Voor schrijvers, door schrijvers
968 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen.
 
KLIK HIER om naar flitsverhalen te gaan.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

148 Hits

Publicatie op:
Het boeket

Heerlijk bijna weekend dacht Bart toen hij ’s morgensvroeg na een lange, vermoeiende vliegreis stond te wachten op zijn bagage op Schiphol. Al vele koffers had hij voorbij zien komen, maar nog steeds geen spoor van zijn koffer. Verschillende keren had hij ongedurig op zijn horloge gekeken. Als een van de laatsten griste hij na zo’n dik halfuur wachten zijn koffer van de band en liep naar de aankomsthal. Hij baalde want de trein die hij dacht te kunnen nemen, had hij gemist. Er zat niets anders op dan te wachten. Even keek hij op de schermen wanneer de eerstvolgende intercity richting Enschede zou vertrekken. Tijd genoeg om even een kop koffie en een broodje te eten, zo te zien.

Onder het eten van het broodje moest hij nog even denken aan de vrouw met de prachtige helblauwe ogen die naast hem was komen zitten in de business class. Na een kort gesprek had ze een boek gepakt en de koptelefoon opgezet. Ze had een parfum opgehad die heerlijk rook. Het geurtje wekte herinneringen bij hem op. Toen ze na enige tijd aanstalten maakte om een poging te gaan doen om te gaan slapen, maakte hij haar een compliment dat ze zo lekker geurtje op had en vroeg of ze wilde vertellen welk parfum het was.

‘Chanel….Chanel No 5, ’ antwoordde ze. ‘ Waarom vraag je me dat? ’

‘Oh, meestal neem ik een verassing voor mijn lief en mijn kinderen mee als ik weer eens een aantal weken voor mijn werk op pad ben geweest. Toen je naast me kwam zitten, dacht ik een bekend geurtje te ruiken. Chanel No 5 heb ik haar gegeven na mijn eerste dienstreis, nu al weer een jaar of vijftien geleden.’

‘Leuk,’ had ze gezegd. ‘ Ik zou willen dat mijn man ook eens zoiets voor mij deed.’ Even kreeg hij daardoor een onwennig gevoel en bracht het gesprek op een ander onderwerp.

Bart gooide de koffiebeker en het zakje waar het broodje in had gezeten in de afvalbak en ging op weg om de parfum te kopen. Toch twijfelde hij en rook even aan de proefflacon. De geur week wel af van het geurtje dat ze tegenwoordig ophad. Och, misschien vindt ze deze geur ook wel eens een keer weer lekker, ging er door hem heen. Toen hij naar platform 3 liep stond de intercity naar Enschede er al. Over zo’n vijf kwartier zou hij in de oude Hanzestad zijn.

Even na half elf liep hij de stationshal in de stad, waar hij zijn leven lang al woonde, uit en ging op zoek naar een taxi. Geen taxi te zien. Bart liep naar een bankje waarop hij iets zag liggen. Geen mens te zien in de omgeving. Dichterbij gekomen zag hij dat het een boeket bloemen was. Schijnbaar lag het boeket er nog niet lang. De bloemen waren vers. Het boeket was mooi en de witte bloemen contrasteerden met enkel donkerrode rozen. Iemand was vast de bloemen vergeten. Nieuwsgierig geworden scheurt Bart het papier iets open en ziet dan het kaartje.  ‘ Welkom thuis, lieve schat. Jochem,’ leest hij. Hij vraagt zich af voor wie het boeket bedoeld was en wat de reden was om het boeket te geven. Was het voor een vrouw of een man bedoeld? Had hij of zij in het ziekenhuis gelegen of was degene voor wie het boeket bedoeld was ook een tijdlang weg geweest. Allemaal vragen die er door zijn hoofd gingen. Op het moment dat hij het boeket weer op de bank wilde leggen, kwam er een taxi aan. Een chauffeur die Bart al menig keer naar huis gereden had, stapte uit en deed de achterklep van de auto open.

‘ Zo, weer thuis, ’ was wat Bram, de taxichauffeur, zei.

‘ Ja, eindelijk. Zes weken Dobbs Ferry zitten er weer op. ’

‘ Waar ligt dat?,’ vroeg Bram.

‘ Dicht in de buurt van New York. Een klus geklaard in het researchcentrum van Akzo Nobel aldaar.’

Op het moment dat Bart in de taxi wilde stappen, vroeg hij :‘ Lag dat boeket bloemen er ook al toen je wegreed voor je vorige rit?’

‘Nee,’ zei Bram. ‘Ik heb niets zien liggen.’

‘Dan mee ik ze mee, het is zonde dat ze liggen te verdorren,’ zei Bart. ‘Ilse zal wel opkijken. Ik neem anders nooit bloemen mee.’  Vlug haalde hij het kaartje uit het boeket bloemen, deed het in de afvalbak en stapte voor in de taxi. Onderweg naar huis vroeg Bart aan Bram hoe het met zijn zoon ging. Bram haalde diep adem.

‘Niet zo best. De situatie is eigenlijk hopeloos. Hij is uitbehandeld. ’ Een traan rolde over zijn wang.

’ Tsjonge,’ zei  Bart. ‘ Dat is dan allemaal snel gegaan. Vreselijk. Ik wens je veel sterkte.’ Een tijdje werd er niets gezegd. Op het moment dat de taxi de straat bij Bart inreed, zei Bart: ‘ Die bloemen zijn voor jou. Voor je vrouw. ’

‘ Dank je, Bart,’ zei Bram.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Het boeket"

16.11.20
Feedback schrijfkwaliteit
Ben jij de Harrie Boerkamp die ik weleens ben tegengekomen bij Tata Steel Chess Tournament, met een speelstijl die suggereert dat hij voor de duvel en zijn oude moer niet bang is?!

Yehuda Zvi Pelter, jehoedje21@gmail.com
  • Tevredenheid over de schrijfkwaliteit
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Harry Boerkamp 16.11.20
    Hallo Yehuda, ik ben niet bij het Tata Steel Chess Tournament geweest.
    Bedankt voor je waardering .

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Op losse schroeven (368) H.o.p.e 24-04-2020

    Op losse schroeven... Zittend op een vreemd bed, denk ik na. Het kraakt. Er missen schroeven. Was het zoals ik het verwacht had? Was het zoals ik het gehoopt had? Was het zoals het me toegezegd was? Op...

    Lees meer: Op losse schroeven