Voor schrijvers, door schrijvers
968 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen.
 
KLIK HIER om naar flitsverhalen te gaan.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

151 Hits

Publicatie op:
Afscheid
De lift schuift open en ik rijd mama eruit. De volgende hindernis is de dikke glazen deur met de code. Mama zit nietsvermoedend in haar stoel. Een zachte klik en met loden schoenen manoeuvreer ik ons naar binnen. We worden opgewacht door Achmed. Hij spreekt goed Nederlands, maar met een zwaar accent. Hij is ons aanspreekpunt, vertelt hij. En ja, de crisiskamer zit vlakbij, hier links.

Een witte kamer met prominent in het midden een groot ziekenhuisbed. Een kledingkast, een hoog tafeltje, waaraan gegeten kan worden, twee stoelen. Vlakbij de deur een tafeltje met een schemerlamp. Wordt het toch nog gezellig, kan ik niet nalaten te denken.
 
Een groot raam geeft zicht op de parkeerplaats. Een hijskraan kijkt zo bij mama naar binnen. Lies en ik werpen elkaar een snelle blik toe, maar richten ons meteen weer op Achmed. ‘U kunt wat spullen verzetten, maar zodanig dat het voor het personeel handig is.’ Er kunnen geen persoonlijke spullen mee, hooguit wat fotolijstjes, een plantje, zoiets. Harde stemmen joelen naar binnen. ‘Hé, neem je wat lekkers mee?’ ‘Hiernaast zit de pauzeruimte. Het is een beetje lawaaiig, hopelijk krijgt ze gauw een andere kamer.’ Goed, dan laat hij ons nu alleen om mama te settelen. De rest hebben we de vorige keer al gezien. 

Ik kijk nog eens rond: witte, kale muren, een wit plafond, een grote tl-buis. Nergens meer houvast. Niets lijkt op waar ze vandaan komt: warm, hout en boeken. Haar geliefde tuin met bomen, bloemen, kwetterende vogels.

Tijdens het uitpakken, spreken we opgeruimd tegen haar. Mijn keel doet pijn, slikken helpt niet. Het moment van afscheid komt vanzelf. We kunnen het niet langer uitstellen. ‘Dag lieverd, we komen gauw weer.’ Ik knuffel haar. Haar lach verdwijnt. ‘Wat ga je doen? Ga je weg?’ Ik werp nog één blik achterom en omrand door wit, vang ik haar ontreddering.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Afscheid"

26.10.20
Feedback schrijfkwaliteit
Aangrijpend en daarom het eens met Janneke. Je schrijft overtuigend en echt.
  • Tevredenheid over de schrijfkwaliteit
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Op losse schroeven (368) H.o.p.e 24-04-2020

    Op losse schroeven... Zittend op een vreemd bed, denk ik na. Het kraakt. Er missen schroeven. Was het zoals ik het verwacht had? Was het zoals ik het gehoopt had? Was het zoals het me toegezegd was? Op...

    Lees meer: Op losse schroeven