Voor schrijvers, door schrijvers
964 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen.
 
KLIK HIER om naar flitsverhalen te gaan.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

303 Hits

Publicatie op:
Alleen
De dagen worden korter. De lucht is inktzwart, er wordt regen verwacht. Ik huiver en steek een peuk op. Toch maar naar het Centraal dus. De kerstversiering hangt er al. Gouden glitterslingers aan glanzende kroonluchters, knipperende verlichting langs de wanden en versierde naaldbomen. In de hal staat een groepje muzikanten. Ze zingen Spaanstalige Kerstliederen.
Het is druk. Ik ga op in de menigte, bijna alsof ik er werkelijk deel van uit maak. Als één van hen, terwijl de gelijkenis louter bestaat uit één overeenkomst: ook ik ben een levend mens.
Er trekt een rilling door mij heen. Volgens mij word ik ziek. Het bankje bij de Swirlshop is leeg. Een oudere man, gehuld in een zwarte, fluwelen lange jas, gaat naast me zitten. Hij werpt me een onderzoekende, afkeurende blik toe en hij keert zich dan weer zwijgend van mij af.
ik mis mijn maatje. Remi.
Hij trok het niet meer. Het leven.
Ik bekijk de stoet mensen die voorbij trekt. Sommige voorbijgangers rennen, anderen staan stil bij de winkels. Een vrouw met twee jongetjes stopt bij de Swirlshop.
'Ik wil ijs,' zegt de kleinste jongen.
Een oude grijze dame in een rolstoel wordt vooruit geduwd. Haar onderbenen, ontsierd door blauw met paarse vlekken, zijn bloot. 
Erachter een magere man, moeizaam hinkend, gesteund door een kleine, keurige dame. Ik zucht.
Ik voel me echt niet goed, schiet het dichtstbijzijnde toilet in en sprenkel wat water over mijn polsen. Mijn spiegelbeeld liegt er niet om. Ik zie de grauwe huid, de magere wangen. Is het echt zo slecht met me gesteld?
Een klein meisje met vlechten kijkt me strak aan.
'Kom, die man stinkt,'  zegt een vrouw, waarschijnlijk de moeder, het kind met zich mee trekkend.

Na een tijdje zwakt de drukte op het Centraal iets af. Winkels sluiten. Ik leun wat, half zittend, tegen een zuil. Misschien knap ik wel iets op.
Mijn gedachten glijden naar mijn ouderlijk huis. Zou de Kerstboom daar nu ook staan? Er is niemand die mij lijkt te missen, niemand die aan mij denkt. Ik ben alleen.
Een bewaker komt naderbij. Hij tikt tegen mijn schouder.
'Je mag niet slapen op het Centraal,'  sist hij en wijst naar de uitgang, waar zijn collega staat.
'Ik ben ziek,' kreun ik, moeizaam omhoog komend.
De bewaker antwoordt niet, maar duwt me weg.
Ik neem de zwarte oude schooltas, mijn trouwe metgezel, stammend uit de goede dagen, toen ik nog iemands zoon was met een toekomst, en schuifel zwijgend naar de uitgang. Wat kan een mens klein zijn in deze maatschappij.
 
Buiten is het koud. De regen slaat striemend in mijn gezicht. Ik ben te ziek om een veilige, warme slaapplaats te zoeken en eindig op het Damplein.
Daar zak ik in elkaar.
Remi staat er ook. Zo opeens. Hij ziet er goed uit, gezond en uitgerust. Het wordt steeds lichter en ik kijk verbaasd om me heen. 
'Is het al dag?' 
Remi lacht. 
'Je mag met me mee.' Hij steekt zijn hand naar me uit en ik neem hem in de mijne, zonder twijfel. Het voelt gewoon juist. Achter me lijkt alles te verschrompelen. Het plein, de regen, de kou.
Het is waar. Ik ben thuis.
 
 
 
 



Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Alleen"

17.10.20
Feedback schrijfkwaliteit
mooi ontwapenend verhaal Nicole! Vijf sterren! GA zo door! Hartelijke goet, Ingrid Karsten
  • Waardering schrijfkwaliteit
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Een onverwachte verrassing. (310) Harry Boerkamp 18-04-2020

    ‘Dat had je toch niet hoeven doen?’ glimlachte Jona. Ze was helemaal verbaasd toen ze de cadeaus had uitgepakt.Het was zondagmorgen en we lagen nog heerlijk in bed. Het leek een mooie dag te gaan...

    Lees meer: Een onverwachte...