Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

A cup of tea


Nog wennende in Surrey (UK), kreeg ik telefoon van mijn schoonmoeder, een uitval van jewelste, een regelrechte figuurlijke kaakslag, een vernedering tot op het bot. Reden, ik had mijn schoonzusters niet met de traditionele familie aanspreking aangeschreven. Ze was nooit fan van me geweest, schoonmoeders hebben dat aan, je steelt hun zoon voor hun neus weg. 

Groggy en huilend, zocht ik telefonische troost bij de geliefde zoon himself in Londen maar zijn secretaresse meldde me dat hij in vergadering was. Of course. 

Met een hartslag de 200 naderend, een bloedrood betraand gezicht en barstende hoofdpijn, reed ik naar het huisartsencebtrum, bevolkt met NHS patiënten, wachtende op een raadpleging dezelfde dag nog, indien mogelijk. Als 'private patient', aangeboden door het bedrijf van mijn man, vroeg ik naar de eerste van de mij toegewezen drie dokters. 'I am so sorry, mrs C, doctor Watson has his day off. But I can get you one of the other doctors'. Ik zag afgrijzen in de blik van de wachtende NHS-ers, op hun manier 'waiting for Godot' en bedankte. Verder het dorp ingelopen in een 'gift and cardshop.' Begluurd tussen de rekken, bracht dat ook geen soelaas. Plots stapte een vrouw op me af, en nodigde me uit 'for a cup of tea and cake'. Ze gaf haar adres, vrij dichtbij, 'The door will be open.' Ze vertrok, ik aarzelde, Britten zijn cynisch, zeggen meestal het tegenovergestelde van wat ze denken maar kunnen ook hartelijk en altruïstisch gastvrij zijn. 

Met het adres in de hand bereikte ik een cottage en de deur stond warempel open. Ik ging binnen met een 'hello'. 'Over here', in een typisch Britse knusse veranda met gebloemde kussens in alle mogelijke bloeiende kleuren, stonden navenante theepot, kopjes en gebak klaar. We praatten, dronken thee, een gezellig onderhoud en ik zou maar eens opstappen, haast vederlicht en mijn schoonmoeder verdween voorbij de horizon. Vanaf toen was ik haar de baas maar ik bleef mild voor haar. Bij bedanking van de gastvrouw nodigde ik haar bij ons uit, op een voor haar geschikt moment. Ik heb haar nooit meer gezien. Een pure weldoenster, paraat voor haar volgende redding.

© Helena Mattheyssens op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
01.08.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Met plezier gelezen, maar ervaar de tekst als wat onrustig. B.v. de zin 'We praatten, dronken thee, een gezellig onderhoud en ik zou maar eens opstappen, haast vederlicht en mijn schoonmoeder verdween voorbij de horizon.'vind ik wat hakkelig. Mag voor mij wat meer uitgeschreven.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Helena Mattheyssens 02.08.22
    Bedankt Els, al geraak ik maar net met de hakken over de sloot. De bewuste 'hakkelige' zin is zo bedoeld om het snelle helende tempo van het gesprek weer te geven, geen tijd voor klassieke opbouw. De grauwe schaduw van mijn schoonmoeder verdween, in no time.