Voor schrijvers, door schrijvers
964 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen.
 
KLIK HIER om naar flitsverhalen te gaan.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

171 Hits

Publicatie op:
Bijna dood

Mirjam zit al zeker vijf minuten met de geopende enveloppe in haar hand te staren. Ze kan het niet verwerken, het lijkt zo ongelooflijk absurd. Zou het een grap zijn? Maar nee, daarvoor kent ze Annoek te goed. Maar hoe goed ze haar ook kent, dit had ze nooit verwacht. Ze weet niet wat ze doen moet. Zal ze haar bellen? Moet ze proberen haar van dit dwaze voornemen af te brengen? Of is ze juist een goede vriendin als ze dit accepteert?

In sierlijke krulletters staat er geschreven:

Lieve familie, vrienden en kennissen,

Ik nodig jullie van harte uit voor mijn afscheidsfeest...

Mirjam ziet de rest wazig door haar tranen. Vorige week heeft Annoek haar verteld dat ze kanker heeft, een gemene soort die niet veel goeds belooft. Toch had ze toen nog wel wat hoop en wilde aan een behandeling gaan beginnen. Nu schrijft ze dat ze besloten heeft om niet te vechten, omdat ze weet dat ze deze strijd toch gaat verliezen. De dag na het feest zal de dokter komen en de week daarop vindt de begrafenis plaats. “Maar daar verwacht ik niemand meer, afscheid nemen doen we op het feest,” staat er op de kaart.

Wat zal haar familie hiervan zeggen? Haar twee volwassen kinderen en haar ex? Zou ze dit met hen besproken hebben?

Als Renate, haar jong volwassen dochter die middag thuis komt uit de universiteit, laat ze haar zwijgend de kaart zien.

Renate slikt even en legt dan haar hand op haar moeders schouder: “Het spijt me voor je mam, je zult haar wel gaan missen.”

Is dat alles? Ze kijkt haar dochter aan.

“Maar wat vindt je daar nou van? Kan je zo maar beslissen wanneer je dood wilt? Is dat niet God spelen?”

“Ik vind dat ze groot gelijk heeft,” antwoordt de 19-jarige. “Ik denk dat ik hetzelfde zou doen als ik in haar plaats stond.”

Ze staat op en loopt naar haar kamer om te gaan studeren, haar moeder verbijsterd achterlatend.

Als Henk thuiskomt, net voor het avondeten, ziet hij gelijk dat het zijn vrouw niet goed gaat. Hij is verontwaardigd als hij de kaart leest.

“Wat een egoïst,” is zijn onverbloemde commentaar. “Niemand leeft alleen voor zichzelf, zou ze ook maar een moment aan haar kinderen hebben gedacht? Misschien zou ze nog wel jaren kunnen leven.”

Hij verwoordt wat zij dacht, maar toch voelt ze zich geroepen haar vriendin te verdedigen: “Je weet hoe ze is Henk, ze heeft altijd al zo moeilijk hulp geaccepteerd. Het moet een vreselijke gedachte voor haar zijn om van anderen afhankelijk te worden.”

“Iedereen is afhankelijk,” antwoordt Henk en tilt dan het deksel van de pan en deelt mee dat hij honger heeft. “Lekker! Nasi!”

 Als ze een week later met lood in haar schoenen arriveert voor het afscheidsfeest, ziet ze buiten Marc staan, de ex van Annoek. Hij staat te praten met zijn kinderen en nog twee mensen, die zij niet kent. “Denk je dat ze er ook maar een ogenblik aan heeft gedacht hoe het met ons gaat?” hoort ze hem roepen. “Ze is bij me weggegaan, omdat dat voor haar beter was. Ze heeft hard haar best gedaan om de kinderen op kamers te krijgen, omdat dat voor haar beter was. En ze verlangde vurig naar haar eerste kleinkind, omdat zij oma wilde worden. Wij bestaan niet voor haar, al lang niet meer.”

De volwassen kinderen staan er wat triest bij. Ze kan zich zelfs niet voorstellen hoe zij zich moeten voelen. Eén van hen houdt een bos bloemen in de hand. Daar had ze zelf ook aan gedacht, maar toen had ze het belachelijk gevonden om bloemen te kopen voor iemand die morgen dood zou gaan. Wat geef je überhaupt op zo een feestje? Is er ook maar iets dat ze mee kan nemen in de dood?

Langzaam gaat de stoet naar binnen, de feestzaal in, waar ze worden verwelkomd met koffie en koek. Net als bij een begrafenis, denkt Mirjam.

Het duurt 10 minuten voor Annoek zelf binnenkomt. Haar prachtige designer jurk zit in de kreukels en vol met vlekken. Ze ziet lijkbleek. Voor iemand haar wat heeft kunnen vragen, neemt ze verontwaardigd het woord:

“Stel je toch eens voor, zo een idioot! Hij reed me bijna van de sokken, als ik de berm niet was ingesprongen, zou ik nu dood zijn.”

Even is het doodstil. Dan begint Marc zenuwachtig te lachen, om vervolgens in snikken uit te barsten. De één na de ander volgt. Het is een absoluut surrealistisch toneelspel waar ze plots allemaal in terecht zijn gekomen. De enige die niet lacht en niet huilt is Annoek.

“Houd toch op met die onzin,” roept ze boos. “Eén zo een gek op een dag is wel genoeg. Ik heb jullie uitgenodigd om te feesten, dit is voor mij de laatste keer en ik wil er graag van genieten!”

Ze heft een champagneglas in de lucht dat ze net van de ober heeft gehad.

Niemand beantwoordt haar toost.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Bijna dood"

27.11.20
Feedback schrijfkwaliteit
Ik begrijp helemaal wat je bedoelt. GEweldig dat je dit zó hebt gecomponeerd. Petje af!
  • Tevredenheid over de schrijfkwaliteit
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Janneke De Leeuw van Weenen 27.11.20
    Bedankt voor het compliment Paco! Ik liep al een poosje na te denken over dit verhaal, het is me eindelijk gelukt om het op papier te krijgen.

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Kakkerlak (337) Martin Reekers 19-04-2020

    Kakkerlak had het zwaar. Ze was tot de overtuiging gekomen dat ze een fors imagoprobleem had. Ze werd met voeten getreden. Letterlijk! Overal waar ze haar gezicht liet zien probeerde men haar dood...

    Lees meer: Kakkerlak