haar christelijke koninkrijk en haar arme vaderland was, zat ze, mijn moeder, helemaal alleen voor de ceremoniële kerstdag en wachtte plechtig op haar zoon en haar man. Zittend en zichzelf dwingend tot een wijze onbeweeglijkheid om haar mooie opsmuk niet te verstoren, bewogen en hoogdravend om waardig gekorsd te worden, bewogen om goed gekleed en respectabel te zijn, bewogen om spoedig haar twee liefdes, haar man en haar zoon, wiens belangrijke voetstappen ze spoedig op de trap zou horen, bewogen door haar nette en glanzende haar met antieke zoete amandelolie, want ze was niet erg sluw in jou, bewogen als een klein meisje van de prijsuitreiking wachtte mijn bejaarde moeder op haar twee levensdoelen, haar zoon en haar man.
Zittend onder mijn vijftienjarige portret dat haar altaar was, mijn vreselijke portret dat ze bewonderenswaardig vond, zittend voor de kersttafel en de drie aangestoken kaarsen, voor de feesttafel die al deel uitmaakte van het koninkrijk van de Christ, mijn moeder ademde tevreden maar een beetje zielig toen ze op het punt stonden te arriveren, haar twee mannen, de fakkels van haar leven. Oh ja! ze verheugde zich, ze zouden het appartement zo schoon en luxueus vinden op deze kerst, ze complimenteerden haar met de schitterende orde van haar appartement en ze complimenteerden haar ook met de elegantie van haar jurk. Haar zoon, die nooit leek te kijken maar alles zag, zou een snelle blik werpen op die nieuwe kraag en kanten manchetten en ja, zeker, die transformaties zouden een grote impact hebben. goedkeuring. En ze was al trots, ze was al aan het plannen wat ze tegen hen zou zeggen, misschien met wat onschuldige overdrijvingen over haar huiselijke haast en bekwaamheid. En ze zouden zien wat een capabele vrouw ze was, wat een koningin van het huis. Dit waren de ambities van mijn moeder.
Ze bleef daar, zittend en met alle gezinsliefde, terwijl ze hen al in gedachten opsomde wat ze had gekookt, gewassen en opgeborgen. Af en toe ging ze naar de keuken om het te doen, met haar kleine handjes waar een verheven trouwring glansde, nutteloze en gracieuze kunstenaar die met de houten lepel op de gehaktballetjes tikte die sudderden in de granaatkleurige coulis van de medemensen. Haar kleine mollige handjes met zo'n fijne huid, die ik haar complimenteerde met een beetje hypocrisie en heel veel liefde, want haar naïeve tevredenheid deed me in verrukking. Ze was zo goed in koken, zo onhandig met al het andere. Maar in haar keuken, waar ze haar keurige oude dame bewaarde, wat een beroemde vastberaden kapitein was ze. Naïef tikken van mijn moeder in haar keuken, met de lepel op de gehaktballen tikken, ô riten, verstandig tikken, teder en schattig, absurd en ondoelmatig, zo liefdevol en tevreden, en die haar ziel geruststelde om te zien dat alles ging gebeuren nou, dat de knoedels perfect waren en goedgekeurd zouden worden door haar twee kieskeurige eters, o zeer wijze en domme plekken voor altijd verdwenen, klopend op mijn moeder die helemaal alleen onmerkbaar glimlachte in haar keuken, onhandige en majestueuze gratie, majesteit van mijn moeder.
Toen ze terugkwam uit de keuken, ging ze zitten, heel wijs in haar priesterschapsdienaar, tevreden met haar arme, kleine, fatsoenlijke lot van eenzaamheid, alleen versierd met haar man en haar zoon, van wie ze de dienaar en voogd was. Dus geen liefdevolle liefdes, geen grappen . Een echtgenoot, een zoon die met nederige majesteit moet worden geleid en gediend. Ze was niet uit liefde getrouwd. Ze waren met haar getrouwd en ze had het gehoorzaam geaccepteerd. En bijbelse liefde werd geboren, zo anders dan mijn westerse passies. De heilige liefde van mijn moeder was geboren in het huwelijk, was gegroeid met de geboorte van de baby die ik was, was tot bloei gekomen in de alliantie met haar lieve echtgenoot tegen het goddeloze leven. Er zijn draaiende en zonnige passies. Er is geen grotere liefde. 

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Mama beste vrouw ooit"

01.11.20
Feedback schrijfkwaliteit
Beste Juma,

Een paar opmerkingen: ik zou je tekst nog even doorlopen op taalfoutjes. Verder maak je erg lange zinnen waardoor het niet te volgen is. Tot slot maar niet het onbelangrijkste: het is een prachtige ode aan je moeder maar geen verhaal. Er gebeurt namelijk weinig tot niks. Je beschrijft hoe je moeder is (of was) maar meer niet.
  • Waardering schrijfkwaliteit
    60%
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • De prins en de vroege vogel (350) Han Maas 18-04-2020

    Iemand op zijn uiterlijk of leeftijd beoordelen is niet netjes. Ik zal dat nooit doen. Het is vroeg in de ochtend. Ik trek stevige wandelschoenen aan en wil nu wel eens zien of er meer vogels zijn in...

    Lees meer: De prins en de vroege...