Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

SINTERKLAAS
Inzendingen: 430
Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
SINTERKLAAS
© Danny Vandenberk op .
Aantal hits: 89

Een slag in mijn gezicht. Dat was het. Een slag die lang nazinderde en die mijn kleine wereldje duchtig door elkaar schudde. Niets zou vanaf nu hetzelfde zijn, dat was de teneur.

Zoveel jaar later herinner ik me het verwonderde snoetje van mijn nichtje nog goed. Een schaterlach. ‘Danny, je bent toch...’ Grinnikend blies ze een flinke teug rook in de ijskoude decemberavond. Waterdamp van haar adem. Uiteraard geen sigaret. Ze was nog geen twee jaar ouder dan ik. Ongeloof, verbazing. Een stilte. Ik observeerde. Opnieuw een lach, ongewild, denk ik.

We stappen, enigszins voorzichtig, op het aangevroren paadje van wat wij het ‘weitje’ noemen, de weide die het huis van grootmoeder met onze straat verbindt. De weide waar we in betere weersomstandigheden voetballen en ravotten. Niet nu, want het is veel te koud. Er ligt wat sneeuw en wat nog veel belangrijker is: Sinterklaas was bij grootmoeder geweest voor honderdduizend neven en nichten (grote familie en kinderlijke zin voor overdrijving) en in mijn inwendige wandel- en gehoorgangen werd gefluisterd dat hij ook wel eens van de gelegenheid zou kunnen gebruikmaken om in mijn afwezigheid thuis te passeren. Het was een scenario dat zo ongeveer jaarlijks werd herhaald. Als een min of meer voorspelbare film, maar het einde was altijd zo happy dat ik als eerste in de wachtrij stond aan de cinemadeuren. Mijn grootmoeder had zoveel snoep- en speelgoedlustige kleinkinderen dat de persoonlijke buit vrij beperkt bleef. Geen nood, dit was een opwarmertje. Thuis was dat anders. Er werd gewerkt met een verlanglijstje, dat mijn ouders daarna plichtsbewust doorspeelden aan de entourage van de Goedheiligman. Ze deden dat uitstekend, want jaarlijks kreeg ik min of meer wat ik wilde. Niet dat ik overdreven verwend was, nee, het was vooral een kwestie van bescheidenheid en het weloverwogen stellen van bereikbare doelen.

Die avond liet ik mijn nichtje op de terugweg voorzichtig huppelend weten dat ik reikhalzend uitkeek naar het fantastische voetbalspel dat ik smachtend bovenaan een ultrakort lijstje had gezet, waardoor de kans zeer reëel was dat het over luttele minuten voor mijn neus zou staan te blinken, te midden van chocoladefiguurtjes, speculaas, spekjes, nootjes, mandarijntjes en snoeprepen. Tegelijkertijd sprak ik mijn bezorgdheid uit over het relatief korte bezoek aan grootmoeder, waardoor de Sint en de pieten misschien in tijdnood zaten en logistieke moeilijkheden ondervonden, waardoor zij eventueel in de onmogelijkheid verkeerden om de afgesproken levertermijn na te komen. Mijn nichtje lachte. Op de manier waarop ze lachte als ik een taalgrapje maakte. Op dat moment vond ik haar nogal onverschillig en een tikkeltje respectloos.

‘Daar!’ riep ze plots twee tellen later, terwijl ze in de richting van mijn ouderlijk huis wees. ‘Ik zie twee mannen over jullie dak lopen! Ze hebben een pluim op hun hoofd!’ Ze schraapte vrij opvallend haar keel.

Ik draaide mijn nek zo gezwind dat ik inwendig iets voelde kraken. Tegenwoordig gebeurt dat vrij frequent. Een ouderdomsverschijnsel inmiddels, vermoed en vrees ik, maar op dat moment was het puur op basis van intensiteit en reactiesnelheid.

‘Ja, ik zie ze ook! Stop! Wacht even! We wachten even, zeg ik! Nee, we lopen terug naar grootmoeder!’ Ik greep haar bij de arm. Ze lachte opnieuw. Maar anders. Ze bekeek me en leek iets te verwachten. Alsof ik zo meteen uit mijn rol zou gaan vallen. We bleven staan. Ze moet het bonken van mijn hart in mijn keel gehoord hebben en scheen zich te herpakken van iets. Ik registreerde op dat moment, maar interpreteerde niet. Er gebeurde te veel. De spanning en de hunkering dampten uit al mijn poriën.

Die gebeurtenissen drongen pas maanden later tot me door, toen ik ergens een gesprek hoorde dat ik waarschijnlijk niet had mogen horen. Paniekerig begon ik mentale puzzelstukjes samen te passen tot een heel zuiver beeld dat ik eigenlijk nooit had willen zien: Sinterklaas bestaat niet en mijn nicht had verwacht dat ik dat al lang in de smiezen had.

Ik was dom. Nee, naïef. Ik kon niet geloven dat mijn ouders, mijn steunpilaren, mij zo deden wankelen. Meteen relativeerde ik. Alle ouders deden het. Thuis was het Sinterklaasgebeuren altijd bijzonder gezellig en leuk. Ik had door de jaren heen zo ontzettend veel prachtige dingen gekregen, zoveel wensen en dromen waren werkelijkheid geworden... Maar nu werd het ineens iets te werkelijk voor mij. Boos was ik. Op de hele wereld, behalve op mijn ouders. Wel op de mensen die een kinderfeest verpestten en misbruikten door er angstelementen aan te verbinden. Zwarte pieten die je in een juten zak zouden steken als je niet braaf geweest was en dat soort dingen. Je wil niet (z)weten hoeveel emmers angstzweet ik gelaten heb op Sinterklaasavonden of Sintbezoeken op school. Jarenlang was ik een klein racistje, omdat ik angst had van de zwarte, onvoorspelbare handlangers van de Mijterman. Angst voedt discriminatie. Hadden ze deze onzin lang geleden uitgevonden om kinderen angst aan te jagen en te doen gehoorzamen? Zou zomaar kunnen. Tegen dat het wat kouder wordt en dat de kinderen wat vaker binnen moeten blijven, gaan we ervoor zorgen dat ze lekker koest, volgzaam en braaf zijn en als dat lukt krijgen ze een habbekrats, een niemendalletje. Excellente kosten-batenanalyse. Doen we!

Heden ten dage heb ik al lang geen vooroordelen of slechte gevoelens meer naar onze zwarte medemens toe. Qua handpalmen en voetzolen zijn we allemaal even ‘blank’, al is ook dat sinds kort een vies woord. Het huidige (excusez le mot) gedoe rond het ‘zwart zijn’ van de pieten vind ik ronduit ridicuul. Mij kan het geen lor schelen of de pieten uiteindelijk roetventjes en geen ‘negers’ zijn, maar laat ze godverdomme sympathiek en kindvriendelijk zijn. Altijd. Ik hoop dat geen enkel kind ze intussen nog angstaanjagend, schrikwekkend of dreigend vindt.

Als Sinterklaas niet bestaat, dan bestaat God evenmin. Dat was mijn conclusie. Bedrog op grote schaal. Niet dat ik het perfecte hedendaagse voorbeeld was, maar hoe verder je terugblikt in de tijd, hoe goedgeloviger en naïever de mensen waren. Hoe makkelijker het was om de boel te belazeren.

Ondertussen ben ik zelf al een hele tijd papa en heb ik de voorbije dagen hele kleine kinderdroompjes helpen waarmaken, maar ik voel me allerminst heiliger dan Sinterklaas. Soms mis ik die naïeve verwondering bij mijn kinderen. Ze zijn zo op de hoogte van alles. Zo nuchter en met beide beentjes op de grond. Maak ze maar eens wijs dat volwassen mannen door de schouw komen gekropen om cadeautjes te brengen! Ik geef het je te doen. Anderzijds denk ik: ze zijn beter af zo en van die nare ontnuchteringen en ontgoochelingen blijven ze bespaard. Ze hebben nooit wakker gelegen van het Sinterklaasfeest, althans niet in negatieve zin. Ik heb nooit gedreigd met zwartepietepeuterige represailles of ernstige inspanningen geleverd om de mythe in stand te houden. Af en toe in het verleden een minuscuul klein leugentje daaromtrent ja, maar is dat dan wel om bestwil? Gaat het ten koste van de magie en de fantasie van onze kinderen? Dat geloof ik niet. Ze nemen de dingen veel minder serieus dan ik in mijn jonge jaren. Op een of andere manier kan ik daar alleen maar blij om zijn.

 

 

Dit artikel delen?

geef een waardering voor: "SINTERKLAAS"

Geschreven door Danny Vandenberk . Geplaatst in Cursiefje.
06.12.20
Feedback:
Weer met plezier gelezen!
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig
  • Danny Vandenberk 06.12.20
    Fijn dat je dit even laat weten, Annemarie!
Emoticons: ;o = wink, :d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart

Jouw feedback hier?

Je helpt een andere schrijver met jouw eerlijke, respectvolle feedback en een serieuze waardering voor de schrijfkwaliteit van het artikel. Zie je verbeterpunten? Geef ze dan a.u.b. concreet aan in je commentaar.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen.

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !