Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Gelukzaligheid

‘Ben je niet bang dat ze ons vleermuis gaan voeren?’ Ze spreidt haar servet uit over haar schoot.
‘Iets in de trant van babi batman bedoel je? Doe niet zo maf, dat zijn fabeltjes.’ Ik schud mijn hoofd en maak een wegwerpgebaar naar haar. Hoelang ben ik ook alweer getrouwd met deze ijsmuts? ‘Begin eens aan je tomatensoep, dan kunnen we een hoofdgerecht uitkiezen.’ Ik til de menukaart als een windscherm tussen ons op. Mijn vinger glijdt over de gerechten. ‘Ik ga voor de foeyonghai, denk ik.’
‘Oh shit…’
Met een tongklik laat ik de kaart neerploffen. Wat nu weer? De rode vlek in haar mondkapje spreekt boekdelen en laat me hard tegen mijn hoofd slaan. ‘Jézus, Corina!’
‘Ik ben dat achterlijke ding gewoon niet gewend!’ Tranen rinkelen in haar stem. Gefrustreerd gooit ze het virusvergiet af en steunt haar voorhoofd op haar duim en wijsvinger.
‘Draai hem straks gewoon binnenstebuiten, dan ziet niemand het,’ probeer ik haar te kalmeren. Het helpt niet; ze snikt het uit.
‘Je zegt de laatste tijd gewoon nooit meer iets liefs tegen me. Nooit meer een complimentje over mijn uiterlijk. Is de koek na vijftien jaar op?’ De giro 555 blik in haar ogen laat me weer zwichten.
‘Nee, de koek is niet op, biscuitje van me. Je bent prachtig. A-dem-be-nemend mooi. Daarom ben ik ook blij dat ik nu weer je gehele gezicht kan zien.’ Zweet druipt in mijn overhemd. De scène begint flink wat bekijks te trekken bij de tafels om ons heen. Ik leg mijn handen op haar onderarmen en buig naar haar toe. Haar sterke parfum heeft zich in haar emotie flink aangezet en jeukt aan mijn slijmvliezen. Prompt begin ik onophoudelijk te hoesten.
‘Afstand! Hij heeft het!’ sist een corpulent zakenmannetje naar de voorbijlopende ober. Zelf schuift hij twee plaatsen extra van me vandaan. Paniekerig gebaar ik hem dat er niets aan de hand is.
‘Kijk mama, er zit bloed in dat kapje!’ Een klein jochie heeft het mondverbandje opgepakt en laat het voor het gezicht van zijn moeder bungelen. Die deinst achteruit alsof hij haar een tarantula voorhoudt.
‘Gooi dat ding in de afvalbak, Daantje. En was daarna je handen twee minuten met chloor in de wc! Loop even met hem mee, wil je,’ gebiedt ze haar man.
‘Dat is tomatensoep,’ simt Corina. Haar stem sterft in het geroezemoes van de menigte.

‘Heeft u uw keuze kunnen maken?’ De ober komt voor het eerst als geroepen.
‘Ja, doet u voor mij maar de foeyonghai met bami en voor mijn vrouw…’
‘…iets zonder vlees. Chinese groenteschotel met Chinese vis en Chinese rijst. Heeft u dat?’
‘Ik vraag het na voor u,’ grijnst hij. Met zijn servet pakt hij onze menukaarten aan en houdt ze ver van zich af terwijl hij doorloopt richting de keuken.
‘Zijn we radioactief ofzo?’ smoes ik.
Gelukkig breekt een lachje bij haar door. ‘Jij wel. Je ziet er stralend uit.’
Even kijk ik om ons heen. Een kring van lege tafels omringt ons, gehuld in het licht van de wenskaarsen. Corona avant la lettre. De geur die eraf komt, laat te wensen over doordat de pvc houdertjes van enkele al aan het smelten zijn. Zal ik erover beginnen tegen haar? Een luchtig onderwerp dat enkele minuten verteert? Zuchtend laat ik het gaan. Wat zou het haar boeien? Stilte vult onze gespreksstof na vijftien jaar huwelijk. Het is niet eens pijnlijk meer, eerder wederzijdse berusting. Zij is ondertussen bezig om mijn servet te vouwen tot een origamidier.
‘Kijk, een kikker!’ glundert ze.
Het vergt me alle voorstellingsvermogen die mijn huwelijk me nog heeft bespaard om uit het zielige hoopje roadkill een kikvors op te maken.
‘Ja, heel mooi,’ lieg ik met een lach die aan oprechtheid wint wanneer ik een slanke blondine het restaurant zie binnenkomen. Ze verdwijnt naar het afhaalgedeelte. Wat zou ik zo’n lekker hapje graag bestellen.
‘Eénmaal foeyonghai met bami en éénmaal de Chinese schotel. Eet u smakelijk.’ De opstijgende damp van de borden keilt me terug op aarde. Corina trekt haar neus op bij het zien van de Chinese kool.
‘Dat lust ik niet,’ slist ze zeikerig en pitst de groene stukjes met haar vork ertussenuit. Ze belanden op de rand van mijn bord. Haar slecht is nog altijd goed genoeg voor mij, de trut.
‘Ik bestel nog wel een witte wijn voor je om het weg te spoelen, liefje.’
‘Zodat je vanavond ongeremd je gang kan gaan op mijn weerloze lichaam? Nee dank je, ik ga over op spa rood.’ Ze schuift haar wijnglas demonstratief van haar af en neemt een hap van de kabeljauw.
Jammer, ze doorziet mijn intenties. Ik staar naar haar vis en besef dat ik maanden langer droogsta dan hij. Het blondje huppelt weer voorbij, maar weet mijn stokvisje niet meer te reanimeren.

‘Jezus, wat zit er veel peper in die salade.’
Van alle opmerkingen die ik het meest vrees van haar bij ongeacht welk diner is dit de ergste. ‘Kleine hapjes nemen.’ Ik knip zenuwachtig in mijn vingers: ‘Ober, spa blauw voor haar alstublieft!’ De tijdbom staat op scherp. Hoelang heb ik nog om de zaak te redden? ‘Ga anders snel naar de wc, Corina!’
Ze begint al met haar ogen te knijpen en trekt een bek van een geeuwend nijlpaard. ‘Ga dan!’
Ze schiet omhoog en na drie passen begint het feest: ‘Hatsjoe, hatsjoe!’ Mensen duiken weg als voor een mitrailleursalvo van een overscherende Messerschmitt. Het houdt niet op en zelfs in het toilet is ze nog te horen. ‘Die twee zijn echt wel besmet,’ en ‘wat doen ze hier, die aso’s?’ hoor ik smoezen. Beschaamd slurp ik mijn bami naar binnen. Corina blijft lang weg en wanneer mijn bord leeg is, twijfel ik om alvast een toetje te bestellen. Eigenlijk zit ik vol en ik blik naar de twee koekjes die aanlokkelijk op een porseleinen schaaltje prijken. Vult precies de gaatjes, denk ik en ik neem van één een gulzige hap. Niet alleen mijn onderkant blijkt droog te staan, maar ook mijn keel. De koek steekt erin vast. Ademen lukt me niet meer. Paniekerig begin ik op mijn stoel te wippen en grijp naar mijn nek. Beukend tegen de rugleuning probeer ik het baksel op andere gedachten te brengen. Tevergeefs. Mijn leven schiet in retrospectieve flitsen aan me voorbij; hoogtepunten uit Netflix-series, de vele nachten waarbij het bijna tot seks kwam en de nog talrijkere gemiste kansen in mijn werk- en schoolcarrière. Nooit ben ik voor maximaal gegaan. Die gedachte brengt me tot het maken van de afweging tussen stoppen of doorgaan met dit levensgevecht. Zelfs het licht in de tunnel is voorzien van spaarlampen. Met mijn laatste krachten probeer ik op te staan en hoor nog net Corina roepen: ‘Hé stommelingen, mijn man is aan het stikken!’
‘Doe iets Sjaak!’ snauwt een vrouw tegen haar man. Die pakt zijn selfiestick en port voorzichtig in mijn buik alsof hij zijn trouwring uit een hondendrol probeert te vissen.
‘Wat doe je sukkel! Corina trapt de stok opzij en trekt me half omhoog. Met flinke stampen ramt ze op mijn rug. Niets, ook de Heimlich-greep biedt geen soelaas. Als ze me op mijn rug legt om via beademing de koekprop weg te blazen, ziet ze net een papiertje uit mijn keelgat steken. ‘Chopsticks, geef me godverdomme chopsticks! Snel!’ De ober die net gearriveerd is met een verroeste verbandtrommel rent terug naar de keuken en komt even later terug met het gevraagde bamboe. Intussen ben ik de aanmeldformulieren van Petrus aan het invullen. ‘Neem gerust je tijd,’ knipoogt die.
Corina’s vingers beven. Na een minuut heeft ze eindelijk een klein stukje te pakken van wat een papiertje blijkt te zijn. Met een flinke ruk trekt ze het uit mijn mond. Een groot stuk koek vliegt mee met wat braaksel. Ze veegt mijn mond schoon en begint me te beademen. Nog net voor de hemelpoort zich opent en ik mijn laatste slok van mijn welkomstbiertje neem, sleurt het leven me terug naar aarde. Verdwaasd kijk ik in de vertrouwde ogen waaronder een breed gespannen lach me opwacht. Een luid applaus en gejoel van de omstanders breekt los. Nog versuft maar al redelijk bij kennis kus ik mijn vrouw die me bijna weer dood knuffelt.
‘Denk je nou echt dat ik je laat gaan, klootzak? Ik wilde je vanavond nog wel een flinke beurt geven,’ fluistert ze. Dan vallen haar ogen op het kleine papierstrookje op de grond. Ze pakt het op en veegt de koekresten eraf. Met haar hart nog kloppend in haar keel leest ze voor:

Iemand blaast frisse lucht in je relatie. Tip van de dag: kauw het leven goed zodat je er langer van geniet.
© Erik van der Velden op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
25.06.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Grappig verhaal met veel herkenbare stukken.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig