Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

As
Inzendingen: 1004
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
As
© Nicole Schilder op .
Aantal hits: 152
 
Een doorsnee vrouw kan gemiddeld drieëntachtig jaar worden, een man tachtig. Een schildpad kan ouder worden dan honderdvijftig jaar, en een papegaai wordt zeker vijftig plus.
Aan een gemiddelde kunnen echter geen rechten worden ontleend.
Maar toch ga je, wanneer je jong bent, er vanuit dat je de ruimte hebt en die ook krijgt. Tot die tijd dan.
Ik ben een vrouw, dus mijn gemiddeld te bereiken leeftijd is drieëntachtig.
Mijn oma werd ouder, vijfentachtig. Vraag mij niet hoe. Maar tot ze de tachtig bereikte ging alles ogenschijnlijk naar behoren. Daarna leek het alsof ze had opgegeven, alsof tachtig haar altijd een uiterst maximum had geleken.
Zouden sommige mensen de dagen aan het eind aftellen? Zoals een kind de dagen telt naar een verjaardag.
Mijn oma at niet, ze liep niet, ze sprak niet meer, ze wachtte. Totdat ze doodging.
'Oma was depressief,' verduidelijkte mijn moeder, 'dat zit in de familie.'
Zelf slikte mijn moeder Venlafaxine, een antidepressivum, het doosje lag al jaren naast de tandpasta in het medicijnenkastje.
Zelf bereikte ik mijn eerste diepten al vroeg, veel vroeger dan mijn oma, ver vóór mijn gemiddelde einde, en dan daar ook nog de helft eens van.
Er was een oplossing voor mijn angst, deelde de huisarts mee.
'Venlafaxine,' zei ik.
'Bij je moeder helpt het goed, al heel lang,' verzekerde de dokter mij.
Ook mij hielp het, zeker in het begin, maar na een verbroken zwangerschap keerde mijn angst met een volle vaart terug. Harder, kouder, killer dan voorheen.
En toen hielp enkel geen antidepressivum mij meer, het leek me niet langer te raken. Ik was immuun.
Ik kijk in de spiegel. Ik zie mijn evenbeeld, maar wat ik zie lijkt niet op mij, ik ben het niet echt.
Wat ik zie zijn grote angstogen, donkere kringen, knokige botten, met eroverheen een grauw dun vel.
En nu, nu is het te laat.
Geen gemiddelde, man, vrouw, papegaai of schildpad. Niets gaat me nu nog redden. Niemand.
Mijn nieuwe vriend, Aaron, gebruikte een upper. Het hielp, bij hem. En hij kon er nog aankomen ook.
'Slik het nu maar,' knikte hij. Mijn autistische zoon was net teruggekeerd uit de zorgboerderij.
Hij was ongelukkig daar. Iemand moest voor hem zorgen. Zijn echte vader wilde het niet doen, dus hij had alleen mij.
'Je moet er toch voor hém zijn?' vroeg Aaron overredend, doelend op mijn jongen, alsof ik een andere, meer legitieme reden zou moeten vinden om zijn aanbod aan te kunnen nemen. Alsof ik dat anders zou hebben afgeslagen. Maar hij begreep het niet. Als er ook maar iets was dat dit weeëige gevoel, dat gejaagde hart, deze allesverschroeiende emoties maar één dag de baas zou kunnen blijven, zou ik het hebben aangenomen. Zelfs dan.
Alles zou ik hebben gedaan.
Aaron deed hetzelfde, maar hij was al verslaafd.
Natuurlijk werd ook ik verslaafd.
En nu duurt een opleving zo kort dat ik telkens eerder en steeds grotere hoeveelheden van Aaron 's middel moet slikken om een verlenging van dat gevoel daarmee te kunnen bewerkstelligen.
Het middel is verboden. En nu ik ervan afhankelijk ben, is het opeens erg duur.
Daarom is het moeilijk te bemachtigen.

Dealers lopen in en uit. Vreemde mensen, die ik met lege ogen aanstaar. Iedereen met het goede spul laat ik binnenkomen. Sommige dealers willen seks, anderen geld.
Aaron is sinds kort psychotisch. Dat zei de arts, na een uit de hand gelopen ruzie, waarbij hij zijn hand opzettelijk had verbrand.
Hij is gefascineerd door vuur.
Het reinigt ons van zonde, zegt hij steeds.
Mijn zoon werd daarna bij me weggehaald.
De vrouw van jeugdzorg vond het abnormaal dat er goudvissen in een pan op het aanrecht rondzwommen.
Met afkeer bekeek ze mijn verloederde woning, mijn vuile, ongewassen vaat.
'Ik wist niet dat u kwam,' stamelde ik, een blik werpend op mijn veronachtzaamd kind, dat zich zwijgend heen en weer wiegde in een hoekje van de kamer.
Dus nu is hij weg.
Wil ik dan echt dood? Want dat ga ik zo. Snel.
Morgen, morgen zoek ik hulp, dan ga ik afkicken, mijn huis opruimen, een baan zoeken. Dan komt mijn kind weer terug. Het kan.
Maar Aaron zegt me dat het te laat is.
Dat ik mijn jochie voor altijd verloren ben.
Hij ging net weg, om na te denken, zei hij. Vanmorgen stootte hij me opeens aan en wees naar de slootkant.
'De zwanen pesten me,' zei hij, wijzend op een trots zwanenechtpaar dat zich net liet zakken in het meer aan de overkant.'
'Je bent gek,' zei ik.
'Ik ben niet gek. Let maar op, als je zo gemeen blijft praten, steek ik je huis in brand. Alles, alles steek ik in brand.
En dan loop ik weg.'
Hij keek me aan met wilde ogen, draaide zich om en sloot de deur.
Het is morgen Kerstmis. Ik vier het zonder mijn jongen. Dan kijk ik om.
Ik hoor wat dingen vallen vanuit de slaapkamer.
Vreemd, Ik ruik ook vuur. Dat kan toch haast niet? Ik open de deur van de badkamer. De vlammen verwelkomen me en zeggen mij gedag, ze likken gulzig aan de wanden, de gordijnen. Het vuur is al overal. Vluchten kan niet meer. Aaron. Hij heeft het dus toch gedaan.
Ik schreeuw en schreeuw, maar er is niemand die me hoort.
De vlammen betreden de badkamer, ze dansen steeds dichterbij. Heen en weer, in een soort dodelijke Tango nemen ze me op, steeds een beetje meer. Ze heffen me langzaam op, daarna sneller en sneller en ze verzwelgen mijn lijf, verorberen mijn ziel. Hoog vlieg ik in de lucht, in de verzengende allesversmeltende hitte, steeds hoger en hoger. Telkens een beetje meer.
Tot ik uiteindelijk één ben geworden met het geheel.
De gemiddelde leeftijd van het heelal is oneindig.
En daarbij vergeleken valt elk ander gemiddelde in het niet.
Dit artikel delen?

geef een waardering voor: "As"

Geschreven door Nicole Schilder . Geplaatst in Kort verhaal.
10.01.21
Feedback:
Mooi geschreven!
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Nicole Schilder 10.01.21
    Dankjewel Renee
Emoticons: ;o = wink, :d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart

Jouw feedback hier?

Je helpt een andere schrijver met jouw eerlijke, respectvolle feedback en een serieuze waardering voor de schrijfkwaliteit van het artikel. Zie je verbeterpunten? Geef ze dan a.u.b. concreet aan in je commentaar.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen.

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !