Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal.
Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.

Klik voor alle schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

Een fles whisky van 20.000 Euro

Terwijl zijn vrouw en dochter in de keuken ruzie maakten liep Henry, zwaar leunend op zijn stok, over de parketvloer van de salon en hij vroeg zich af wat meer kraakte, zijn gewrichten of de houten planken. Achter hem sneuvelde een bord en het schreeuwen werd nu ook steeds heviger. Voorzichtig om niet uit balans te raken veegde hij de as van de vorige winter opzij en langzaam maar precies plaatste Henry het hout in de haard. Tot slot verfrommelde hij een krant en plaatste die er tussen.
Tevreden leunde hij achterover. Hij beschouwde zichzelf als een expert in het maken van vuur en genoot altijd voluit wanneer het hout direct vlam vatte. Dat gaf hem het gevoel dat hij tenminste sommige delen van het leven in eigen hand hield. Hij had hulp nodig bij het aankleden, maar het huis warm maken op deze eerste koude avond van het jaar, ging hem nog altijd goed af.
Tevreden legde hij een brandende lucifer onder de krant die vrijwel direct vlam vatte en tevreden schonk hij zichzelf een glas in uit de kristallen karaf naast de haard.

‘Ik kan niet geloven dat je dit serieus meent’ zei zijn vrouw terwijl ze woest de kamer in stormde. Ze praatte niet tegen Henry, maar tegen hun 22 jarige dochter die achter haar aan sjokte; een dun meisje met een rommelig kapsel, prominente jukbeenderen en een spitse bleke neus. Er was iets in de manier waarop ze bewoog, haar schouders omlaag, haar benen net iets te wijd, dat verklapte dat ze overspoeld werd door het leven, zoals wanneer een auto net iets te hard langs de stoep door een plas rijdt en een meisje doorweekt en wanhopig achterlaat.
‘Waarom zou je in godsnaam weer met die jongen samen willen zijn?’ vroeg haar moeder. Ze praatte met stemverheffing en het was duidelijk dat ze zich zorgen maakte. Henry keek niet naar hen, maar naar zijn glas. Hij hield ervan ermee te spelen voordat hij een eerste slok nam; dan hield hij het in de palm van zijn hand en liet de vloeistof soepel rondgaan terwijl de geuren langzaam loskwamen. Nu schokte de vloeistof over de rand en nog net hield hij een welgemeende vloek binnen toen hij zag hoe het vuur zich langzaam uitbreidde; het papier had het kleine hout in brand gekregen.
Henry hoorde dondersgoed wat er achter hem besproken werd. Vroeger had hij daar zelf naast zijn dochter gestaan en zou ze naar hem hebben geluisterd. Nu bleef hij in zijn stoel zitten en moest luisteren naar wat er ging gebeuren.
‘Ok, maar waar is die nu?’ verzuchtte zijn vrouw ten slotte. Haar dochter deed haar handen wanhopig omhoog.
‘Dat is wat ik je de hele tijd al probeer te vertellen Mam, dat weet ik niet. Ik zweer het, als ik hem niet vind krijg ik nooit een tweede kans. Hij is niet het soort jongen dat gemakkelijk vergeet.’ Haar moeder keek verrast op omdat ze niet vaak met plezier terugdacht aan mannen die niet gemakkelijk konden vergeten. Met een schuin oog keek ze naar haar eigen man bij de haard, die met een glimlach toekeek hoe in het vuur, de vlammen zich ondeugend en steeds zelfverzekerder hadden opgericht.
Hij had een groter blok op het vuur gelegd en leunde nu achterover en keek hoe dan eindelijk gebeurde wat hij wilde. De kleine houtjes verwarmde het grotere blok en het was een kwestie van minuten voordat ook dat vlam zou vatten.
‘Waarom bezit een man überhaupt een fles whisky van 20.000 Euro?’ verzuchtte zijn vrouw nu. Haar dochter begreep niet waarom dit zo bijzonder was. ‘Dat is gewoon hoe hij is Mam, hij heeft wel meer dingen waar jullie je te goed voor zouden voelen!’ Ze ging op een pianokruk zitten achter de lange zwarte en nu niet meer gebruikte concertvleugel. Ze zweeg en speelde met een lok haar tot ze die geïrriteerd achter haar oor veegde. ‘Nou ja, uiteindelijk was ik natuurlijk de gene die hem gestolen had.’

Haar moeder liep nu naar haar toe en begon weer luider te praten. ‘Ja nadat hij je geslagen had! Henry zeg jij nou ook eens wat.’ Ze schrok van haar eigen woorden, slikte het verwijt in en praatte verder: ‘Als je had gezien hoe woest je vader was toen je thuis kwam met dat blauwe oog… Het is maar goed dat die jongen zijn gezicht hier nooit meer heeft laten zien, ik zou niet weten wat Henry hem had aangedaan.’
Haar mondhoeken krulden iets omlaag terwijl ze verder ging: ‘Hij was vroeger behoorlijk sterk weet je.’ Zonder zich om te draaien wist hij hoe zijn vrouw naar hem keek: met een blik voor teleurstelling. Ze had haar dochter terug in huis gehaald en praatte als brugman om die jongen bij haar weg te houden, maar vroeger had Henry dit soort crisis opgelost.
Onze dochter legde nu haar hoofd tegen haar moeders schouder. Ze praatte zachtjes en twijfelend, ze klonk weer als een klein meisje. ‘Ik wil hem gewoon terug mam, hij liet me voelen hoe bijzonder ik ben.’ ‘Oh maar dat ben je ook, je bent heel bijzonder en er is geen man in de wereld die je dat hoeft te vertellen. Als je je geluk ophangt aan anderen, schat, dan eindig je nergens.’ Haar moeder had een traan in haar ogen en aaide haar dochter over haar rug. ‘Je begrijpt het niet, ik had hem verteld dat ik die whisky weg had gegooid en toen ging hij door het lint. Hij liep gewoon het huis uit en ik heb hem daarna nooit meer gesproken. Maar ik héb dat helemaal niet gedaan, ik had de fles gewoon in mijn kamer verstopt. Ik dacht, als ik die nou aan hem teruggeef, neemt hij mij misschien ook wel weer terug. Maar de fles is weg, ik heb wel honderd keer gezocht.’
Haar moeder deed haar vingers door haar lange haren, alsof ze haar kamde, net als vroeger. ‘Misschien is het ook maar het beste zo, vergeet niet dat hij je geslagen heeft schat.’ Toen hielden ze nog een tijdje elkaars hand vast en samen huilden ze totdat haar dochter uiteindelijk ruw op stond en boos de kamer uitliep. Ze ging nog een keer zoeken, riep ze uit.

Het was weer stil in huis. Het grote blok was gaan branden en het vuur verwarmde nu de hele kamer. Af en toe klonk er een kleine knal uit de haard, alsof het hout kwispelde van plezier. Henry hoefde niets anders meer te doen dan achterover te leunen en te kijken hoe dit blok het volgende zou aansteken en het volgende en zo verder als een kleine kettingreactie die hij in gang had gezet met een krant en een lucifer.
Hij genoot van het gevoel hoe hij ondanks alles toch een manier had gevonden om belangrijk te zijn, doordat iets kleins uiteindelijk leidde tot iets groters. Eindelijk bracht hij nu het glas naar zijn mond en nam voorzichtig een heel klein slokje. Henry liet de vloeistof langzaam rondgaan in zijn mond en proefde volvette noten met kaneel, een smaak die langzaam overging in honing en abrikozen en even, heel even, was er de suggestie van pas gemaaid gras. Pas toen de smaken zich hadden vermengd, slikte hij voorzichtig alles door: zoals je dat doet wanneer je een heel erg dure whisky drinkt.

© Jasper Rebel op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
14.12.21
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Erg mooi!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig