Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 

92 Hits

Publicatie op:

Op zoek naar schrijfwedstrijden?

GRATIS GELD
Jawel, de locatie was ronduit schitterend. De woning, verscholen onder een kolossale notenboom, leek uiterst geschikt voor particuliere kinderopvang. Het stond op een schiereiland met appel- en perenbomen, zonder lastige buren- tenzij je mollen en muizen tot die categorie rekende. Behalve een hond en een kat bezaten ze ook nog vier kippen en een haan, want dat vond Clara leuk. (Daan had reserves. Hij maakte het kippenhok schoon.) De tuin- propvol rozen, kruisbessenstruiken, lavendel en zonnebloemen- werd omsloten door veldesdoorn, coniferen en laurierkers. Bovendien had Daan eigenhandig een stevig houten hek geplaatst. Zo konden de oppaskinderen niet in het kanaal duvelen. Er fladderden spechten rond en uilen, boomklevers, pimpelmezen, plus vlinders en niet te vergeten vleermuizen- zij het overigens niet gelijktijdig. Je zou het een paradijsje kunnen noemen.
 
Daan las de krant gewoonlijk vluchtig. Hoe anders? Hij had er verder geen tijd voor. Overdag hielp hij immers zijn vrouw met de baby’s en peuters. ’s Avonds moest hij grasmaaien. Wel vlooide hij het wekelijkse huis-aan-huisblad grondig door. Daarbij leverde hij bijtend commentaar: “Hier een contactadvertentie. Moet je horen, Clara: ‘Hallo mannen, je spreekt met Karina. Ik ben een jonge vrouw van 52. Bel je me voor een spannend gesprek?’ Waarom zou ik die Karina opbellen, als zij schrijft, dat ik al met haar spreek?”

“Je hebt een jonge vrouw. Dus waarom lees je die stomme annonces? Kom, het journaal begint,” sprak zijn echtgenote sussend.

Het televisienieuws van acht uur bepaalde Daan zijn kijk op de wereld. Hij was al kijkend een cultuurpessimist geworden. Zijn vrouw gebruikte daarvoor vertederd een andere term. ‘Een malloot’ vond zij.

Hij deed de televisie aan en zette zich naast haar op de rieten bank. Zie: Promotie van vissticks. Mooie aanleiding om in razernij te ontsteken. “Presenteren die reclamejongens van Iglo gebakken dooie beesten met beschuitkruim en dan zeggen ze: ‘Zo smaakt het leven.’ On-voor-stel-baar!”

“Nou weet ik het wel, Daan.”

Na de STER nog een snelle greep uit het programma-aanbod van de publieke omroep: hier een natuurserie, daar een moordmysterie. Eindelijk weerklonk de gong. En wederom daverde een nieuwe aflevering van het eindeloze feuilleton de huiskamer binnen. Wat zich aanvankelijk leek te beperken tot Afghanistan en Irak- sedert de verwoesting van de Twin Towers in New York- kwam nu toch wel erg dichtbij. Inwoners van Madrid, Londen, Ottawa, Parijs, Kopenhagen waren ervaringsdeskundigen geworden, als het om geloofsuitingen van levensmoede moslims ging. Wanneer zouden zij hier in Westerwolde aan de beurt zijn?
Daan draaide onrustig. Verdomd, Huizinga had groot gelijk met zijn diagnose: ‘We leven in een bezeten wereld.’ En iedereen had een andere oplossing.

“Zit eens stil, joh.”

Hij gehoorzaamde welgeteld drieëntwintig seconden. “Wat zanikt rechts Nederland vandaag toch over de inzet van soldaten tegen binnenlandse terreurdreiging? Eind vorig jaar kregen we te horen, dat militairen zich juist liever niet in uniform op straat moesten begeven om niemand te provoceren!”

“Ssst, Daan. Toe, alsjeblieft.”

Hij zweeg broedend. Het bombardement van feiten en meningen duurde tot vijf voor half negen.
Clara schakelde het toestel uit. “Kom, laten we roken.”

Samen beklommen ze de trap naar de rookkamer op zolder.

Zij stak een filtersigaret op. Hij draaide een shagje.

“Alweer zoveel aandacht voor de jihad! Die xenofobiepartij van Wilders zal wel weer stijgen in de peilingen,” merkte Clara op.

“Wist jij,” vroeg Daan, “dat de PVV vorig jaar een wetsvoorstel heeft ingediend voor behoud van de onvervalste Zwarte Piet als cultureel erfgoed? Burgemeesters moeten groene en roze Pieten verbieden.”

“Je liegt het! Serieus? De ouderwetse Sint en Piet zijn toch ook vreemdelingen?”

“Maar zij maken zich niet schuldig aan uitkeringsfraude. En het zijn christenen, moet je rekenen, die cadeautjes brengen en meteen daarna opsodemieteren.”

Clara doofde haar peuk in de lege appelmoespot. Schroefde de deksel erop en sneed een ander onderwerp aan: “Is het pluimvee achter slot?”

“Hm-hm.”

“Kattenluik dicht?”

Haar echtgenoot knikte afwezig. Hij had wat anders aan zijn hoofd, dat dreigde te barsten: Aardbevingen botsten met woekerpolissen. Daar doorheen tuimelden bankiersbonussen, studieproblemen van dochter, ebola, smeltend poolijs, Griekse staatsschuld, gezondheid van hoogbejaarde moeder plus een stuk of wat andere dingetjes, zoals overbevolking, hongersnood, corruptie, milieuvervuiling.

“O eh, de ouders van Julia en Chantal hebben opgezegd per 1 maart. En Sjoerd wordt in mei vier. Dus die verdwijnt binnenkort ook. We gaan failliet, als er geen wonder gebeurt. We komen niet meer rond.”
“Tsss.” Daarna zweeg Daan verslagen. Ook vanbinnen werd hij even stil.
 
                                                                                     * * *
 
Misschien verklaart dit, waarom hij op woensdagmiddag 18 februari 2015 een besluit nam en de fiets pakte. Ook werkten de weersomstandigheden mee: Stralend, laagstaand zonnetje, strakblauwe lucht, kwinkelerende vinken, snaterende eenden in de veenbruine vaart naast de asfaltweg, licht briesje in de rug.

In het dorp op de hoek bij het postagentschap stapte hij af. Hij donderde zijn rijwiel tegen de pui en rommelde in de fietstassen. Eerst trok hij Clara’s lange paarse badmantel achterstevoren aan. Vervolgens omwikkelde hij zijn kop met een rood-wit gestreepte handdoek, die alleen ogen en neus vrijliet. Hij maakte het textiel vast met een flinke veiligheidsspeld en zette een zonnebril op. Hij was gereed en stapte op de glazen winkeldeur af. Die zwiepte open. Hij trok een met witte verfstrepen besmeurde, zwarte lap tevoorschijn, waarmee hij vriendelijk begon te wuiven.

Binnen liep weinig volk rond. Twee bejaarde dames converseerden in streektaal. Een winkelmeisje deed iets onbestemds met kantoorbenodigdheden. Haar baas telde de kas. Niemand keek op of om. Pas bij de balie zaaide Daan verwarring, toen hem een hoestbui overviel. De rauwe rokerskeelklanken versterkten het effect, dat zijn exotische klederdracht sorteerde.
 
Men was met stomheid geslagen.

De winkeleigenaar herstelde zich als eerste en leegde resoluut de kassalade in een rode plastic tas, die hij Daan vervolgens toestak. In begrijpelijk Engels sprak hij de volgende tekst: “Please, take this. You’re welcome. Don’t hurt us, please. Goodbye.” De man ging op de grond liggen en sloot berustend de ogen.
Wat moest Daan? Hij maakte een kalmerend handgebaar en zei in algemeen beschaafd Nederlands “God is groot!” Ook de anderen zakten omlaag. Maar van hysterie was geen sprake. Gelukkig.

Daan verliet het pand- plechtige psalmen neuriënd. Op straat wekte hij links en rechts milde verbazing: Carnaval was toch voorbij? Ongehinderd verdween hij. In het park ontdeed hij zich van zijn vermomming.

Pas thuis telde hij de inhoud van de gekregen ‘tuut’: ruim drieduizend euro. Waanzinnig! Opgetogen liet hij het geld aan Clara zien. Die schudde zuchtend het hoofd. Gratis geld bestond niet volgens haar. Zij eiste, dat hij het bedrag zou retourneren. Daan kwam vanuit de wolken onzacht op de harde grond neer. Hij bedacht opeens in paniek: Straffeloos nemen was een makkie. Straffeloos teruggeven vast niet.
 
Noot van de schrijver: Ik ontvang graag feedback

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "GRATIS GELD"

21.04.21
Feedback:
Met veel plezier gelezen. Mooi verhaal.
  • Schrijfkwaliteit
    4/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig