Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

De verdwenen Boeddha

Ooit kreeg ik een boeddhabeeldje voor m’n verjaardag. Blij nam ik het in ontvangst en gaf het een prominent plekje in m’n huis. Het zou immers weleens geluk kunnen brengen, je weet maar nooit, dacht ik. Hoewel ik nooit heb kunnen onderzoeken hoe mijn leven zou zijn gelopen zonder de komst van het beeldje, heb ik altijd de gedachte 'baat het niet, dan schaadt het niet’ gehad.

Zoals zoveel spullen in mijn huis had ook dit beeldje de vervelende eigenschap om nogal vlug te verstoffen. Voor het boeddhabeeldje hanteerde ik hetzelfde schoonmaak beleid als voor andere objecten. Zo kon het gebeuren  dat het beeldje langzaamaan van zwart naar donkergrijs leek te verkleuren. Op een dag bespeurde ik in zijn plooien zelfs iets dat leek op huidvet, een beetje gelig van kleur. 

Ik besloot dat dit niet langer zo door kon gaan, dat ik deze potentiële geluksbrenger  al te lang had verwaarloosd. Een schuldgevoel bekroop me en ik besloot daarom een warm schuifbadje te maken met een verbeterd aroma van appeltjes. Daar zou hij vast van opknappen. Ik dompelde het beeldje onder en haalde voorzichtig een sponsje erover. Nadat ik hem had afgedroogd zag ik tot mijn spijt nog steeds het vet zitten. Tijd voor zwaarder geschut dus. Met een staalsponsje ging ik in de weer om het aangekoekte vuil weg te krijgen. Dat had ik beter niet kunnen doen, want al gauw begon het verflaagje los te laten op verschillende plekken. Wat overbleef was een zwart boeddhabeeldje met witte vlekken en nog immer voorzien van een laagje vuil. Bovendien miste het nu een grote teen.

Zou het beeldje een gewoon beeldje zijn geweest, dan zou ik het inmiddels al in de vuilnisbak hebben gegooid. In dit geval kon ik het echter niet over m’n hart verkrijgen. Bovendien dacht ik dat als het waar is dat een ontvangen Boeddha geluk brengt, het weggooien ervan weleens het tegenovergestelde kon brengen. Ik besloot het te checken op Google, maar daar werd ik ook niet wijzer van. Daarop legde ik mijn dilemma aan een kennis voor, die opperde om het beeldje op een openbare plek te zetten, zodat iemand anders het mee kon nemen.

Die avond kreeg ik de ingeving om het beeldje op een plek in het buurtpark achter te laten. Ik bracht het naar de heuvel en gaf het een mooi onderkomen tussen wat steentjes, beschut door enkele planten en wat onkruid. Ik had de stille hoop dat het beeldje oplettende voorbijgangers zou verrassen. Misschien zou het mensen zelfs inspireren om ook hun oude beeldjes en tuinkabouters naar die plek te brengen, waarna er een dorp zou ontstaan van afgedankte beelden.

Zo’n twee weken later besloot ik een rondje door het park te maken en een bezoek te brengen aan het beeldje. Het bleek echter spoorloos. Nooit zullen we weten wat ermee gebeurde. Is het meegenomen door een liefhebber van oude, beschadigde beeldjes? Opgeruimd door iemand die het aanzag voor vuil? Of zou het zijn geadopteerd door iemand die op dat moment wel wat extra geluk in zijn of haar leven kon gebruiken? Aan de ene kant hoop ik op dat laatste, en dat het dan echt geluk brengt, ook al is dat niet meetbaar. Aan de andere kant droom ik nog steeds van een beeldendorpje in het buurtpark, als tegenwicht van de verzameling van lege blikjes en plastic, die helaas nooit zomaar verdwijnt.

 

© Linda Tiemens op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.