Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Schnitzel
Inzendingen: 440
Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
Schnitzel
© Lieven Vandekerckhove op .
Aantal hits: 135

Ik neem af en toe de trein van Keulen naar Hamburg. De reis is lang, dus ook wel langweilig.  Doch de twee stations, aan het begin en het einde van de rit, vervelen helemáál niet. Op beide plaatsen heerst een drukte van jewelste. Autochtonen en allochtonen, fijn uitgedoste burgers en tuig van de richel, je ziet ze in alle kleuren, en in alle maten en gewichten. En zowel in het station van Keulen als in dat van Hamburg kan men in tal van winkels, de ene al bonter dan de andere, zijn centen versluizen voor spullen die een reiziger nooit dringend nodig heeft. Hier en daar geuren de kruiden van uitheemse eettenten, en in de drankpaviljoentjes zijn doorgaans alle barkrukjes bezet. In Keulen lest uiteraard een pijpje Kölsch de dorst. In Hamburg gaat het voor verstrooiing en vertier langs een brede ijzeren trap zelfs een verdieping hoger. En daar huist Schweinske, dat in Keulen met zijn vier pootjes op de benedenverdieping blijft staan.

            Met grote verwachting ben ik het hoger gelegen etablissement binnengegaan. Wie zou dat niet, als hij van op de overloop al kan lezen: “Schweinske macht glücklich…”?  Ik zat wel niet diep in de put, maar een boost doet iedere mens toch wel eens goed, toch? En als die kans mij zo onverwacht in de schoot geworpen wordt, waarom zou ik ze laten ontglippen? Op dus naar het grote geluk.

            Het restaurant zat letterlijk vol, maar ik zag dat een serveerster bij een tweepersoonstafeltje aan het afrekenen was, obligaat glimlachend met de fooi in het achterhoofd. Mijn kans dus, weliswaar in een hoekje naast de inspringende toegangsdeur, maar beter zat er niet in. De vertrekkende klanten zagen er heel gelukkig uit, en dat veranderde niet nadat ze het gelag betaald hadden. Dat beloofde dus.

            Als ik plaats nam, hing vóór mijn neus tegen de glazen insprong een affiche, waarop het gerecht van de maand werd aangeprezen: Schnitzel für festliche Stunden. Het liep tegen Kerstmis aan, en daarom vond Schweinske het opportuun om een Festtags-Schnitzel in de vitrine te zetten. Duitser kon het niet, en mede ook omdat het gerecht op de affiche appetijtelijk was afgebeeld, was mijn keuze rap gemaakt: het zou de feestschotel worden. 

            De ontwerper van de affiche had boven en naast de afbeelding van het gerecht enkele cirkeltjes getekend, die hij roze had ingekleurd, met in het midden van die cirkeltjes twee zwarte bolletjes naast elkaar. Geniaal! Had hij die bolletjes iets hoger getekend, dan waren het vast de ogen geweest van een van de alcohol rood aanlopend gezicht. Maar neen, de twee bolletjes waren perfect op de middellijn geplaatst, op de juiste afstand van elkaar,  onmiskenbaar de twee gaatjes van een gestileerde, maar sympathieke varkenssnuit.

            De affiche moest niet alleen met een foto van het gerecht en met de vertederende zwijntjes twijfelende gasten over de streep trekken, er stond voor alle duidelijkheid ook een gedetailleerde beschrijving van het gerecht op. Ik las benieuwd wat voor lekkers ik zoal op mijn bord kon verwachten. Het hoofdbestanddeel was ein knuspriges SchweineschnitzelA, C, G.  Eén moment dacht ik dat de kapitalen A, C, G, die even boven de lijn tegen de Schnitzel waren geplakt, misschien de initialen van de kok waren, en dat de veeleisende klant er daarmee op geattendeerd werd dat hij niet simpelweg een schnitzel op grootmoeders wijze, doch een exclusief bij Schweinke te verkrijgen schnitzel à la A (van Armin) C (van Claus) en G (van Gerhard) mocht verwachten. Maar ik raakte in de war, toen ik las dat de knusprige SchnitzelA, C, G bovendien gefüllt mit Bacon2, 3, 4 zou zijn. Misschien betekende dit dat de schnitzel  een manteltje spek van klasse 2, 3 en 4 kreeg? Nóg moeilijker werd het evenwel als daarnaast ook nog Gewürzgurke12, J en Zwiebeln1, 4, G, I, L beloofd werden. Een combinatie van letters en cijfers: verwijzend naar koks en kwaliteitsklassen? En alsof het niet op kon, werd het vleeslapje nog met een schepje Bratensauce1, 4, G, I, L overgoten, en zou een würziger Kartoffelsalat2, 12, C, I, J het feest compleet maken. 

            Lang moest de mist niet blijven hangen, want in voetnoot werden al deze mysteries opgehelderd. Dat mijn schnitzel met A, C en G werd voorgedragen, betekende dat in het gerecht gluten bevattende granen, melk en melkproducten verwerkt werden. Dat het spek met de cijfers 2, 3 en 4 betekend werd, hield in dat het geconserveerd was, met antioxiderende middelen behandeld, en met smaakversterker verrijkt. Dat de komkommers de codes 12 en J verdienden, dankten ze aan het toegevoegde aroma en de mosterd, die er ook ergens bij hoorde. Dat de ajuinen 1, 4, G, I en L opgespeld kregen, kwam door de toevoeging van kleurstof, smaakversterker, melkproducten, selderij, zwaveldioxide en sulfiet. Dat de saus met 1, 4, G, I, L gecomplimenteerd werd, lag ook weer aan de kleurstof, die erin vermengd was, de smaakversterker, de melkproducten, de selderij, de zwaveldioxide en de sulfiet. En dat het aardappelslaatje het feest alleen maar compleet kon maken dank zij de nummers 2 en 12, en de letters C, I, en J…., ach hou ermee op.         

            Vooraleer ik al die informatie goed en wel verteerd had, stond de serveerster naast mijn tafeltje met balpen en blocnote in de hand, en keek me vragend aan.

            “Wat mag het zijn?” vroeg ze met een serviele glimlach. Eén moment aarzelde ik.

            “Kan ik ook een soepje krijgen?” vroeg ik dan, bijna verontschuldigend.  

            “Dat kan perfect,” stelde ze me gerust, “vandaag hebben we tomatensoep, en op de kaart staan ook nog kippensoep en consommé.” 

            “Dan zal ik mijn geluk maar met een bordje tomatensoep proberen,” zei ik, opgelucht door de vluchtroute die ze geopend had. En omdat ik toch wel wat honger had, voegde ik er snel, hoewel helemaal overbodig, aan toe: “Graag ook een sneetje brood erbij.”

            Ze dartelde naar de comptoir terug, scheurde het blaadje van haar blocnote af, en prikte het over de punt van een nagel, die naast de kassa scheef en geduldig op mijn bestelling had staan wachten.

Dit artikel delen?

geef een waardering voor: "Schnitzel"

Geschreven door Lieven Vandekerckhove . Geplaatst in Cursiefje.
19.12.20
Feedback:
Leuk verhaal Lieven! Jij bent kieskeurig he met alles. Dat is een goed teken. Geniet maar lekker in deze nare tijden! Ik geef je vier sterren want ik vind het een grappig verhaal en waargebeurd? Tot schrijfs! Kom je ook eens bij mij kijken? Want ik veel aan je commentaar! GRoeten aan België
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • lieven vandekerckhove 23.12.20
    Dank voor je commentaar, Ingrid. Het is inderdaad een waar gebeurd verhaaltje.
Emoticons: ;o = wink, :d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart

Jouw feedback hier?

Je helpt een andere schrijver met jouw eerlijke, respectvolle feedback en een serieuze waardering voor de schrijfkwaliteit van het artikel. Zie je verbeterpunten? Geef ze dan a.u.b. concreet aan in je commentaar.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen.

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !