Voor schrijvers, door schrijvers
500 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

106 Hits

Publicatie op:
EEN VACCIN UIT DE DIEPVRIES

Hier sta ik weer. Dat weer is overigens niet om over naar huis te schrijven. Er staat een schrale wind en de lucht ziet er deprimerend grijs en lusteloos uit. Heel de dag al. Dat heb je in januari. Net als in december zijn er dan vaak van die dagen die er alle schijn van hebben dat ze nooit een volwaardige dag worden. Het zijn dagen die er om negen uur ’s ochtends net zo uitzien als om drie uur in de namiddag. Ik gebruikte daarnet opzettelijk het woord ‘schijn’, omdat ik hevig verlang naar de zon. Een behoefte die een dagelijks vitamine D-tabletje niet kan bevredigen.

Ik hunker naar lange wandelingen. De wandeling naar school is, inclusief terugweg, goed voor tweeduizend stappen. Verwaarloosbaar. Op Facebook heb ik vriendjes en vriendinnetjes die in deze barre klimatologische omstandigheden goedgemutst tientallen kilometers lang gaan stappen in bosrijke wouden of wilde wildernissen. Ze posten achteraf of onderweg zelfs informatieve schermpjes van hun smartphones en stappentellers met talrijke details over afstand, wandelsnelheid en calorieverbruik, in combinatie met olijke selfietjes. Vol bewondering en afgrijzen kijk ik toe. Wat zijn ze heldhaftig! Hoe koud moeten ze het wel niet hebben? Ondanks hun hoogkwalitatieve winterjassen en nauwsluitende mutsen zien hun neusjes er angstaanjagend rood uit. Ik hou helemaal niet van angstaanjagend rood. Voor ik het weet sta ik dan tegen de dichtstbijzijnde verwarmingsradiator. Ik zou er hoegenaamd helemaal niets op tegen hebben als dat momenteel ook het geval was, want die wind hier is niet schraal, maar snerpend. Dat klinkt erger. Hoe ouder ik word, hoe meer ik de koude als Siberisch ervaar. Veel liever zou ik de ‘s’ laten vallen en Iberisch gaan wonen of toch minstens vanaf eind oktober tijdelijk emigreren naar Spanje of Portugal en pas in april terugkomen. Vlak voor Pasen, dat lijkt me wel opportuun omdat Belgische chocolade veel lekkerder is.

Ineens komt mijn jongste dochter als een bezetene uit de schoolpoort gerend. Een tafereel dat ik dagelijks glimlachend aanschouw. Vandaag gaat het spurten net iets moeizamer omdat ze rubberen laarsjes draagt. Met het haar typerende enthousiasme had ze die gisterenavond al klaargezet en ingelopen, omdat ze vandaag boompjes ging planten in de schooltuin. Zoals steeds ontvang ik haar met open armen, neem ik haar boekentasje over en vraag hoe haar dag geweest is. Soms zegt ze ‘goed’, soms zegt ze ‘slecht’. Onmiddellijk gevolgd door de vraag of ik een snoepje voor haar heb meegebracht. Vandaag is dat een soort aardbeienkubusje. Middels een resem bijvragen kom ik doorgaans meer details te weten over de gebeurtenissen van de dag. Vandaag niet. Haar gedachten zijn elders. Nog op school misschien. Ze kauwt en ik bibber van de kou. Mijn wereld is een diepvries. Eens uit de drukte van de schoolomgeving ontdoe ik me toch maar van mijn mondmasker. De kleine knabbelaarster lacht me toe, alsof ik nu pas een gezicht krijg.

‘Het is toch wat met die corona en de coronamaatregelen, hé?’ zegt ze ineens veel te volwassen voor haar leeftijd. Ik antwoord niet meteen, wegens te druk met wennen aan de vochtige vrieskou rond mijn mond en met rondkijken door beslagen brilglazen. ‘Wist je dat men in Rusland nog maximaal met z’n drieën in een auto mag?’ Alleen al de gedachte aan Rusland zorgt voor een extra rilling op mijn rug. ‘Is dat zo?’ vraag ik, terwijl ik smacht naar warme koffie en een ambachtelijke praline van fondantchocolade. ‘Ja, want anders krijg je…’ Ze bijt in de vingers van haar ene handschoen, sleurt ze als een hond van haar hand en ontdoet zich daarna ook vliegensvlug van de andere en stopt ze snel in haar jaszak. Daarna maakt ze ter hoogte van haar oortjes, die trouwens eerder lieftallig lichtrood dan angstaanjagend rood zijn, zogezegde aanhalingstekens van haar wijs- en middelvingertjes. ‘Anders krijg je dus… Vier Russen. Virussen! Ben je mee?’ Zonder mijn antwoord af te wachten, proest ze het uit. Op haar voorste tanden bungelt nog een sliertje van wat een paar minuten geleden nog een perfect gevormd aardbeikubusje was. Ik schater mee. Later dit jaar zal ik me laten vaccineren tegen corona, maar een injectie levenslust krijg ik zo ongeveer dagelijks toegediend door onze kinderen.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "EEN VACCIN UIT DE DIEPVRIES"

13.01.21
Feedback schrijfkwaliteit
Leuk verhaal!!
  • Waardering schrijfkwaliteit
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Abuis (366) Eelco Visser 18-04-2020

    Het mooie weer nodigt uit om in de tuin te werken. Mijn vrouw is in de weer met de plantjes en ik verwijder dode takken met mijn Fiskars takkenschaar en -zaag. Bij het fatsoeneren van het gras laat...

    Lees meer: Abuis