Voor schrijvers, door schrijvers
503 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

85 Hits

Publicatie op:
Alle plooien gladgestreken

Ik zat opgevouwen. Zo voelde het lange tijd. Nu lijkt dat voorbij. Ik heb me ontplooid. Dat doet me denken aan origami. Als puber, toen mijn hormoonspiegels zo gigantisch grotesk overhooplagen dat ze op de binnenkant van zo’n lachspiegeltent op de kermis geleken, was ik er verkeerdelijk van uitgegaan dat origami een seksuele geaardheid was of dat het toch minstens iets met geslachtsgemeenschap te maken moest hebben, zoals naar mijn gevoel nagenoeg alles in die periode. Ik dacht dat iemand die aan origami deed, seks had met verschillende partners of er misschien wel gelijktijdig mee getrouwd was. Het hield ergens het midden tussen een orgie en bigamie. Jammer genoeg weet ik ondertussen dat het om de Japanse kunst van het vouwen van papier gaat. De fantasiewereld of de wereld van kromme, krakkemikkige veronderstellingen is zoveel leuker dan de realiteit, wat zij die het altijd bij het rechte eind hebben ook mogen beweren.

Mijn leven tot hiertoe was een kronkelig parcours. Mezelf in allerlei onmogelijke bochten wringend om er min of meer bij te horen, woorden inslikkend, gekke gedachten wegmoffelend, angsten afdekkend en mij gedragend zoals ik dacht dat het van mij werd verwacht. Camouflerend en acterend. Aanvankelijk puur gokkend, omdat ik vaak niet wist hoe ik verondersteld werd te reageren, maar gaandeweg steeds meer beredeneerd en risicobeperkend.

Op school was het ploeteren. Doordeweeks doorweekt in angstzweet en tijdens het weekend opdrogend en recupererend. Ik had zo enorm veel te leren. Zoveel kromme, krakkemikkige kleuterveronderstellingen af te breken, zoveel af te kijken van anderen… Ik werd een beginnend acteur. Vergat teksten. Lachte wanneer dat niet hoorde en wist vaak niet wat ik moest doen doordat ik om de haverklap afgeleid werd. Merkwaardig genoeg werden mijn films in die tijd niet al te vaak in detail bekeken door ervaren critici. Medeleerlingen merkten sneller dat ik anders was. Sommigen vonden dat interessant of zelfs fascinerend, anderen vertoonden op den duur pestgedrag. Ik was een gemakkelijke prooi. Vond ik niet erg, zolang ze het maar niet te opvallend deden. Meestal had ik niet eens door hoe ze mij kopje-onder probeerden te duwen, doordat ik al lang in gedachten verzonken was. Men interpreteerde mij als vreemd, verward en afwijkend en bekeek mij soms als excentrieke aandachtzoeker omdat ik (ongewild) radicale dingen zei. Ik was tegen wil en dank zwart-wit, maar vastbesloten om grijs of kleurloos te worden.

Ik leerde uit mijn fouten en werd zo onwaarschijnlijk goed in het mezelf onopvallend gedragen dat ik op den duur alledaagser overkwam dan Jantje Modaal. Ik plooide mezelf in de gewenste houding, tot het helemaal goed zat. Mijn zelf uitgestippelde stappenplan volgend, de regels van de kunst respecterend. Als een volleerde origamist, met de nadruk op ‘mist’, een waas van normaliteit verspreidend, het rookgordijn van gewoonheid optrekkend.

Tot ik slachtoffer werd van mijn eigen succes. Tot men voor mij ezelsoren plooide en ze mij aanmat. Op mijn zevenenveertigste werd ik terdege onderzocht, ondervraagd, psychologisch binnenstebuiten gedraaid en uiteindelijk gediagnosticeerd als iemand met een autismespectrumstoornis en diverse angststoornissen. Velen reageren vol ongeloof en onbegrip.

‘Je maakt toch contact? Je babbelt, je lacht, je durft, je reageert, je zit niet in je eigen wereldje! Niet! Ik weet wat een autist is en jij bent veel te normaal om autistisch te zijn. Veel te normaal!’

Ik zucht, beseffend dat je onmogelijk kan weten wat een autist is tenzij je er zelf een bent, maar plooi niet meer terug. Leef niet meer zoals dat zou moeten of zoals van mij verwacht wordt. De wereld is ingewikkeld. Te ingewikkeld, te serieus en te grijs.

Nu doe ik mijn boekje open. Ik schrijf hoe ik denk en dacht, hoe ik zaken rondom mij beleef en hoe ik me diep vanbinnen altijd al gevoeld heb. Lees hoe ik lachend mijn gekreukte, grijze papieren met daarop de handleiding van de maatschappij samenvouw en omhul met mijn gladde, glanzende blaadjes vol fonkelende fantasietjes en frivole kleurtjes, vol kromme, krankzinnig-krakkemikkige maar vrolijke veronderstellingen. Hoe ouder ik word, hoe vrijer ik me voel en hoe makkelijker het gaat. In mijn gezicht geen rimpels, enkel lachplooitjes.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Alle plooien gladgestreken"

13.04.21
Feedback:
Graag gelezen, mooi beschreven hoe een mens zich zo dikwijls richt naar dat conflictloze grijs, zeker in een kwetsbare situatie. Mooie, vloeiende alliteraties.
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Heb je deze al gelezen?

  • Ik zie, ik zie wat jij niet ziet! (175) Janneke De Leeuw van Weenen 11-10-2020

    “Doen jullie allemaal je ogen eens dicht. Wat zie je?” Vroeg de juffrouw die het kinderuurtje in de kerk hield aan de verzamelde jongeren. Ze hoefden er niet lang over na te denken. De een zag...

    Lees meer: Ik zie, ik zie wat jij...