Klik op een van de onderwerpen voor meer informatie!

SCHRIJFACTIVITEIT: KORT VERHAAL
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
OOK MEEDOEN?
Tekst inzenden:
Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Door, na eerst in te loggen op JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN

Eerst inloggen s.v.p.!

De uitvaart van mijn vader

Publicatie: 25 oktober 2021

Het is een rustige dag met weinig wind, de zon schijnt. Het is een stormachtige dag! 

De deur van de lange gang gaat automatisch open. Direct de eerste kamer links is waar je bent. Vandaag ga je daar weg, vandaag nemen we afscheid. " Ik hou van jou" waren de laatste woorden die je tegen me sprak, en tevens de woorden die ik voor het eerst hoorde. Alles valt weg, wat blijft zijn deze woorden.. wat heeft een kind meer nodig? 

Ik sta aan de grond genageld voor de gesloten deur. Om de hoek buiten, was ik haar net gepasseerd. Ze zat een sigaret te roken op het bankje. Er is maar één doel vandaag: mijn vader bijstaan in liefde en respect bij zijn uitvaart. 

“ Kom op, sterk zijn “. Ik spreek mezelf toe totdat ik opschrik uit mijn gedachten door de zwarte uitvaartauto die daar aan komt rijden. De doortastende uitvaartonderneemster doet de deur open. Buiten, even verderop op de parkeerplaats, staan mijn broers te wachten. Alleen ik wilde erbij zijn. “ we kunnen het niet met haar in die kamer” was hun reden. " Haar" is onze moeder, die zojuist stilzwijgend gepasseerde vrouw, rokend op het bankje.. 

De kist is nog open, je ligt zo vredig, net zoals je de laatste 8 dagen slapend door sedatie hebt doorbracht. “ Nog nooit hebben we iemand gezien die zo kalm terminaal is”, had de liefdevolle verzorgende gezegd. “ Je vader is aan het eind van zijn latijn” zo sprak de huisarts enkele weken geleden. Net 81 jaar geworden. Je leven altijd kerngezond geweest, tot je spierfuncties progressief achteruit gingen en daarbij je zelfstandigheid. Dat, vond je nog het allerergst. Vragen was namelijk niet aan jou besteed. 

Ze staat staat pal naast me, en toch is ze mijlenver weg, behalve in mijn waakzaamheid. Ik focus en staar alleen nog maar naar de kist. 

Wat is dat toch vreselijk om het deksel te moeten sluiten.. “we sluiten je op pap” is wat ik denk.. zij, de “ vreemde” die naast mij staat krijgt bloemen vanaf de kist aangereikt van de uitvaartonderneemster. “ ooooo, zijn die voor MIJ? “ ze kijkt daarbij naar mij, ik negeer het. Ze mag alle bloemen en aandacht hebben, ik ben bij mijn vader nu. We lopen naast de kist naar de uitgang van het verzorgingstehuis. In de hal aangekomen staan de lieve verzorgende mensen! Ik wil wat zeggen maar ik voel vijandigheid en haar ogen die in mijn rug prikken achter mij. Mijn keel zit dicht.. 

 “ Bedankt voor alle goede zorgen die jullie mijn vader hebben gegeven” het komt er uit met een bibberige stem.. er wordt verder niets gezegd.. er is niets dan stilte en bemoedigende knikjes. 

Als ik naar mijn auto loop zweef ik, mijn lichaam is gevoelloos. Pas nu herken ik dat en begrijp ik ook hoe en waarom een beschermingsmechanisme in werking was.  Samen met mijn man rijden we achter de rouwauto aan naar het crematorium. Ik staar naar de zwarte auto als een geest. Ons leven passeert, een leven waarin geen aandacht voor elkaar kon zijn. De aandacht was alleen bij " haar". Gewild of ongewild... we hadden geen keus. Gelukkig heb ik je nog 6 jaar mogen bezoeken in het verzorgingstehuis en hadden we liefdevol contact nadat we elkaar 10 jaar niet gezien hadden.. ongewild... bijna gedwongen uit zelfbescherming, uit bijna instinctieve bescherming van mijn prachtige gezin. Jij kon niets, deed niets.. maar ik wel. Gelukkig wel. 

“ Zij” gaat niet mee, ze haalt de kamer alvast leeg. Weken voor het sterven had ze de weinig spaarzame bezittingen in zijn kamer al voorzien van stikkertjes met erop geschreven: “ verkocht”.

Het terrein van het crematorium is kalm en vredig. Een lange oprijlaan die ons langs een gebouw met ruimte voor afscheidsdiensten brengt. Ik heb geen idee wat er komen gaat, ik weet niets van de regie. Er is niemand om het te vragen. We rijden verder en verder..het gebouw met ontvangstruimte voorbij. Dan zie ik een grote brandende pijp op het dak helemaal aan de achterkant van het gebouw, er staan vuilniscontainers op het pad. De rouwauto stopt…wij ook, mijn hart ook…“ Dit kan toch niet waar zijn? Zo breng je je hond nog niet weg, dit heeft hij niet verdiend” zegt mijn man. Verdoofd stap ik uit, samen met mijn broers helpen we de kist uit de auto. De aanblik van rook van een brandende oven en containers voor vuilnis beletten me te focussen, te begrijpen en te mogen voelen.  Er staan 3 medewerkers van het crematorium zwijgend te wachten. Ze ogen verveeld,  alsof ze nog een klusje tussendoor hebben gekregen.

Daar staan we dan, slechts met één broer van mijn vader, mijn broers en hun kinderen en ik.. onze kinderen heb ik niet meegenomen, en achteraf ben ik daar zo blij om. Dit is geen uitvaart… dit is horror!  Als dit hun eerste associatie zou zijn met een uitvaart, ik wil niet dat ze trauma's krijgen. Die heb ik al. Dit is het slotstuk. 

Dan breek ik.... het hele tafereel is te bizar om te begrijpen. Dit verdiend mijn vader niet” is wat ik blijf herhalen tussen de uithalen door.. het is in 3 minuten gebeurd. Daar gaat hij, alleen naar binnen, zonder vrouw, zonder verdere familie, zonder vrienden, maar wel toch op het laatst nog in het bijzijn van zijn kinderen, die hem nauwelijks mochten leren kennen zoals hij werkelijk was. Een goed mens! 

Eenzaam.. mijn vader was een nuchtere man met weinig woorden. Drukte en belangstelling hoefde niet. “ wie me in het leven niet heeft gekend, hoeft ook niet aan mijn graf te staan” waren eens zijn woorden. Ironisch genoeg was zijn vrouw er niet. 

De zon schijnt nog volop, het is vredig en rustig op het terrein waar we langzaam zomaar een rondje lopen. Om maar niet meteen weer in de auto te stappen, dat maakt het allemaal nog triester. Ik storm van binnen, maar ik weet niet hoe ik moet uiten. Ik ben opgelucht dat het leven voor hem voorbij is, het was niet mooi. Verder is het leeg en verlaten van binnen.. na 1 dag mezelf te hebben gegeven om bij te komen, ga ik weer aan het werk. Verdriet en gevoelens komen jaren later.. in alle hevigheid. 

WAARDERING
HITS
178
AANGEPAST: 25-10-2021

Commentaar en/of waardering voor dit artikel:

Het is niet toegestaan eigen werk zelf een waardering te geven!
26.10.21
Graag je feedback a.u.b.:
Een triest verhaal. Maar heel mooi geschreven! Ondanks de slordigheidsfoutjes. Daarom 5 sterren voor de manier, waarop je dit verhaal geschreven hebt.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
26.10.21
Graag je feedback a.u.b.:
Je hebt dit trieste verhaal mooi weergegeven, Erna. Inderdaad nogal wat foutjes met punten, komma's, spaties en hoofdletters. Moet je toch nog even nagaan.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig