Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal.
Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.

Klik voor alle schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

Geluk

“Mam, was je vroeger gelukkig, ook met papa?”

Ik heb middagpauze en ben in een nabijgelegen café neergestreken voor een kleine lunch en kopje koffie. Aan een tafeltje naast mij zitten een vrouw van hoge en een vrouw van middelbare leeftijd. Beide dames zien er verzorgd en aantrekkelijk uit en zijn duidelijk samen een dagje uit. Ongewild ben ik getuige van de vraag die de dochter haar moeder stelt. Hun gesprek is van alledaagse dingen ongemerkt overgegaan naar een diepere betekenis. Ofschoon ik absoluut niet houd van het “afluisteren” van gesprekken, bij deze vraag spits ik toch mijn oren en raak nieuwsgierig naar het antwoord van de moeder. Dit komt na enig nadenken.

“Och kind, dat zou ik je echt niet kunnen zeggen. Ik, we dachten toen niet zo na over die dingen. Het was zoals het was. We raakten verliefd, trouwden, kregen kinderen en je had je handen vol met werk. Je vader en ik, ja, we hielden van elkaar. Maar hardop zeggen deed je dat niet. We zorgden gewoon zo goed mogelijk voor de ander, elk op onze eigen manier. Je vader werkte hard om te verdienen. Ik zorgde voor hem, jullie en het huishouden. Tijd om over onze relatie na te denken hadden we niet en twijfels heb ik nooit gehad. Hadden dingen anders, beter en fijner gekund? Ongetwijfeld. Het kwam toen alleen niet in je op om dingen echt anders te doen.”
De dochter knikt en denkt zichtbaar over de woorden van haar moeder na.

“Maar wat deden jullie dan als je ruzie had? Wij als kinderen hebben daar zelden wat van gemerkt.” Geboeid wacht ik op het antwoord.
“Natuurlijk hadden we onze meningsverschillen! Je vader was een schat, maar kon, zoals je weet, soms ook erg moeilijk doen. Het was in die tijd een ongeschreven regel bij ons, maar ook bij andere gezinnen die we kenden, om ruzies of woorden niet in het openbaar of in bijzijn van de kinderen uit te spreken. Dat deed je gewoon niet. We probeerden dit zonder publiek op te lossen. Wat lang niet altijd lukte, maar je vader en ik deden ons best jullie nooit wat te laten merken. Waarom vraag je dit eigenlijk zo?” De dochter zucht.
“Ach, bij Robert en mij vliegen de pannen soms van het dak. We hielden ons nog wel in toen de kinderen thuis waren, maar nu Elly als laatste de deur uit is, wordt het erger. Robert geeft mijn menopauze de schuld en ik verander inderdaad wel, zeg meer mijn mening, maar geloof niet dat dit alleen de oorzaak is voor onze spanningen. Soms ben ik alles gewoon zo zat.”
Er vliegt een glimlach over haar moeders gezicht. “Oh, denk je dat nadat jullie de deur uit waren het bij ons anders was?”
Even lijkt de moeder in haar herinneringen te verdwijnen. Haar dochter kijkt haar lang en onderzoekend aan.
“Daar heb ik je nooit over gehoord,” zegt ze dan.
“Waarom ook?” antwoordt haar moeder. “Hadden we jullie daar dan mee moeten belasten? Dat had toch geen enkele zin.”
“Nee, op zich niet, ofschoon we er voor jullie waren geweest, dat weet je. Maar als ik dit had geweten, dan had ik misschien zelf beter op deze fase in mijn leven voorbereid geweest. Nu heb ik soms geen idee wat me overkomt.”

“Maak het jezelf niet te zwaar, liefje.” De oude vrouw pakt liefdevol de hand van haar dochter.
“Hoe heet dat TV-programma ook al weer? ‘Goede tijden, slechte tijden’? En is dat niet precies wat je elkaar in een huwelijk beloofd? Dat je er altijd voor elkaar bent? Voor ons was dit vanzelfsprekend en we vertrouwden er tijdens de slechte tijden op, dat de goede tijden weer zouden komen. Ik kan je geen advies geven, Robert en jij zullen dit zelf moeten uitzoeken. Maar heb vertrouwen in jezelf.”
De moeder knijpt haar dochter even zachtjes in haar hand en vraagt dan: “zullen we de rekening vragen en nog even naar de markt gaan? In mijn eentje kom ik daar niet meer.”

Met een vol hart, vraag ik ook om de rekening en verlaat even later tegelijk met beide dames het café. Als mijn blik en die van de oude vrouw elkaar toevallig treffen, knik ik haar vriendelijk toe. Was het leven vroeger werkelijk zo eenvoudig en was geluk heel gewoon? Ik werp een blik op mijn handtas, waar ik vanochtend de papieren voor de aanvraag van mijn echtscheiding in heb gedaan. De handtas voelt zo veel zwaarder dan vanochtend.

© Renee Iseli - Smits op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
03.11.21
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Vooral het eind vind ik erg mooi!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
03.11.21
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Prachtig geschreven!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig