Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 

238 Hits

Publicatie op:
De ziektes van Lau

(Pas op: dit verhaal bevat grof taalgebruik)

Elk jaar denk ik minstens één keer aan Lau. Je weet wel: van Tiny & Lau. Godverdomme, wat kon die man lekker vloeken. Ik snap het volkomen. Ik ben net zo. De boom optuigen. Jezus, wat een tyfusklus. Wie heeft dat bedacht. Vijf keer de trap op en af om op zolder ergens in de spelonken van twintig jaar aan teringbende, de dozen kerstspullen tevoorschijn te halen. Ik heb het al gehad als de laatste doos beneden staat.  
Na de eerste pauze de boom uit z’n net geknipt. Er vallen al zoveel naalden uit dat ik bang ben dat hij geen naald meer heeft als ie eenmaal staat. En dat noemt zich Nordmann. Klereding, dat is het. 
Afijn, nu krijgen we het ergste: dat pestpokkending moet op z’n steun. Je weet wel, met drie van die schroeven. Ik krijs tegen m’n zoon dat ie die rotboom recht moet houden. Ja, ik ben echt de gezelligste bij ons thuis op zo’n moment. Ondertussen zit ik zelf met m’n hoofd onder die pleurisstruik die schroeven vast te draaien, met één tak in mijn neus en een andere in mijn oog. Ik snap nu waar het woord ‘takkewijf’ vandaan komt. Tegen de tijd dat de schroeven tegen die pokkenstam drukken, staan de blaren al op mn vingers. Maar godbetert, hij staat en warempel nog recht ook.

Eerst even weer koffie. Zo, nu krijgen we de tweede rolberoerte: de verlichting. Dé allergie van Lau want die krengen zitten altijd in elkaar. Zo ook bij ons. Geen idee waar die plastic insteekdingen voor dienen, want eenmaal uit de verlichtingsdoos krijg je ze er nooit meer in. Althans, hier thuis niet. 
Dus bij ons zitten ze in een plastic tas. Eerste lampjes: werken niet. Krijg nou de griep. Van de tas rechtstreeks naar de kliko. De tweede lichting lampjes doet het gelukkig wel. Maar wel totaal in de knoop. Pokkenzooi. Na een klein kwartier puzzelen en God aanbiddend om ze uit elkaar te halen, klaar om ze om die huilstruik heen te draaien. 
Na de derde koffiepauze heb ik eigenlijk geen zin meer want ik weet: dan volgt er nog een robbertje met een paar guirlandes. Dat zijn pas koleredingen joh! Niet te geloven. Als je de ene kant vast hebt gemaakt en met de andere kant bezig bent, juist. Dan laat de eerste kant weer los. Godverdegodver.

Na ruim twee uur aan frustraties, plof ik vermoeid op de bank. Ik vermoed dat er volgend jaar een nieuw scheldwoord met een ziekte erbij is gekomen. Ik kijk de kamer in. Wat ziet het er godverdomme feestelijk uit. Toch wel gezellig, die vervloekte kersemus.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "De ziektes van Lau"

13.12.20
Feedback:
O.M.G., missie geslaagd! Zie het helemaal voor me :) :) !
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig