Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Het schip

Ze was thuisgekomen. Ze was bekaf. Een drukke dag kruipt in je kleren. Ze had honger maar de zin om te koken ontbrak. Snel een boterham met wat beleg dan maar. Een lekkere kop koffie erbij en dan gezellig op de bank. Het haardvuur brandde. Die energie had ze wel nog om daar werk van te maken. Het gaf gezelligheid in huis. De winters werden minder kil en lang. Iedereen zou een gezellig haardvuur moeten hebben, dacht ze bij zichzelf. Het zou de gezondheidszorg ten goede komen. Veel minder depressies, omdat we troost en warmte vinden in de vlammen. Turen naar het vuur geeft een rust in haar hoofd. Een beetje te vergelijken met turen naar water. Het geeft dezelfde gemoedsrust. Daarom trekken er ook zoveel mensen naar het strand en de zee.
Ze nestelde zich in haar zetel, dekte zichzelf toe met haar fleece dekentje. Haar gedachten dwaalden af naar de zeilreis die ze lang geleden had gemaakt. Daar had ze uren naar het water getuurd, net zoals ze nu deed naar het vuur. Aangekomen in Lelystad zag ze het liggen. De Bonte Koe. Een houten klipper met zeilen, van het jaar 1909. Jaren geleden was dit houten vrachtschip omgebouwd tot zeilschip.
Het was al valavond toen ze arriveerde. Ze was een beetje zenuwachtig. In een vlaag van impulsiviteit had ze zich ingeschreven voor dit zeilweekend. Ze had nooit eerder gezeild, dus totaal onervaren. Het was best spannend allemaal. De verwelkoming was hartelijk. Een keer op het schip had ze haar kajuit toegewezen gekregen. Het was best krap. Maar alles wat ze nodig had was aanwezig. Niet veel later leerde ze haar kajuitgenoot kennen. Hei hoi, riep ze uit. Een lange, blonde vrouw kwam enthousiast in het deurgat piepen. Ik ben Jolanda, en ze stak haar hand uit om te schudden. Haar glimlach lachte haar bijzonder witte tanden bloot. Perfect gebit, dat was duidelijk. Aangenaam je te leren kennen, we gaan er een gezellig weekend van maken Jolanda. Daar waren ze het beiden over eens want ze bevestigden dit met een luide lach. Ja leuk, doen we!
De bel ging. Een ouderwetse bel met klepel, met een koordje eraan. Dat betekende dat iedereen op het bovendek moest verzamelen.
Iedereen had er zin in. De kapitein van het schip ging over tot de taakverdeling. Iedereen kreeg zijn vaste plek op het schip toegewezen. We moesten samenwerken om het schip varende te houden. Touwen moesten opgerold of afgerold, zeilen moesten gehesen, werk genoeg voor iedereen. Van het moment dat de bel ging, moest iedereen standepede verzamelen en zijn post bemannen. De zeilen moesten op het juiste moment keren. Als zeilleek vond ze dit een vrij grote verantwoordelijkheid.
De nacht viel, en iedereen begaf zich stilaan naar zijn kajuit. De volgende morgen zouden ze heel vroeg uitvaren, om dan 2 dagen op het water te dobberen.
De vermoeiende dag had zijn tol geëist. Het water klotste tegen de romp van de boot. Ze werd in slaap gewiegd door het water. Ze viel in een diepe slaap in haar stapelbedje in de kleine kajuit. Jolanda lag het bedje onder haar, ze ademde zwaar in haar slaap. Een voorbode van snurken. De nacht viel, en alles werd stil. De wind speelde met de touwen op het bovendek.
Het bed bewoog. Ze rolde bijna de grond op. Het hoge stapelbed was dan wel knus, veilig was het niet echt. Ze werd bruusk uit haar slaap gehaald. Schemerlicht kwam langs de kombuis binnen. Ze leek wel dronken. Zoveel had ze gisteravond nochtans niet gedronken. Het steile trapje langs het bed was niet zo practisch. Temeer omdat de ruimte tussen het plafond en haar bed niet groot was. En ze was niet zo slank en vinnig meer. Jolanda had beter het bovenbed gekozen, dacht ze. Evenals haar perfecte gebit was ze wellicht even lenig als een aap. Ze klauterde sukkelachtig naar beneden. Jolanda?
Het bed van Jolanda was leeg. Vreemd. Ze had haar gisteravond nochtans luid horen ademen. Ze was niet veel later in een diepe slaap gevallen. Haar spullen waren er wel nog, maar van Jolanda geen spoor.
Het schip ging heen en weer. Ze kon zich nog net aan de muur vasthouden. Zeebenen, dacht ze, dat is het dus. Ze liep verder wijdbeens de gang in. Enkel de noodverlichting brandde.
Nu hoorde ze de wind gieren op het dek. Hallo? Riep ze. Niets. Ze hoorde enkel haar echo. Ze voelde een paniek in zich opkomen. Het schip leek wel verlaten. Waar was iedereen? De vloer van de open keuken was bezaaid met potten en pannen. Hier leek wel een gevecht te hebben plaatsgevonden.
Ze keek op haar horloge. Het was zes uur in de morgen.
Ze nam de trap naar het dek en opende de deur. De wind smakte brutaal in haar gezicht. Ze stond op het bovendek. Alleen maar water rondom zich. De kade was weg, de mensen ook. Wat was er gebeurd? Het schip lag stil in een zandbank. Het water klotste over de reling.
Plots werd ze verblind door een fel licht boven haar. Ze keek naar boven en zag de helikopter. Het geluid van het wilde water overheerste het geluid van de helikopter. Een touwladder werd uitgegooid. Mevrouw, het schip is deze nacht op hol geslagen door het stormweer. Helaas is uw kajuitgenote u vergeten te wekken bij de evacuatie. Typisch, dacht ze. Jolanda leek haar zoal een type, die het belangrijker vond haar haren eerst goed in de plooi te leggen, eerder dan haar kajuitgenote te verwittigen van onheil, alvorens het schip te verlaten.
Ze klom het touwladder op, maar het witte licht dat vanuit de helikopter op haar gezicht scheen verblindde haar. Haar hand mistte de volgende spurt van het touwladder en ze bengelde zowat als een aap aan het touwladder. Ze moest aan Jolanda denken. Die had nu al lang in de helikopter geklauterd en haar mooi gebit blootgelachen aan de piloot, terwijl ze met haar ranke vingers het verloren sliertje blonde haar van haar voorhoofd sierlijk achter haar oor stak.
Mama, kruip toch in je bed! Haar zoon had de grote witte lamp doen branden. Je riep om hulp, zei hij al lachend. En je zei ook nog iets van een schip. En wie is Jolanda? Gelukkig was het een nare droom.
Ze kroop verdwaasd de trap op, hield zich stevig vast aan de trapleuning, recht haar ruime bed in.
© A Waegeman op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.