1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    Klik op SCHRIJFACTIVITEITEN (tabs hieronder) voor alle mogelijkheden!
    932 gepubliceerde inzendingen
  • Tekst opsturen:
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden
    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Publicatie: 22-12-2020

Hits: 238

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Bazuin

Aangepast: 22-12-2020

          Malen, daartoe ben ik op aarde. Ik sta en maal, loop, maal, zit, maal. Van rechtsonder via boven naar linksonder, via onder naar rechts en zo door. Of van linksonder via boven naar rechtsonder, dat kan ook. Fijn vind ik dat, malen. Grazen en malen. Gras, of een doornig struikje, of sinaasappelschillen: ik maal er niet om. Of juist wel dus.            

          Jongensmensen passen op ons, een jongensmens past op mij, ik geloof dat hij Boaz heet.  Boaz heeft een doek om zijn kop tegen de warmte van de zon. En hij heeft een mes. Met dat mes snijdt hij soms in een tak die hij gevonden heeft. Als hij die tak dan aan zijn bek zet, komt er geluid uit. Net als zijn stem, maar zonder woorden, alleen toon. Het klinkt altijd een beetje eenzaam, droevig en troostend tegelijk. Als Boaz de tonentak aan zijn lippen zet, ga ik liggen. Liggen en malen. Op mijn zij, anders komt mijn buik in de knel. Mijn linkerzij, ik lig het liefst op mijn linkerzij. En dan maal ik met het lied van Boaz mee, in het ritme van zijn tonen, lang en zwaar en traag.

          Als ik mezelf zo hoor dan klink ik rustig, maar dat ben ik allerminst. Meestal beweeg ik driftig, mijn knokige knieën slaan er soms van tegen elkaar. Of ik maak korte rukjes met mijn kop. De lelletjes aan mijn hals schommelen mee, die maken dat ik soms een beetje een onnozele indruk wek. Maar dat is schijn. Intelligentie, daadkracht en flexibiliteit zijn mijn kernkwaliteiten. En slim ben ik, altijd slimmer dan gedacht. Sneller ook. Wie even niet oplet vindt me niet meer. Ik kan namelijk overal komen. Richeltjes, uitstekende puntjes zo groot als een mosterdzaadje, een loodrechte wand met maar één graspolletje: ik heb er geen enkele moeite mee. Dus als het even kan, dan ben ik ‘em gesmeerd.

          Boaz komt me dan zoeken, roept me. Meestal laat ik hem een tijdje begaan, dan maal ik rustig nog even door. Maar op den duur roep ik terug, zodat hij me vinden kan. Ik wil Boaz en de tonenstok niet missen. En mijn maatjes ook niet, natuurlijk. Mijn hele familie hoort bij Boaz, en een paar verre neefjes ook nog.

          Dat van die verre neefjes, dat vertel ik niet iedereen; alleen als het mij een beetje uit komt. Mijn neefjes zijn namelijk onnozel. Niet gewoon een beetje, of dat ze onnozel lijken maar dat ze het niet zijn. Ze zijn het echt. Ze zullen zelfs straks officieel tot onnozelaars verklaard worden bij één van de Grote Goden. Maar zo ver is het nog niet.  

          Vanavond is het koud, en er hangt iets onbestemds in de lucht. Gewoonlijk is het donkerder als het koud is, maar nu hangt er een soort heldere sprankeling in de lucht die zelfs mijn onnozele neefjes hebben gevoeld. Onrustig zijn we ervan geworden. We drommen bijeen, lekker warm, maar ook om het veilige gevoel van een ademende flank tegen de jouwe te voelen. Onze ogen zoeken Boaz, de veilige Boaz bij zijn vuur, die vonken in de avondlucht laat schrijven als het vuur van vlam naar smeulen gaat en hij met zijn adem de sintels weer tot leven wekt. Maar nu is het vuur bijna uit en Boaz is weg. Waarschijnlijk even plassen, denken we, dan lopen jongensmensen altijd een stukje weg, maar die gedachte stelt ons niet gerust omdat we diep van binnen weten dat Boaz niet weg is om te plassen. Hij hoeft nooit zo lang te plassen. En hij zou in zo’n koude nacht nooit het vuur uit laten gaan. Onze ogen blijven hem zoeken en we drukken onze flanken nog wat dichter bijeen. Dat Boaz weg is, heeft iets met die sprankeling te maken, vast en zeker.

          Gelukkig, daar is hij weer. Of nee: het is Boaz niet, maar een ander jongensmens, misschien een neef. Maakt niet uit, jongensmens is jongensmens. Nu kunnen we weer rustig slapen. Ik ga naar links hangen en naar rechts en maak zo een beetje ruimte om te gaan liggen. Ik rol me op. Ik hoop dat het jongensmens een tonenstok heeft die net zo mooi klinkt als die van Boaz. Wacht, hij gaat op een rots staan zodat we hem allemaal goed kunnen zien. Dat had van mij niet gehoeven, bij het vuur was ook prima geweest, maar sommige jongensmensen hebben rare gebruiken. En hij heeft een tonenstok, die zet hij aan zijn bek. Ik adem een keer diep in en uit: alles komt goed. Ik wacht op de hese, strelende, dromerige tonen om me te vergezellen op mijn reis van waken naar slapen. Maar wat er komt is een schel, schetterend geluid dat pijn doet aan mijn oren. Ik schrik me rot! Slapen is uitgesloten in die herrie. Om me heen grote ogen, draaiende koppen, ontstelling zelfs. Laat die kerel ophouden!

          Gelukkig, de fanfare is afgelopen. Nu gaat-ie praten. Moet dat nou midden in de nacht? Is dat niet de taal van de bezetter? Gloria in excelis deo? Is-ie niet wijs of zo?

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Getuige
414
Lezen?
Bitterballen bij de dood
372
Lezen?
Altijd geschreven met een Hoofdletter
319
Lezen?