Voor schrijvers, door schrijvers
964 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen.
 
KLIK HIER om naar flitsverhalen te gaan.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

221 Hits

Publicatie op:
Daisy
‘Jahaa… ik kóm al!’
Waarom moet dat kind nou altijd uit haar bed gesleurd worden, geen dag gaat voorbij zonder geouwehoer.
Woedend storm ik de trap af en ontwijk nog net haar volle tas die midden in het gangpad staat.
Verdorie nog aan toe, denk ik bij mezelf. Elke dag weer hetzelfde liedje.
Snel smeer ik twee boterhammen, ze moet tenslotte toch eten. Ze is al zo mager.
‘Mam weet je, ik heb er over nagedacht, maar ik ga van school,’ zegt ze overtuigend, met een volle mond.
Pardoes laat ik mijn vork op mijn ontbijtbord vallen.
‘Wat…? Wat had je dan in gedachten? Je denkt toch zeker niet, dat je met die rockband een fatsoenlijk leven kunt opbouwen? Meisje toch, daar is geen droog brood in te verdienen!'
Ik hoop haar met deze opmerking tot een ander inzicht te brengen, maar nee hoor, wat denk je. Natuurlijk ben ik het weer die er niets van snapt.
‘De vader van Iggy was ook frontman in een rockband en heel succesvol, nu combineert hij moderne muziek met klassiek. Echt vet! Dus die vlieger gaat lang niet altijd op, mam. Zijn vader heeft het heel ver geschopt in de muziekwereld.’
‘Als je maar weet dat je gewoon naar school gaat, je bent nog steeds leerplichtig, dus ik ga hier niet in mee. Trouwens je vader zal er niet anders over denken en daarmee is de kous af. Punt uit!’
 
Boos gooit ze de deur achter zich dicht, fietst er vandoor en kijkt niet meer om.
Snel ruim ik de borden in de vaatwasser, trek mijn jas aan en vertrek gehaast met de auto naar mijn werk.
‘Pfff,’ zucht ik hardop.
Daisy is altijd rebels geweest. Als klein meisje wilde ze al meer dan dat ze eigenlijk kon en het liefst deed ze alles, net ietsjes anders, dan anderen en dat is altijd zo gebleven.
Blauw gekleurde haren bijvoorbeeld of tattoos op armen en benen waren haar al gewoon, toen de meeste onder ons nog aan deze skin-art moesten wennen.
Ach, we hebben één kind, maar dan wel ééntje die telt voor tien.
Van wie ze het heeft?
Géén idee...

Als ik thuis kom, zie ik dat de achterdeur openstaat en loop meteen door naar de tuin, waar Jeff de heg aan het snoeien is.
‘Hi…! Hoe was je dag?
‘Hectisch… een hoop trammelant op het werk. Ik vertel het je nog wel! En de jouwe?’
‘Ja, goed. Maar Daisy was vanmorgen weer in de contramine. Ze wil haar school niet afmaken en is aldoor bezig met zingen en repeteren met de band, behalve met school, misschien lukt het jou om haar op andere gedachten te brengen.’

Het is ondertussen half zeven en Daisy is nog niet thuis.
Waar hangt ze nú weer uit? denk ik bezorgd.
Het avondeten staat op tafel als de telefoon gaat. Ik zie dat het Daisy is.
‘Waar ben je?’ vraag ik.
‘Mam, niet boos worden, maar ik zit in de trein richting Berlijn en we zijn er bijna.’
‘Berlijn? Met wie? Ben je niet goed bij je hoofd. Kom onmiddellijk terug naar huis en dit is geen vraag. Dat snap je!’
‘Dat kan niet mam, we hebben morgenavond een optreden, maar ik wist dat je het niet goed zou vinden. Maak alsjeblieft geen drama, ik moet hangen! Doehoei!’
Nog voordat ik iets kan zeggen, heeft zij alweer opgehangen.
Ik probeer haar snel terug te bellen, maar ze neemt natuurlijk niet meer op.
‘Hoorde ik dat nou… Berlijn? Daisy bezorgt me grijze haren,’ roept Jeff boos
‘Het zal echt niet zo erg opvallen.’ zeg ik quasi grappig.
‘Ja, ja houd maar op.’ en ik krijg een boze blik toegeworpen.
‘Wat nu?’ vraag ik.

Nog geen twee uur later zitten we in de auto.
De routeplanner belooft dat we om ongeveer vier uur in Berlijn aan zullen komen. Daar gaan we dan maar vanuit. Potjandorie, het is nogal ‘naast’ de deur…
Morgenavond moeten we in elk geval op het Olympisch Park zijn.
Ik zal direct maar een hotelletje boeken voor vannacht. Lang leve het internet, misschien kunnen we dan nog een paar luttele uurtjes slapen, bij de aankomst in Berlijn.
Ik doe mijn ogen dicht en als ik wakker schrik, is het al twee uur.
Jeff rijdt de auto naar een parkeerplaats, waar we van plaats wisselen.
Hij ziet wit van vermoeidheid en valt in een diepe slaap.
Ik wek hem als ik de parkeergarage bij ons hotel indraai.
’s Nachts kunnen we maar moeilijk de slaap hervatten, pas tegen de ochtend vallen onze ogen dicht en bij het ontbijt hebben we vooral véél cafeïne nodig, om ons een beetje mens te voelen.

‘Weet wel dat Daisy vanavond na het optreden, meteen mee naar huis gaat!’ zegt Jeff geërgerd.
’Ze komt hier dit keer, niet zo gemakkelijk mee weg. Wat denkt ze wel?’
Ik knik alleen maar, want vandaag kunnen we onze draai niet vinden in deze, voor ons, onbekende grote stad.

Het is inmiddels bijna zes uur. De hekken worden geopend en we voegen ons tussen een immense rij, uitbundige bezoekers.
Eerlijk gezegd ben ik best gespannen en het zweet breekt me lichtelijk uit.
We worstelen ons letterlijk naar voren in het enorme gedrang,
Tjonge, dit zijn we hélémaal niet meer gewend en Jeff houd ik dan ook stevig vast aan zijn, inmiddels uit de vorm getrokken, poloshirt.
Hij is een echte doordouwer en het lukt zelfs om ons -vooraan- een prachtig plekje toe te eigenen.
Het podium wordt gekleurd door schitterende lichteffecten en ik waan me in de tijd dat we zelf nog zo jong waren…
Drums en gitaren zetten in en de leadzangeres verschijnt op het podium. De grote menigte gaat volledig los. Waanzinnig!

Ik kijk naar Jeff en zie zijn ogen glimmen…
 

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Daisy"

11.01.21
Feedback schrijfkwaliteit
Als dit over een buitenlands, muzikaal avontuur van een Nederlandse scholiere gaat, dan is het op z’n minst merkwaardig, dat de bezorgde ouders nooit eerder iets gemerkt hebben van de immense populariteit van hun dochtertje, want je beschrijft hier duidelijk niet de aanloop naar een kroegschnabbel. Dit is veel groter: ‘hekken’, ‘immense rij’. Doelde je daar juist misschien op, toen je in een senryu (‘Foetsie’) mopperde, dat jouw fantasie met jou een loopje nam? Desondanks onderhoudend.
  • Waardering schrijfkwaliteit
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Louise van der Hee 02.02.21
    Hi Hans, sorry voor de late reactie.
    Het is in mijn ogen ook ondenkbaar hoor dat zoiets groots, bezorgde ouders voorbij kan gaan. Maar in een fictief verhaal kun je alle kanten op. Ik heb met plezier over Daisy geschreven (Thema rebellen en dwarsliggers) en vond het fijn om het verhaal tot een mooi einde te brengen, want dat wens je elk kind toe en natuurlijk ook de ouders. (hopelijk hebben zij er dan wel wat van geleerd)
    Mijn senruy 'Foetsie' ontstond spontaan hoor, toen mijn fantasie mij in de steek liet, dacht ik; dan schrijf ik daar maar over. Het lukte me in 17 lettergrepen en toen was het even op. Gelukkig heb ik meestal wel wat aanloop.

    Wat een mazzel

    Toen mijn fantasie
    er vandoor ging, kwam plots mijn
    inspiratie langs.

    Gelukkig was het allemaal tijdelijk en is mijn fantasie ook weer terug. Haha en dat met hangende pootjes. (waarschijnlijk wat jaloers.)

    Mijn fantasie heeft
    mij gemist. Ze besloot zelf
    terug te komen.

    Hartelijk bedankt, Hans voor je waardering en feedback. Daar ben ik heel blij mee. Gr. Louise



Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Een onverwachte verrassing. (310) Harry Boerkamp 18-04-2020

    ‘Dat had je toch niet hoeven doen?’ glimlachte Jona. Ze was helemaal verbaasd toen ze de cadeaus had uitgepakt.Het was zondagmorgen en we lagen nog heerlijk in bed. Het leek een mooie dag te gaan...

    Lees meer: Een onverwachte...