Voor schrijvers, door schrijvers
970 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen.
 
KLIK HIER om naar flitsverhalen te gaan.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

119 Hits

Publicatie op:
De grote reis

Het aftellen is begonnen. Judith zit al een paar uur goed vast geriemd in haar stoel van de XB-70. Na jaren toegewijde voorbereiding is het dan eindelijk zover, een bemande missie naar Mars; en aan Judith de eer om als allereerste voetstappen op een andere planeet te zetten. Vanuit de controlekamer zijn eindeloze instructies gekomen, maar alle controles zijn uitgevoerd en de reactor kan word opgestart.

De XB-70 is een nucleair aangedreven raket. Het grote voordeel van deze raket is dat zij meerdere malen opgestart kan worden, en dus een terugreis naar aarde mogelijk maakt.

Voor Judith is het opstarten van de reactor toch wel het spannendste moment, nog spannender dan het opstijgen zelf. Dit is niet haar eerste vlucht met een XB-70, maar het idee dat er onder haar een enorme energiebron ontketend en onder controle wordt gehouden geeft haar telkens weer kippenvel. 

“Nog tweeëntwintig minuten te gaan, alle controles zijn positief, toevoer uranium begint” klinkt het over de boord radio, Judith weet dat over een paar minuten de kernreactie zal beginnen.

Judith is als kapitein hoofdverantwoordelijke voor deze missie, links van haar zit Xao Lin, eerste stuurman en verantwoordelijk voor de vlucht naar Mars toe. Rechts van haar Sven Larson, copiloot en verantwoordelijk voor landing en vertrek op Mars.

“Uranium toegevoegd, motor compartiment word gesloten, drie minuten voor opstarten kernreactie...” Alles verloopt volgens plan, alle controlelampen en beeldschermen verlichten de cockpit met groen licht, een teken dat er geen storingen zijn. “Het duurt niet lang meer jongens, en we zijn onderweg om geschiedenis te schrijven.” Jubelt Lars vrolijk.

“Nog een maandje geduld jongen, we moeten nog een stukje vliegen.”

“Ah joh, bijzaak.” Terwijl Lars en Judith de stemming er goed in hebben zit Xao nerveus door het systeem te bladeren.

“Moet je dit eens zien, Judith. De temperatuur van koelunit 4-c is niet helemaal bij.”

“Nog 2 minuten voor aanvang kernreactie…”

“Controle kamer, kijk eens mee naar koelunit 4-c. Deze lijkt niet mee te komen met de rest” klinkt Judith kalm, maar ze merkt dat ze ineens gespannen in haar stoel zit.

“We nemen een kijkje kapitein, u hoort zo van ons.”

Sinds ze zich kan heugen is Judith al bezeten geweest van de ruimtevaart. Haar vader was engineer bij Space-x en ze groeide op tussen de raketten. Naarmate ze ouder werd en ze de kans kreeg om astronaut te worden greep ze die aan. Ieder dag van zes uur ‘s ochtends tot zes in de avond studeerde ze astrofysica om daarna in de sportschool aan haar fysiek te trainen. Ze werkte harder dan wie dan ook, het was dan ook niet verwonderlijk dat zij uiteindelijk uitverkoren werd om de eerste mens om Mars te worden.

Langzaam tikt de tijd verder. Ze weten alle drie dat als er iets mis is, de hele missie wordt afgebroken en dat het waarschijnlijk weken tot maanden duurt voordat ze opnieuw een kans krijgen. “Alles is oké, startprocedure gaat door” klinkt het dan eindelijk over de boordradio.

“Begrepen.” Judith zit zenuwachtig te draaien op haar stoel, het zit haar niet lekker, maar wat kan ze eraan doen. De engineers hebben er naar gekeken, dan zal het toch goed zijn. Maar de hele wereld kijkt mee, zullen ze niet te snel oordelen om maar tot lancering te komen…

Het is de afgelopen jaren; en zeker de laatste maanden een wedloop geweest tegen de Aziatische alliantie. Uiteraard willen de Amerikanen, net als jaren geleden op de maan, de eersten zijn die voet zetten op een nieuwe planeet. Dat de eerste mens een vrouw word is zorgvuldig afgewogen, in een tijd van emancipatie en racisme brengt dit het minste weerstand met zich mee.

“Eén minuut voor aanvang kernreactie, maximale koeling gestart.”

Het is muisstil in de cockpit, Sven begint zenuwachtig met zijn duimen te draaien, Xao houdt zijn monitor nauwlettend in de gaten en loopt alle koel-units nog eens door. Ze zitten inmiddels al uren in hun stoel, maar deze laatste minuut lijkt het langst te duren.

Deze missie is een samenwerking tussen het Amerikaanse NASA, het Europese ESA en het Japanse JAXA. Het antwoord op de alliantie Rusland, China en India die naar verwachting binnen nu en een half jaar hun eerste bemande missie naar Mars zullen uitvoeren.

Met nog vijftig seconden te gaan licht één van de controle lampen oranje op, om vervolgens meteen weer op groen te gaan. Judith meldt het incident meteen aan de controlekamer. “We hadden een oranje controle B-4, nu weer groen, over.”

“Wij hebben niets, over.”

“Hij was echt oranje, wat moeten we doen?”

“Moment kapitein, we voeren een snelle check uit.” De adrenaline giert de bemanning door het lijf, dit hadden ze niet aan zien komen. “Dertig seconden voor aanvang kernreactie, alle hulp systemen en verlichting zal uit gaan tot na opstarten kernreactie.”

“Hoe zit het met die check” vraagt Judith op het moment dat het donker word. “Er is nu niet veel tijd meer om te annuleren.”

“Bijna klaar kapitein… Tijd minus twintig seconden.” Het zweet staat Judith inmiddels op het voorhoofd. “Tijd minus vijftien seconden.”

“Verdomme man, hoe zit dat met die check.”

“Alle systemen goedgekeurd, kernreactie in tijd minus tien seconden.” Xao, Sven en Judith houden hun adem in als de tijd verstrijkt. Als het misgaat is er geen redden meer aan. Ze hebben alle drie een hartslag die veel hoger ligt dan toegestaan. Als het niet zo’n belangrijke missie was zou de arts op afstand de missie hebben gestopt.

“Tijd minus vijf seconden.”

“Dit is het moment jongens” brengt Judith nog uit.

“Drie…” De spanning onder de bemanning is te snijden, als het maar goed gaat.

“Twee…” Xao knijpt zijn ogen dicht, Sven slaat een kruis, Judith kijkt gespannen naar het controle licht.

“Eén…” Weer oranje; Judith reikt met haar rechterarm naar voren om via het bedieningspaneel de startprocedure te annuleren. Ze is te laat, voordat ze de noodstop kan bereiken wordt de kernreactor opgestart.

“Nul..” Er klinkt een metalen kreun door de raket, gevolgd door een zoemend geluid. De controlelamp staat weer op groen en alle hulp systemen starten langzaam weer op en de verlichting gaat weer aan.


“Kernreactie opgestart, tijd minus twaalf minuten tot lancering.” Judith laat een lange, opgeluchte zucht.

“Mooi zo, maar kijk alsjeblieft die stomme B-4 controle nog eens na. Dat rotding was net weer oranje.”

“Begrepen kapitein.”

“Spannend genoeg voor jullie, jongens.” Ook bij Sven en Xao is de adrenaline afgezakt en ze zitten weer ontspannen in hun stoel.

“Nou en of” klinkt het in koor.

“Volgende halte, Mars.”

Als de kernreactor van een XB-70 eenmaal is opgestart vind er een gecontroleerde kettingreactie plaats. Uranium atomen worden, in het hart van de motor, gesplitst. Dit word door middel van koeling in bedwang gehouden. Zonder koeling zou de kettingreactie een atoombom vormen. Als voldoende energie is opgebouwd in de kern wordt de brandstof  ontstoken en volgt voldoende stuwkracht om de raket tot aan Mars voorwaarts te stuwen.

De bemanning stort zich weer volledig op hun taken. Over minder dan twaalf minuten begint de grootste reis uit de geschiedenis van de mensheid, om voet te zetten op een andere planeet.

“Verdorie, Judith” Xao klinkt weer ernstig “koelunit 4-c draait nog niet lekker hoor.” Nog voor Judith er naar kan kijken komt er bericht van de controlekamer.

“Koelunit 4-c dreigt stil te vallen.” B-4 controlelamp springt weer op oranje. “Als in deze fase die koeling wegvalt zal de reactor temperatuur te hoog oplopen, we annuleren de missie.”

“Begrepen, annulering procedure ingegaan.” Op dat moment springt de B-4 controle op rood, gevolgd door algemeen alarm A-0. “Dit is menens, jongens, deze raket lanceert niet meer vandaag.”

Vanuit de controlekamer is de missie geannuleerd en wordt de reactor stil gelegd. De kettingreactie moet onderbroken worden en dit zal zeker een half uur duren. Belangrijk is dat de temperatuur van de reactor onder de tweehonderd graden komt, zodat er geen splijting van de uranium atomen meer plaats zal vinden.

De reactortemperatuur is gezakt naar tweehonderdentwintig graden, nog een minuut of acht en de raket ligt ‘koud’. Er klinkt ineens een groot alarm in de cockpit, alle systemen staan op rood. Koelunit 4-c heeft het begeven en de reactortemperatuur stijgt weer.

“Code rood, code rood. Gereed maken voor evacuatie.”

“Code rood, begrepen. Sven?”

“Gereed.”

“Xao?”

“Ook gereed.”

“Controlekamer, wij zijn gereed voor evacuatie.” De reactortemperatuur is inmiddels alweer opgelopen naar bedrijfstemperatuur en stijgt verder.

“Loskoppelen evacuatiemodule in drie…” Door de temperatuurontwikkeling in de reactor is ook koeling 4-b stil komen te liggen.

“Twee…” De bemanning zet zich schrap.

“Eén…” De reactor word zo heet, het staat op ontploffen.

“Go…” de bemanning word in het evacuatie module gelanceerd, met achter hun een raket die in meltdown gaat. Een enorme ontploffing achter hen geeft de module nog eens extra vaart. Kilometers verder, in een verlaten woestijn komt de bemanning neer. De lucht kleurt oranje met op de horizon een grote paddenstoel wolk. Geen voetstap op Mars, maar een nucleaire ramp.

Dit maal zullen de Russen de eerste zijn…


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "De grote reis"

Heb je deze al gelezen?

  • Huur in natura (247) Jane Doo 12-08-2020

    Let op. Dit verhaal bevat expliciete seksscenes. Achttien jaar en ouder.     Zuchtend schud ik mijn portemonnee leeg en tel bij elkaar op wat er ligt. Niet eens genoeg om boodschappen te halen, laat staan...

    Lees meer: Huur in natura