Voor schrijvers, door schrijvers
500 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

180 Hits

Publicatie op:
ENGEL

Als ik ga slapen, ga ik naar boven natuurlijk. Vergis je niet. Ik lig niet wakker van het paranormale of het bovennatuurlijke. Te zweverig, niet tastbaar genoeg. Mijn vrouw ondervindt, naar eigen zeggen, met mij het tegenovergestelde: te handtastelijk, te hangerig, op het plakkerig-hangerige af, te druk en te scherp. Al noemt ze mij ook wel eens te bot. Tegenstrijdige informatie maakt het leven er niet makkelijker op. Niemand heeft ook ooit gezegd dat het makkelijk zou zijn.

Dat ondervond ik in het verleden vooral op grote samenkomsten, zoals feesten, markten, kermissen, begrafenissen, beurzen, concerten en dat soort toestanden die ik doorgaans met alle mogelijke middelen, uitvluchten en excuses mijd en waaraan ik liever ontsnap, zodat ik weer ontspan. Zo nu en dan is er echter geen ontkomen aan. Sociale verplichtingen. Ze doen iets met me. In de buitenlucht valt het nog enigszins mee. Als het me overkomt, als het gebeurt, dan is het in een zaal. Het begint met concentratiestoornisjes. Door de pluraliteit van geluiden, de kakofonie van geuren en kleuren, het scala aan gesprekken, vooral de lichtjes storende sisklanken, knarsende geluiden van bestek op borden, geklingel, geklangel en geschuif met glazen en tassen bouwt het op. Langzaam. Heel langzaam.

Het begon ooit op een of ander feest tijdens mijn jonge puberteit, lang geleden. Het was winter. In de feestzaal was het lekker warm, buiten bitterkoud. Er zat een zat iemand naast me. Hij lalde en lulde er zomaar op los, terwijl ik hem niet eens kende. Ik herinner me nog vaag en vertroebeld dat hij een stuk ouder was dan ik. Misschien zelfs de ouder van een van mijn leeftijdsgenoten op dat moment. Zelf genoot ik niet, integendeel. Ik moest me overconcentreren op wat hij zei, doorheen alle randgeluiden en terzelfder tijd rekening houdend met de onwillekeurige, zwierderige zwengelingen van zijn ladderzatte, lenige en vooral onvermoeibare tong. Hij matte me zo af, dat ik door het venster naar het sneeuwtapijt tuurde. Even later begonnen de engeltjes buiten opnieuw hun kussentjes uit te schudden. De neerdwarrelende sneeuw had iets kalmerends, iets hypnotiserends misschien zelfs.

Ik kan het met de beste wil van de wereld niet verklaren, maar plots leek het alsof ik zachtjes naar boven werd gezogen. Mijn geest verliet mijn lichaam. Ik steeg naar het plafond. Van daaruit zag ik mezelf ja knikken, gespeeld luisteren en geforceerd lachen met de dronkaard. Ik werd een toeschouwer van mezelf. Van iedereen. Mijn lichaam functioneerde op automatische piloot, terwijl het mijn geest was die wegvloog. Een uiterst bevreemdende ervaring. Zelf zou ik het nooit geloven, mocht iemand mij zoiets toevertrouwen. Ik zou denken dat hij te diep in het glas had gekeken of mij voor het lapje wilde houden, weet ik veel. Ik zou denken dat hij net een fles wijn soldaat had gemaakt, zo snel dat ze bijna paracommando gemaakt was, zodat hij paranormale zaken zou fantaseren of ongewild wilde, roze olifantjes zou zien. In ijltempo leeggetutterd, zodat hij begrijpelijkerwijs begon te ijlen en te kwijlen als een klein kind. Maar dit was echt. Ik kan het alleen maar zo precies mogelijk omschrijven.

In mijn verdere leven overkwam het mij wel vaker tijdens groepsgebeurens en sinds een paar jaar ondervind ik regelmatig min of meer hetzelfde, zij het in een veel zachtere vorm, vlak voor ik in slaap val en vlak nadat ik wakker word.

Als schrijver leveren die momenten mij vooral inspiratie op. Af en toe heb ik de indruk dat ik niet echt leef, maar dat ik als een soort engel vanop een afstandje toekijk en beschrijf. Als een toeschouwer, een commentator, hoog in de tribune. Alsof het mijn missie is, al zou het best kunnen dat ik dat mis zie.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "ENGEL"

19.08.20
Feedback schrijfkwaliteit
Mooi beschreven!
  • Tevredenheid over de schrijfkwaliteit
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Single in de supermarkt (354) Izzy van der Horst 19-04-2020

    De jonge werknemer duwt voorzichtig een gedesinfecteerde kar naar me toe. Ik vang de kar op, bedank hem en wandel de supermarkt in. De eerste afdeling is het brood. Twee donkerbruine broden neem ik. Met...

    Lees meer: Single in de supermarkt