SCHRIJFACTIVITEIT: CURSIEFJE

Bij een cursiefje verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon. Maximaal 750 woorden.

Klik voor meer schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

Herinneringspad

Publicatie: | Sylvia Schalken

Het is zo’n mooie, zwoele zomeravond. Met zes Nederlanders en vier Italianen zitten we aan een lange tafel te genieten van een heerlijke maaltijd en van de ondergaande zon. We zijn allemaal te gast op een camping ergens ver weggestopt in de prachtige natuur van Italië. Elke avond komen we hier samen aan de grote tafel. We vertellen elkaar verhalen. Over waar we vandaan komen en waar we naartoe gaan. Over wat we normaal gesproken doen en wat ons hier brengt. Vanavond is een jonge vrouw aangeschoven. In de late namiddag arriveerde zij om voor een paar weken met haar tentje neer te strijken op deze afgelegen camping.

Ik vraag haar wat haar hier brengt. Zij antwoordt: “Mijn moeder.” Na de begrafenis van haar moeder vond ze bij het opruimen van het huis een dagboek. Dat boekje met de zachtleren kaft en het minutieuze slotje dat nauwelijks open te krijgen was, heeft ze inmiddels gelezen. En keer op keer herlezen. “De band met mijn moeder is nooit goed geweest”, vertelt ze met gedempte stem. Als kind heeft ze nooit begrepen dat haar moeder er voor koos om weg te gaan bij het gezin toen zij nog maar amper 10 jaar oud was. Ze had het daarna zeker niet slecht hoor bij haar vader en haar zusje. Maar toch… welke moeder doet dit nou? Nooit heeft ze haar begrepen, laat staan dat ze haar heeft kunnen vergeven. Woedend werd ze toen ze hoorde dat haar moeder samenwoonde met een vrouw, zich ingeschreven had voor de kunstacademie of weer eens voor een paar weken was vertrokken naar een camping in Italië.

Maar nu is daar het dagboek en leest ze eindelijk het verhaal van haar moeder. Nu ze 35 jaar oud is en zelf moeder is van twee kinderen.

Ze leest het verhaal van een meisje dat zich altijd al ongelukkig en onbegrepen heeft gevoeld, omdat ze al heel jong ontdekt dat ze anders is dan de andere meisjes in haar omgeving. Een puber die al snel het vermoeden heeft dat ze van vrouwen houdt; veel meer dan van mannen. Maar als ze daar voorzichtig mee gaat experimenteren, komt ze zwaar in conflict met haar ouders die er een streng en kortzichtig geloof op nahouden. Ze wordt uit de gemeenschap verstoten en mag van haar ouders en de hele geloofsgemeenschap pas terugkomen als ze van haar ‘ziekte’ is genezen. De 17-jarige die daardoor zonder geld of goed op straat komt te staan en regelrecht in de armen loopt van de eerste de beste man die voor haar wil zorgen. De moeder die de kinderen krijgt die zij eigenlijk helemaal niet wil krijgen. Want ze heeft haar eigen pad nog niet eens gevonden dus hoe kan ze dan het pad van haar kinderen volgen? De moeder die vermoedt dat er ondanks haar ellende iets groots in haar verscholen ligt en die dat voorzichtig naar buiten laat komen in haar beeldhouwwerken en installaties die gaandeweg steeds meer gewaardeerd en bejubeld worden. De jonge vrouw die, op die kleine camping daar ver weg in Italië, wekenlang in een tentje bivakkeert en eindelijk het gevoel heeft dat zij mag zijn wie ze is. Niet bekeken. Niet veroordeeld.

In haar dagboek beschrijft ze de plaatsjes en pleintjes waar ze zat met haar koffie en haar boek. Ze beschrijft de mensen die ze sprak en die haar zo zonder terughoudendheid lieten zijn wie ze was. En ze beschrijft de lange tafel op de camping waar de gasten ’s avonds bijeenkomen om te genieten van de ondergaande zon, de maaltijd en de goede gesprekken met elkaar.

En nu zit zij hier; op de plek van haar moeder. Jarno en John, de eigenaren van de camping hebben geen vragen gesteld, maar haar alleen de vertrouwde plek van haar moeder gegeven waar ook zij haar tentje voor een paar weken op mag slaan. Ze vertelt en vertelt die avond met haar zachte, hese stem; ze vertelt het verhaal van haar moeder. Hoe ze nu via het dagboek haar pad volgt, haar opnieuw leert kennen en haar eindelijk na al die jaren leert begrijpen en kan vergeven.

Het is een mooie, zwoele zomeravond. Zo’n avond waarop je voelt dat er iets gaat gebeuren. Vanavond komt na 25 jaar een dochter thuis bij haar moeder en ik kijk ernaar.

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker (lid zijn is niet noodzakelijk) kan een reactie geven! Schrijvers stellen vooral je tips en opmerkingen op prijs.
25.07.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Mooi sober verteld, Sylvia, hoe je elkaar ook na jaren nog kan leren begrijpen door je open te stellen voor de ander. In je laatste alinea zou ik de tweede zin schrappen (of verhuizen naar de eerste alinea, maar maakt het voor mij iets te melodramatisch). Ik twijfel ook een beetje over je allerlaatste stukje in je laatste zin: en ik kijk ernaar. Het was zeker en vast wel een ervaring die bleef 'plakken' en van daaruit begrijp ik het wel, maar ik denk dat het einde sterker wordt zonder dat stukje. Of misschien moet je de eerste zin en de laatste zin combineren... of misschien lees ik het te veel als een 'verhaal'... Slotsom: ik ben er nog niet uit 😄.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Sylvia Schalken 06.08.22
    Dank je wel Maryse voor je feedback. Ik heb even over je suggesties nagedacht maar heb besloten de tekst zo te laten. Dit verhaal is zo recht uit het hart geschreven dat het niet goed voelt om er iets aan te veranderen.
11.07.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Je verhaal voelt zacht aan, als was het die moeder die haar kind eindelijk in de armen neemt.
Ben er van ondersteboven Sylvia.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Sylvia Schalken 12.07.22
    Wat een prachtig commentaar Hans. Dank je wel daarvoor. Eerlijk gezegd ontroerd het verhaal mij ook nog elke keer omdat het zich voor mijn ogen ontvouwde. Ik hoefde maar te luisteren en kreeg het cadeau.
10.07.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Je verhaalt wondermooi, Sylvia. Telkens weer.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Sylvia Schalken 12.07.22
    Heel veel dank Lieven. Ik heb lang gewacht met het publiceren van dit verhaal omdat ik het gewoon nog niet los wilde laten. Soms is het zo bijzonder waar je naar kijkt en als je dat dan ook nog woorden mag geven.
01.07.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Mooi verhaal, Sylvia.
Twee taalkundige puntjes:
naar toe gaan - naartoe gaan
ik kijk er naar - ik kijk ernaar
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Sylvia Schalken 01.07.22
    Dank je wel Ewald. Je taalkundige opmerkingen kijk ik nog even na, maar dank voor de correctie

Ook gratis meedoen aan een schrijfactiviteit? We publiceren je inzending voor minimaal 12 maanden. Meedoen is mogelijk door in te loggen en dan bovenin de pagina op de rode balk te klikken. Nog geen lid? Aanmelden is gratis.