SCHRIJFACTIVITEIT: CURSIEFJE

Bij een cursiefje verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon. Maximaal 750 woorden.

Klik voor meer schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

Schaamte

Publicatie: | Sylvia Schalken

Er zijn van die dingen, die dóe je gewoon niet. Een legging dragen bijvoorbeeld of na je zestigste nog een mouwloos jurkje aantrekken: helemaal fout. Net als een man met witte sokken: kan gewoon niet. En ik zal ik nooit de deur uitgaan, zonder een beetje make up op mijn snoet. Ben je gek: je weet maar nooit wie je tegenkomt.

Zo weet een vriendin van mij dat ze het echt bij één glaasje wijn moet houden. Omdat ze anders achteraf altijd weer spijt heeft van de onzin die ze allemaal uitgekraamd heeft. En ik weet dat ik af en toe best een leugentje mag gebruiken om een verhaal wat op te leuken, maar dat ik ook weer niet té veel bij elkaar moet verzinnen. Ik zou zomaar eens werkelijkheid en fictie met elkaar kunnen gaan verwarren.

Er zijn van die dingen die doe je gewoon niet. omdat ze dom, saai of sullig zijn. Zo zal ik dus nooit, maar dan ook echt nooit een briefje meenemen naar de bouwmarkt als ik samen met de vriend aan het klussen ben en we onverwachts misgrijpen op het een of ander. Nog liever laat ik hem tien keer geduldig uitleggen welk moeilijk apparaat of tangetje hij nou weer zo nodig moet hebben dan dat ik het op een papiertje schrijf. Nee, ik verzin gewoon allerlei ezelsbruggetjes om eenmaal aan de balie de handige jongeman moeiteloos om een torxschroevendraaier of om een schrobzaag te vragen.

Des te meer was ik dan ook onder de indruk – maar dan in het negatieve – van de vrouw met een witte legging, mouwloos jurkje en smeuïg dialect die – toen ze aan de beurt was bij de balie van een uiterst fijne gereedschapswinkel – zonder enige schaamte zei: “Wacht efkes. Effe menne John bellen, dan kan ie vertelle wek mee moe brengen.“ En daar was John aan de lijn én in beeld. En hij vroeg de baliemedewerker zijn vrouw een Bahco mee te geven. “Ik dacht dat ie me naar de kroeg stuurde voor unne bako, maar hij moet dus gereedschap hebbe. Ik hoop dè gu wit wattie bedoelt“, kwam er geheel overbodig achteraan. En de jongeman wist het en pakte zonder blikken of blozen het bedoelde gereedschap en deed het voor de mevrouw in een tasje.

“Waar kan ik u mee helpen?” vraagt hij aan mij nadat de opmerkelijke dame heeft afgerekend en is vertrokken. En je zult het niet geloven, maar door alle consternatie ben ik helemaal vergeten wat ik hier kom halen. En tot mijn grote schaamte kan ik niet anders dan de vriend bellen en hem vragen wat ik ook al weer moet meebrengen. Nog erger dan een briefje.

Sommige dingen dóe je gewoon niet!

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker (lid zijn is niet noodzakelijk) kan een reactie geven! Schrijvers stellen vooral je tips en opmerkingen op prijs.
10.07.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Heb geglimlacht. Cursiefje dus geslaagd.:)
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
27.06.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Met plezier gelezen, dus vlot geschreven (dat gaat bij mij altijd samen). :-)
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
18.06.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Leuk verhaal, vooral het einde. Ik mocht die mevrouw in de winkel meteen, zoals je haar beschreef: eerlijk, authentiek. Geen valse facades en geen nep. Heerlijk mens!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Sylvia Schalken 19.06.22
    Dank je wel Maaike. Leuk dat jij juist helemaal gecharmeerd bent van deze dame. In ieder geval heeft zij denk ik veel minder last van schaamte.
17.06.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Leuk stukje, Sylvia. Een paar vraagjes: begin jaren tachtig droegen vrijwel alle (jonge) mannen witte sokken. Jaren later kon en mocht dat ineens niet meer. Ook ikzelf draag al vijfentwintig jaar geen witte sokken meer.
Maar hoezo eigenlijk niet? Wie heeft dat zo bedacht? Waarom gaat iedereen daar slaafs in mee? Welke fascistoïde modepolitie zit daar achter? Mogen vrouwen wel witte sokken dragen?
Het grootste nadeel van witte sokken is trouwens: één keer een rood T-shirt bij de was en je hebt een lading roze sokken...
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig
  • Maaike Vissers 18.06.22
    Ewald, hoevaak ik mezelf hier ook al over verwonderd heb...
  • Sylvia Schalken 19.06.22
    Ewald, ik weet echt niet wie lid zijn van de fascistoïde modepolitie; ik niet in ieder geval. Maar ik ben wel blij dat er ook voor mannen een paar regels gelden. Hoewel vrouwen volgens mij ook echt geen witte sokken moeten dragen. Tenzij het dan weer van die leuke, kleine sokjes zijn die je in een sneaker draagt. Ik weet het ook niet allemaal zo precies. Eigenlijk moet iedereen eigenlijk gewoon doen waar hij/zij/hen zin in heeft. Maar ja: het kan natuurlijk wel voer zijn voor een verhaaltje. 😏

Ook gratis meedoen aan een schrijfactiviteit? We publiceren je inzending voor minimaal 12 maanden. Meedoen is mogelijk door in te loggen en dan bovenin de pagina op de rode balk te klikken. Nog geen lid? Aanmelden is gratis.