Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Fratsen

Guus zou de klim belachelijk hebben gevonden. Ze houdt de trapleuning goed vast, kijkt van links naar rechts en wacht tot haar piepende ademhaling bedaart. Daarginds reiken de duinen hoger en hoger totdat ze opgaan in de lucht. Aan de bewegende stippen te zien is ze toch niet de enige bezoeker. Ze snuift de geur op, zoekt naar iets vergelijkbaars in haar herinnering, maar vindt niks dat erop lijkt. Nogmaals ademt ze in, dieper dit keer. Een geur die haar binnenste kietelt. Vreemd eigenlijk dat ze zich nooit heeft afgevraagd hoe het aan zee ruikt. Maar ze heeft zich wel meer niet afgevraagd toen Guus nog leefde. Soms dagdroomde ze wel over hoe het zou zijn wanneer ze met haar blote voeten op het strand zou lopen, maar ze had het al gauw weggewuifd. Ze waren gezond en fit genoeg voor hun zondagse fietstochtjes. Volgens Guus kon je ook te veel wensen. Uiteindelijk verandert je wensput in een beerput en sta je naar adem te happen. In dat laatste moet ze hem op dit moment gelijk geven.
Nog een tiental treden. Haar knieën protesteren. Bij elke stap trekt haar tas pijnlijk aan haar nek. Zelfs zonder het gewicht van het fototoestel dat op de keukentafel is blijven liggen. Hoe verder de treinreis vorderde, hoe beter ze die stommiteit van zich af kon zetten, vooral door het verhaal van de meneer naast haar. Hoe trots hij de foto van zijn vrouw uit zijn portemonnee haalde en vertelde dat hij al vijf jaar op rij terugkeerde naar de plek aan zee waar hij haar as verspreid had. Het enige wat in die tijd veranderd was, zei hij afkeurend, was het café aan de boulevard waar hij en zijn vrouw graag kwamen en waar hij nog steeds een borrel neemt voor hij weer naar huis gaat. Ze zag dat het hem dwarszat dat de stoelen met gemakkelijke armleuningen plaatsgemaakt hadden voor hoge krukken. De tafel had hij niet durven loslaten, bang om zijn evenwicht te verliezen. En aan zijn stem te horen, vond hij de rode muren ook geen verbetering. Was ze te brutaal geweest door hem te antwoorden dat hij naar een ander café moest gaan? En dat zijn vrouw dat vast ook plezieriger zou hebben gevonden? Ze had niet de moed gehad hem te vertellen dat ergernis en het oppoetsen van herinneringen nooit samengaan.
Ze moet zich maar niet meer druk maken om het fototoestel. Wat zegt zo’n plaatje nou? In ieder geval zegt het niets over het zand dat tegen haar onderbenen en haar gezicht slaat, net als de rijstkorrels bij hun huwelijk. En het zegt al helemaal niets over de geur die ze gulzig in zich opneemt en die ervoor zorgt dat ze zich gek genoeg weer jong voelt. Als Guus dit ook maar één keer zou hebben gevoeld.
Ze treuzelt bij de laatste twee treden. Alsof ze na alle indrukken eerst ruimte moet scheppen. In haar hoofd, maar vooral in haar buik, is het niet meer rustig geworden sinds ze vanochtend uit bed gestapt is. Honger heeft ze nog steeds niet. Wanneer ze dat vooraf had geweten, had ze niet met drie boterhammen en een banaan in haar tas hoeven rond te sjouwen.
Plotseling geeft de wind haar een duwtje in de rug. Bovenaan de trap strijkt ze ongeduldig haar haren uit haar gezicht. Ze kijkt, slaat haar hand voor haar mond, knippert een paar keer met haar ogen en spert ze nogmaals open. Het trillen begint in haar benen en slaat dan over naar de rest van haar lichaam. Ze gaat op de bovenste trede zitten, terwijl ze haar ogen op de zee gericht houdt. In welke richting ze ook kijkt, er is geen begin- of eindpunt. Golven zitten elkaar op de hielen, slaan kapot op het strand. Het water vloeit terug en nieuwe golven snellen aan. Een blauw kleurenpalet is losgelaten op het water en de lucht. Toefjes wit klonteren in de lucht samen. Ze wil alles nog beter zien, gaat met een onvast gevoel in haar benen staan. Hoeveel water kan er in vredesnaam in de zee? Op tv zag de zee er anders uit. Ze had aan een soort bassin gedacht, maar dan vele malen groter. Schuim als opgeklopte slagroom waait in vlokken uiteen op het strand. Ze lacht en haar ogen tranen. Als de lach verdwenen is, tranen haar ogen nog. Ze had dit veel eerder moeten doen, met of zonder Guus. Gehoor moeten geven aan haar fratsen, zoals hij ze noemde. Hij zou het hebben afgekeurd. Zelfs bij een onenigheid van niks trok hij zich in zichzelf terug. Het dichtvallen van het kattenluikje en het slaan van de klok werden dan overheersende geluiden waarvan ze schrok. Ze had zich kraniger moeten opstellen in plaats van hem naar de mond te praten om de stilte te verbreken. De opluchting had altijd een bijsmaak.
Ze pakt een boterham uit haar tas, gooit het stukje voor stukje naar de meeuwen die al geruime tijd boven haar hoofd zeilen. De wind rukt aan haar jas. Ongeduldig loopt ze de trap af, terwijl ze de zee niet uit het oog verliest. Onvermoeibaar trekken de golven hun eigen plan. Ze dwingt zichzelf rustiger te lopen om niet weer buiten adem te raken. Het geluid voor haar neemt alsmaar toe. De golven sloven zich uit. Woester, hoger.
Is dat de man die ze in de trein heeft gesproken? Hij slentert met gebogen hoofd, zijn handen in de broekzakken, alsof het hem niet uitmaakt aan welke kant van de duinen hij loopt. Ze kan zich niet voorstellen dat zij ooit een wandeling op het strand alledaags zal vinden. Wanneer hij stilstaat, schuift hij met de punt van zijn schoen iets opzij.
Ze vertraagt haar pas. ‘Goedemiddag.’
Even kijkt hij haar zwijgend aan, een kwal ligt aan zijn voeten. Ze ziet dat hij zich losmaakt van zijn gedachten.
‘U weet wat ze zeggen over de derde keer!’ Zijn mond trekt in een vriendelijke plooi, maar de melancholie in zijn ogen die haar in de trein al was opgevallen, verdwijnt niet.
‘Wonderlijk, hè?’ Ze wijst naar de zee, verheft haar stem. ‘Weet u dat ik voor het eerst de zee zie?’
Hij bestudeert haar gezicht alsof ze hem voor de gek houdt.
‘We hadden een boerderij, genoeg vee te voeren, en de zee leek net zo ver weg als het buitenland. Toen we de boerderij verkochten, hadden we ineens tijd voor vakanties. Mijn man kon zich geen betere vakantieplek voorstellen dan thuis. Ik geloof toch dat hij zich vergist heeft.’ Ze heeft geen idee waarom ze hem dit allemaal vertelt.
‘Je kunt je op meer plekken thuis voelen als je het vertrouwde durft los te laten. Maar dat is niet altijd gemakkelijk.’ Hij slaat het zand van zijn broekspijpen.
Ze knikt. ‘Nooit gedacht dat de golven zich zo zouden gedragen.’
Niet-begrijpend kijkt hij haar aan.
‘Het is net een hardloopwedstrijd, waarvan de uitslag al vaststaat. De golven zelf schijnen het alleen niet te weten. Of misschien ook wel en rollen ze zich daarom brullend tot het uiterste.’
Hij tuurt enige tijd naar de golven. ‘Het wordt tijd voor mijn borrel. Als ik tenminste een café kan vinden, dat ook mijn vrouw zou bevallen. Ze was nogal kieskeurig.’
Met opgestoken hand groet hij haar. De andere hand verdwijnt in zijn broekzak.

Bij een waterstroompje buigt ze zich voorover en haalt een roze schelp naar boven die op een geplooide rok lijkt. En daar eentje die zo puntig en diep als een hoedje is. Ze laat hem op haar wijsvinger draaien. Zodra ze zich strekt, bolt haar rok op. Ze maakt de dubbele knoop in haar veters los, doet haar schoenen een voor een uit, stroopt haar pantykousen af en loopt naar de waterlijn waar de golven zich omkrullen. Binnen de kortste keren spat het water tot aan haar knieën op. Ze kijkt naar de donkere onderzijde van haar rok. Haar hele lijf tintelt. Niet alleen van het koude water, maar van een gevoel dat ze bijna vergeten was. Met de smaak van zout in haar mond speurt ze naar wat achter de golven ligt in het nog rimpelloze blauw.
 
© Monique Cunnen op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
29.06.21
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Heb dit verhaal voorgelezen aan ouderen in een tehuis. Het gaf heel veel herkenning en mooie herinneringen. Dank je wel!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Monique Cunnen 29.06.21
    Dat is nog eens leuk om te horen! Wat fijn dat mijn verhaal iets losmaakte bij deze mensen. En dat je de moeite hebt genomen om het voor te lezen. Was er graag stiekem bij geweest :-)
13.06.21
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Erg mooi geschreven!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig