Voor schrijvers, door schrijvers

Cursiefje

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 

138 Hits

Publicatie op:
Uit volle borst

‘Helemaal niét. Liefst nog van al, zo kaal als een biljartbal!’ is mijn enthousiast en rijmend antwoord op de vraag van mijn jongste dochter. Hoe ik mijn haar het liefst zou dragen! Het klinkt zo vreselijk vermoeiend. Als een supplementair karwei, bovenop de vele verplichtingen en talrijke beslommeringen van elke dag. Uiteraard wordt er op traditionele wijze naar meer duiding verlangd door middel van de eenwoordsvraag die ik in mijn vaderschappelijk bestaan al tienduizenden keren heb moeten beantwoorden: ‘Waarom?’

Nochtans een goede vraag. Waarom eigenlijk? Omdat ik het gevoel van de haarhebberij niet meer verdraag. Daarom. Ik wil een pletshoofd. Een hoofd waarop de regen lekker kan uiteenspatten. Een kletskop niet, want dat klinkt op een of andere manier zo agressief. Mijn vrouw laat dat niet toe en ik ben geen doordrammende despoot, dus kozen we voor een compromis: ik houd mijn haar gemillimeterd. Zonder vorm en zonder model. Rechttoe rechtaan. Zo vertel ik het ook ongeveer aan mijn kleine ukkepuk.

‘Zijn er nog dingen die je niet kan verdragen, papa?’ Zeker zijn er die. Aanhoudende vragen, vragende aanhouders, mensen die vragen om met mij te kunnen aanhouden alsook mensen die mij vragen om mijn kleren aan te houden, zelfs als ik totaal geen aanstalten heb gemaakt om mij te ontkleden, maar dat zeg ik haar niet.

‘Het gevoel van zijde, satijn, regenjasstof, vele synthetische vezels, krijt, oogaanrakingen en een leeg bierglas.’ Ze lacht. Ik ben nochtans bloedserieus en zij is mijn eigen bloed. En vlees. Een thema dat op het punt staat om aangeraakt te worden.

‘Wat raak je dan wél graag aan?’

‘Borsten!’ roep ik luid met opengesperde ogen en op de manier waarop ik vaak vragen beantwoord: zonder nadenken. Door mijn inlevingsvermogen schiet mijn stem ongewild door naar een hoger timbre. Ineens word ik aangestaard door tien ogen en tel ik vier à vijf opengevallen monden. De kijkers van mijn vrouw zien er het dreigendst uit. Een goede inschatting.

‘Papa!’ klinkt er verontwaardigd maar enigszins gedempt uit haar smikkel, die niet openviel uit verbazing, maar die wel nog een flink aantal brokjes kaas en boterham herbergt, waardoor ze minder krachtig kan uithalen.

Ik zie haar snoetje bewegen. Het knabbelt en babbelt aanvankelijk tegelijkertijd, maar even later fulmineert en spot ze er duchtig op los. De kinderen lachen af en toe. Mij is ze kwijt. Ik bekijk haar heel even, maar hoor haar stem alsof mijn hoofd zich onder water bevindt. Niet dat het dat ooit doet trouwens, want ik verdraag het gevoel niet. Na een seconde of tien zie ik alleen nog borsten. Ze flitsen voorbij. Afwisselend qua maten, vormen en gewichten, variërend van twee erwten op een plank naar theezakjes, macarons, citroenen, peertjes, tennisballen, cupcakes, perziken, persappelsienen, mango’s en zo naar bloemkolen en dikke, rijpe meloenen. Niet dat ik in detail wil treden of respectloos ben, maar bijna elke vent is een fervent aanhanger van een stel hangers.

‘Borsten!’ roep ik opnieuw hardop, mezelf corrigerend, uit eerbied voor alle vrouwen.

Schrikkend van mijn eigen stemgeluid, kom ik abrupt uit mijn trance. Van het avondeten hoef ik me straks in elk geval niets aan te trekken. Mijn vrouw kookt.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Uit volle borst"

15.10.20
Feedback:
Leuke zinnen, mooi gespeeld met woordcombinaties en ach...niks menselijks is ons (vrouwen,mannen) vreemd hoor ;)
  • Schrijfkwaliteit
    4.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig