Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Happy ending

Een zacht stootje tegen de achterbumper van haar auto doet haar geïrriteerd in haar achteruitkijkspiegel kijken. Het felle licht van de koplampen in de spiegel verblinden het zicht op de auto achter die van haar. Zuchtend parkeert ze haar auto een stukje in de berm en dwing daarmee de onbekende auto achter haar ook te stoppen. De smalle onverharde weg biedt geen enkele ruimte voor passerende auto’s. De weg is privéterrein en leidt naar haar huis. Het regent inmiddels niet meer zachtjes. In het schijnsel van de koplampen van haar auto ziet ze dat de gaten in het slechte wegdek worden opgevuld met regenwater. Ze twijfelt even en denkt aan haar mooie suède beige pumps. Dan stopt ze resoluut de motor, gooit de autodeur open en stap zonder verder na te denken de regen in. Haar pumps zakken direct weg in de drassige grond, het suède is niet bestand tegen zoveel nattigheid. Op haar soppende pumps loopt ze naar de achterkant van haar auto en vervloekt zichzelf. Het is pikkedonker, de lichten van haar auto zijn uit en de koplampen van de onbekende donkere auto zijn gedoofd. Het is te donker om schade te kunnen zien. Met haar hand tast ze de bumper af. Een klein deukje net iets boven de kentekenplaat. De schade lijkt mee te vallen. Langzaam komt ze overeind en probeert in de auto te kijken, maar de donkergetinte ramen laten geen glimp van de bestuurder zien. Het zacht zoemende motorgeluid, de getinte ramen, het tikken van de regen op beiden auto’s en de eenzaamheid van de afgelegen weg doen haar beseffen dat ze zichzelf in een ongemakkelijke heeft gemanoeuvreerd.

Haar boosheid wint het van het ongemakkelijke gevoel wat ze even daarvoor had. Ze maakt aanstalten richting de donkere auto te lopen. Bij de eerste stap die ze zet geeft de bestuurder gas zonder dat de auto in beweging komt. Ze verstart en blijft geschrokken staan. Nog een keer wordt er gas gegeven, deze keer komt de auto zachtjes in beweging. Ze stapt achteruit en voelt de bumper van haar auto tegen de achterkant van haar benen. De naderende auto komt tot stilstand en de lichten van de koplampen gaan aan. In het volle licht van de koplampen maakt haar boosheid plaats voor angst. Hoe vaak is ze niet gewaarschuwd dat ze een keer in de problemen zou komen door haar opvliegend karakter.

Haar haar hart pompt het bloed met hoge snelheid door haar lichaam, haar ademhaling versnelt. Ze doet voorzichtig een stapje zijwaarts. Het geluid van de zoemende motor zwelt aan en de auto komt snel in beweging. Zonder na te denken gooit ze zichzelf opzij. De auto komt met een harde klap tot stilstand tegen haar auto. Ze voelt een stekende pijn in haar linkerbeen, de zijkant van haar been is volledig weggeslagen, het bot ligt bloot en met elke hartslag stroomt het bloed naar buiten. De pijn is verschrikkelijk. Ze probeert zich aan de auto omhoog te treken, maar staan gaat niet en ze valt voorover. Ze moet hier weg. Langzaam komt ze in beweging, tijgerend kruipt ze over de drassige grond, weg van de plek des onheils. Ze hoort de auto achteruitrijden en tot stilstand komen. Weer wordt er gas gegeven zonder dat de auto in beweging komt. Dan geeft de bestuurder vol gas en rijdt met hoge snelheid in op haar auto. Haar auto schiet vooruit en komt tot stilstand in de berm. De weg is vrij, het enige obstakel op de weg is zij.

De auto rijdt een flink stuk achteruit en blijft vervolgens stilstaan. De koplampen zijn uit en verlichten niet langer de weg. Ze verbijt de pijn en kruip zo hard ze kan richting haar huis. In de verte ziet ze de lichten branden en in gedachte hoort ze de mopperende stemmen van haar man en dochtertje omdat ze weer te laat is voor het avondeten. De afstand tussen haar en de auto wordt groter. Het geluid van de draaiende motor komt van steeds verder, dan is het stil. Ze stopt met kruipen, haar ellebogen zijn ontveld, haar buik vol schrammen en haar linkerbeen voelt ze niet meer. Ze veegt met haar modderige handen haar tranen weg.

De stilte is indrukwekkend maar duurt maar even. De motor wordt gestart en de auto schiet vooruit. Het geluid van de piepende autobanden op de onverharde weg komt steeds dichterbij. Ze blijf stilliggen, het heeft geen zin meer om verder te kruipen. De auto is nu heel dichtbij, ze ruikt h. Gelaten wacht ze af en denkt aan haar kleine meisje. De auto dendert over haar heen, de pijn is ondragelijk. De auto stopt, het geluid van de motor zwijgt. Ze hoort de autodeur van de donkere auto opengaan en iemand stapt uit. Zware voetstappen komen dichterbij en stoppen vlak voor de plek waar ze ligt. Met haar hoofd tussen haar armen en gezicht met gesloten ogen op de natte grond, houdt ze haar adem in en probeert de pijn te verbijten. Ze hoort iemand zwaar adem halen. Angst heeft ze niet meer, langzaam komt ze met haar hoofd iets omhoog en gluurt voorzichtig tussen haar wimpers door naar haar aanvaller. Ze ziet een paar grote zwarte kaplaarzen en de tanden van een hooivork…… 

‘En CUT’ Er klinkt een daverend applaus. Ze glimlacht en kijk richting de regisseur. Tevreden steekt hij zijn duim omhoog.

© Anita Vlietman op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
11.07.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Ik ben het volstrekt oneens met de vorige recensent, wat misschien u wel (maar haar waarschijnlijk niet) zal verwonderen. Er staan wat kleine schrijffoutjes in de tekst (eind 1e alinea: na 'ín een ongemakkelijke' ontbreekt situatie; voorlaatste alinea: na 'ze ruikt h' ontbreekt iets). Kwalijker is, dat de beschreven verwondingen in de 3e alinea ronduit misleidend zijn, tenzij het hier om een snuff movie gaat. Maar ja, dan zou de hoofdpersoon immers niet glimlachen, dunkt mij.. Al met al zeer onderhoudend en best wel verrassend.
Show more
0 van de 1 lezers vond deze review nuttig
  • W.J. (Hans) Villerius 11.07.22
    Puntjes op een aantal i's: Al die gevoelens (boosheid, ongemak, angst), gedachten ('mopperende stemmen', 'haar kleine meisje') en waarnemingen (ruiken,) van de vrouw moeten eigenlijk anders beschreven worden. Het innerlijk moet aantoonbaar zijn. Het gaat hier per slot van rekening om een film (uiterlijk).
    • W.J. (Hans) Villerius 11.07.22
      @Anita_Vltmn De beschreven gevoelens lijken in eerste instantie echt, terwijl ze van meet af aan vals (=gespeeld) zijn. Daarom voel ik me enigszins bedonderd. Jawel, het is fictie en geen film, maar dat, betekent nog niet, dat dan verder alles geloofwaardig is.
    • Anita Vlietman 11.07.22
      Het is geen film, maar een fictief verhaal over een film, wat mij de mogelijkheid geeft de gevoelens van de vrouw te beschrijven. In de 1e alinea ontbreekt inderdaad het woord 'situatie' en in de voorlaatste alinea de woorden 'het rubber van de banden'. Les voor de volgende keer om het verhaal nogmaals te lezen voor versturen, want eenmaal verstuurd kan het niet meer aangepast worden. Dank u wel voor uw commentaar, ben blij met uw opmerking "Al met al zeer onderhoudend en best wel verrassend".
11.07.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Kwetsend hoe verbeelding en vermaak hier blijven spotten met echte pijn en leed en dan nog heel stereotiep verteld.
Show more
0 van de 2 lezers vond deze review nuttig
  • Anita Vlietman 11.07.22
    Ik vind het vervelend dat u het verhaal als kwetsend ervaart, maar dat ik hier spot met echt pijn en leed ben ik niet met u eens.
    Het is gewoon een fictief verhaaltje met een happy ending.