Voor schrijvers, door schrijvers
970 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen.
 
KLIK HIER om naar flitsverhalen te gaan.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

141 Hits

Publicatie op:
En het is toch zo’n heerlijk joch

Paula

Dit verhaal gaat niet over mij, maar over een vroegere vriendin. Ze heeft drie kinderen. Twee op de basisschool en eentje van één. Een heerlijk joch, die kleine. Daar heeft ze het echt mee getroffen. Ons Lieske is een heel ander kind, helaas. ’s Avonds zorgt mijn vroegere vriendin, ze heet trouwens Jacky, voor haar moeder. Die heeft een hersenbloeding gehad, of een TIA, dat weet ik niet meer precies. Ik heb ook zoveel aan mijn hoofd. Helemaal nu met de nieuwe situatie.
         Vóór de nieuwe situatie stond Jacky gewoon om 14.00 uur op het schoolplein om haar kinderen op te halen. Vriendjes waren altijd welkom om te komen spelen. Ons Lieske speelde er op een gegeven moment bekant drie keer per week. Dit gaf mij mooi de ruimte het huishouden te doen, waar ik door mijn drukke baan als secretaresse eerst alleen in het weekend tijd voor had. En als het allemaal een beetje uitliep, was het geen probleem als ons Lieske mee at. Zo kregen Kees en ik ook even rust, want onze dochter vraagt erg veel van ons.
          Nu wil ik daar niet te veel over uitweiden, maar ik heb meegemaakt dat de juf mij op mijn werk belde. Op mijn werk! Met de mededeling dat ik onmiddellijk onze dochter moest komen ophalen. Iets met een kind gebeten en drinkbeker naar juf gegooid. Heel vervelend allemaal, maar de juf moet toch begrijpen dat ik niet op stel en sprong bij mijn werk weg kan? Omdat Jacky toch niks te doen had, belde ik haar. Zij heeft uiteindelijk ons Lieske opgehaald. Ik denk dat ze het ook wel fijn vond, weer eens nuttig te zijn. Je kunt je voorstellen dat Kees en ik met zo’n dochter dus echt af en toe onze rust moeten pakken.
         Eigenlijk was de situatie ideaal. Voor ons, om ons zware leven vol te houden. Voor Jacky’s moeder, de kinderen, Jacky’s man niet te vergeten. Die hardwerkende Steve had gelukkig geen omkijken naar het huishouden en zijn kinderen en kon gewoon om 17.30 uur aanschuiven. En niet in de laatste plaats was het ideaal voor Jacky zelf. In de ochtend zag ik haar het huishouden en de boodschappen doen, en die kleine ging gewoon overal mee naartoe. Het is toch zo’n heerlijk joch. En ’s middags zette ze de kinderen voor de tv, dat weet ik zeker. Had zij even lekker tijd voor zichzelf. Geef mij zo’n leven!

Maar nu is alles anders. Jacky heeft het in haar hoofd gehaald dat ze schrijfster wordt. Schrijfster! Een beetje de hele dag met haar kont op de bank boekjes volpennen zal ze bedoelen. Koffietje erbij. Tussen de middag hand in hand met haar thuiswerkende man een wandelingetje maken. Dat zou ik met Kees niet moeten proberen, hand in hand lopen. Klef gedoe vindt hij dat. En terecht.
          Dan zou je denken dat mevrouw om 14.00 uur wel genoeg geluierd heeft, maar nee, de kinderen moeten naar de BSO, zodat ze kan schrijven. Dat is toch je reinste egoïsme! Kees vindt het ook ongehoord. ‘Slappe zak,’ zei hij toen ik hem vertelde dat ik Steve was tegengekomen bij de supermarkt. Kees zou het nooit van mij pikken als ik zou teren op zijn zak en in mijn vrije tijd niet eens voor ons Lieske en het huishouden zorgde. En terecht.
         Ons Lieske loopt er trouwens altijd keurig bij. De kinderen van Jacky niet. Die dragen elkaars afdankertjes. Helemaal die kleine natuurlijk. Een tijdje terug was Kees even bij Jacky om te helpen met iets op de computer. Toen hij terugkwam (hij is úren met die computer bezig geweest. Het is ook zo’n lieverd) vertelde hij dat de kinderen van Jacky zelfs met speelgoed van de kringloopwinkel moeten spelen. Armoe troef! ’s Avonds zie ik haar nog wel naar haar moeder gaan, maar ik zei laatst tegen Kees dat het me niet zal verbazen als ze ook daar een ander voor inschakelt. Zelfs die kleine moet nu hele dagen naar de opvang! En het is toch zo’n heerlijk joch.
         In Nederland hebben we altijd zo’n bewondering voor mensen die hun hart volgen, hun passie najagen, en dat snap ik heel goed, maar iedereen aan zijn lot overlaten omdat je zo nodig “de schrijfster” moet uithangen, gaat natuurlijk veel te ver. Kees zei laatst: ‘Zoek dan gewoon een baan en bedenk lekker verhaaltjes in je vrije tijd.’ En terecht.

Jacky
Dit verhaal gaat niet over mij, maar over een vriendin. Ze heet Paula. Ik maak me zorgen om haar. Laatst hing ze weer aan de lijn. Ze heeft het zwaar op haar werk. Paula probeert alles in goede banen te leiden, maar haar collega’s werken niet nauwkeurig, ze werken niet door of ze werken helemaal niet, omdat ze voor de zoveelste keer ziek zijn. Paula doet erg haar best, maar dit werk sloopt haar. Het is niet waar haar hart ligt. Dat weet ze zelf ook wel, maar ‘er moet toch brood op de plank komen.’ Ik denk dat ze daardoor ook die koopziekte heeft ontwikkeld. Om haar lege bestaan op te vullen. De pakketbezorger kent haar al bij naam en laatst vertelde Kees dat ze een babyjurkje had besteld. Daar past Lies toch nooit in, had Kees gezegd, maar Paula vond het jurkje zo schattig, en het stond toch ook leuk aan de muur?
         Over Lies gesproken: die is liever hier dan thuis. Ik heb het Paula niet durven zeggen, maar toen Lies hier weer eens kwam spelen, vertelde ze dat haar moeder alleen maar aan het poetsen is. Paula schijnt zelfs met de kruimeldief klaar te staan als Lies haar sokken uitdoet! Ze zou zich meer moeten bekommeren om haar dochter. Dan zou ze weten dat Lies vreselijk wordt gepest. Ik vind het allemaal hartstikke sneu. Voor Lies, voor Paula, en ook voor Kees. Hij zit met een vrouw die alleen maar klaagt over hoe zwaar ze het heeft, met haar werk en haar dochter, maar die verder niks onderneemt om de situatie te veranderen. Laat ze haar geluk in eigen hand nemen, zoals ik! Vroeger bestonden mijn dagen uit niet meer dan de zorg voor anderen. Op een gegeven moment was ik dat zat en koos ik voor mijn passie: het schrijven van verhalen. Ik snap wel dat Kees naar mij toe komt. Ik wil niet goedpraten wat er twee jaar geleden tussen ons is gebeurd, dat ging veel te ver, maar Paula heeft het er ook wel zelf een beetje naar gemaakt. En het is toch zo’n heerlijk joch.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "En het is toch zo’n heerlijk joch"

06.03.21
Feedback:
Knap gedaan. Mooi om te lezen en zet je aan het denken.
  • Schrijfkwaliteit
    4.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Heb je deze al gelezen?

  • Eerwraak (330) Asko De vries robles 02-05-2020

    “Ik doe mijn best, ik doe mijn fucking best. Zij luistert niet, sloerie, ze is een sloerie.” Mijn beste vriend lijkt zijn verstand te verliezen. Dochterlief is horende doof geworden en gaat zich te...

    Lees meer: Eerwraak