Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Een Roemeen
Inzendingen: 974
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Een Roemeen
© Nicole Schilder op .
Aantal hits: 249
 
Het verschil tussen ons was groot. Zeker in de jaren negentig. Ze was lang, struis, blozend en Hollands. Met de kenmerkende naïviteit van een welgesteld jong, westers meisje.
'De wereld ga ik redden, Gaby,' lachte ze, springend in het glinsterende zeewater.
Haar huid gebronsd van het zonnebaden.
In Boekarest, op vakantie. Het idee. Ik, een Roemeen, had nooit van een vakantie genoten.
Ons land was net uit een crisissituatie gekomen, de dictator Ceauşescu was geliquideerd na een opstand.
Een gewone burger kende geen rijkdom in Roemenië, of luxe vakanties.
Mijn broer Andrei stierf tijdens de opstand, twee jaar terug.
Daarna werd mijn mamă snel oud en ziek. Ik was haar enig overgebleven zoon.
'Jij moet leven voor twee nu, Gaby.'
Ze liet het me haar beloven, vlak voor haar dood een paar maanden later.

Verliefd was ik niet op Agatha. Ik vond haar niet eens aantrekkelijk, hooguit sympathiek. Het was haar overredingskracht, de bewonderende blikken, die mijn ego streelden, samen met de belofte aan mijn moeder, die mij deden zwichten.
'Kom met mij mee naar Holland. We zullen trouwen daar, en je gaat vast en zeker doorbreken met je mooie gitaarmuziek.'
Met haar lichte ogen, die me deden denken aan verdwaalde vissen in een grote vissenkom, staarde ze me hoopvol aan.
Al legde ik dan niet de adoratie aan de dag die een verliefd man zou doen, het weerhield Agatha er ondanks dat niet van om toch van mij te houden. Ze hield van mij voor twee.
Een nieuwe kans in Holland, dat rijke land met de grauwe polders, een beter leven krijgen dan mijn vader en vóór hem zijn vader.
Ik liet de ruwe huid van mijn hand langs de snaren van mijn oude gitaar glijden.
Waarom ook niet? In Roemenië was er niets meer dat mij vooruit zou brengen, niets om nog voor te blijven, niets om in te geloven.
We reisden af naar Agatha's geboortedorp in Noord-Holland.
Haar vader was een oude gewiekste zakenman, gepokt en gemazeld door het leven, hij miste de naïeve jeugdigheid van zijn dochter.
'Een Roemeen, huh?' sprak hij, een haal nemend van zijn Havana sigaar, niet bepaald onder de indruk van mijn voorkomen.
Hij keek niet naar mijn zwarte ogen, mijn donkere krulletjes, de zwoele blik, noch hoorde hij mijn romantische stem met het schattige accent, zoals Agatha deed. Hij was jaloers en wilde zijn dochter niet delen met een domme Roemeen.
'Ik heb jou wel door. Jij bent een profiteur,' zei hij, toen zijn dochter even wat te drinken haalde.
'Maar wees gerust, je zult niets zien van haar erfenis.' Hij sloeg zijn benen over elkaar, de blote magere knieën maakten een knakkend geluid.
Hij liet Agatha niets merken van zijn aversie, hij kende zijn dochter te goed, hij had haar al die jaren gevoed en verwend, genoeg om te weten dat niets haar nu nog van gedachten zou doen veranderen. Ze had haar zinnen gezet op mij. Ze moest me hebben, ze zou mij hebben.
En ze verwachtte mijn kind.
Een zoon zou het zijn, dat wist ze zeker.
'Jij wordt huisman,' zei ze. Ik trok mijn wenkbrauwen op.
'Huisman? En mijn muziek dan?'
'Dat komt. In de avonden.'
'Wanneer?'
'Snel.'
Agatha en ik bewoonden het huis naast dat van haar rijke vader.
Ze was gelukkig dat haar tată en ik bij haar waren. Gelukkig met het prille leven in haar, dat groeide met de dag. Ik voelde langzaamaan een tevreden genoegzaamheid.
Liefde was het niet, want liefde was een emotie die ik me nimmer had kunnen permitteren. Liefde was een luxe. Verlies had ik leren ondergaan, als een onzichtbare, onafscheidelijke metgezel in een armoedig, uitzichtloos bestaan.
De vader zei het nooit, maar zijn haat bleef, de blik vurig en fel, als een brandende toorts op mijn blote huid.
Hij accepteerde zwijgend mijn aanwezigheid. Zijn liefde voor Agatha dwong hem daartoe.
Maar de haat werd groter, elke keer een beetje meer.
Op een dag was Agatha weg, op controle bij de vroedvrouw, en daar stond hij. Tată. Samen met twee potige Hollandse jongemannen. Eén blonde man, groot en gespierd, en een donkere, eveneens goed gebouwd.
'Gaby, je bent niet meer nodig hier,' zei mijn schoonvader, met zijn vinger voorzichtig langs de stijl van de voordeur strijkend.
Hij deed een pas naar achteren.
De blonde liep op mij toe, de blik grimmig.
'Buitenlandse uitvreters zijn niet gewenst,' zei hij in zijn eigen taal, maar ik verstond het inmiddels.
Daarna sloeg hij me. En nog eens en nog eens. Ik hoorde mijn tanden kraken onder de brute kracht van zijn harde vuist.
Dan viel ik op de grond.
Mijn schoonvader zakte door zijn knieën en bracht zijn mond dicht bij mijn oor.
'Tijd om te vertrekken. Naar daar waar je hoort. Je komt hier niet meer terug. Heb je het begrepen? Je zoon zul je niet kennen, je vrouw zal je vergeten en ze zal ongetwijfeld een waardige partner vinden.'
Ik kreunde, vernederd door pijn en mijn onmacht.
'Een Roemeen op vakantie, huh. Nou ja, je vakantie is nu voorbij.'
Hij stond op, stapte over mij heen zonder nog eens om te kijken.
Ik keek omhoog. Mijn blik viel op de gangmuur. Jezus Christus hing er aan het kruis. Stralend en mooi, badend in het zonlicht. Alle pijn, alle ontberingen, nu ging dit alles zomaar eindigen, samen met dit schrale leven op aarde. Vreemd, dit einde paste mij. Het einde dat mij wachtte, het zwaard dat altijd al dreigend boven mij hing.
Een betere wereld wachtte op mij, al was het dan niet hier. Een andere wereld waar liefde geen luxe meer was, naar daar waar zij oneindig was en onvoorwaardelijk.
Dit artikel delen?
Opmerking auteur:
Ik ontvang graag feedback

geef een waardering voor: "Een Roemeen"

Geschreven door Nicole Schilder . Geplaatst in Kort verhaal.
31.10.20
Feedback:
Wat een prachtig verhaal Nicole! Heb je dit helemaal verzonnen of schrijf je over iemand die je kent? Het is haast te mooi om bedacht te zijn
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Nicole Schilder 31.10.20
    Hi Janneke,
    Dit heb ik zelf bedacht met een beetje sturing van 'boven. ' dank voor je reactie
Emoticons: ;o = wink, :d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart

Jouw feedback hier?

Je helpt een andere schrijver met jouw eerlijke, respectvolle feedback en een serieuze waardering voor de schrijfkwaliteit van het artikel. Zie je verbeterpunten? Geef ze dan a.u.b. concreet aan in je commentaar.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen.

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !