Voor schrijvers, door schrijvers
964 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen.
 
KLIK HIER om naar flitsverhalen te gaan.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

164 Hits

Publicatie op:
Het verhaal van de ouwe deur

Ik wil toch effe iets kwijt. Een paar weken geleden hebben Ari en ik namelijk een ouwe deur gekocht. Waarom? In ons buitenverblijf in Landgraaf bevindt zich op de begane grond een kamer die wij in de toekomst, nabije toekomst moet ik helaas zeggen, willen gaan gebruiken als ‘senioren slaapkamer’. En de deur die er nu in zit, met glas, heeft een formaat van 82,5 x 199,5 cm. Dat is géén standaardmaat. Dus ik het internet afstruinen naar ‘deuren oude maten’, zonder glas, en zo kwam ik terecht bij de firma ‘Destijdsch’ in Den Bosch. Alleen die naam al sprak mij enorm aan. Destijdsch met ‘sch’, ja, dan is het wel goed hè, want vroeger was alles beter. Toen waren we nog jong en mooi en dit en dat, maar goed, dat is een ander verhaal... daar ligt inmiddels een flinke laag stof op.

Die firma Destijdsch heeft in elk geval enkele duizenden oude deuren, uit sloophuizen, huizen die van het gas af moeten, enzovoorts, op voorraad. En dus togen Ari en ik een zaterdagmiddag erop uit om binnen te treden in de wereld van ‘Destijdsch’. Een mooi, nostalgisch ogend pand met allerlei spullen ‘uit vroeger tijden’, waaronder ook houten tafelbladen, oude lampen, van die dikke balken enzovoorts. Je krijgt meteen zin om je hele huis met die ‘ouwe meuk’ in te richten. Je past er zelf ook steeds beter bij…… een volledige integratie. Geholpen door een lieftallige jonge dame – naarmate je ouder wordt krijgt het begrip ‘jong’ steeds ruimere proporties – kwamen we, via een moeilijk begaanbare ijzeren trap, terecht bij de afdeling ‘oude deuren’. En dan is het toch net alsof je in de jaren vijftig, zestig belandt. Met deuren met bovenin dat dikkige, gebobbelde glas waar je niet doorheen kunt kijken, van die klaslokaaldeurramen, en ook heel smalle deuren, want tja, in die tijd had men nog geen last van coronakilo’s. Men was slank en leefde in vrijheid. Iedereen stookte kolen en toch was er blijkbaar geen opwarming van de aarde, want daar sprak werkelijk niemand over…  Schoorstenen zaten destijdsch vol met roet en daardoor werden Pieten zwart.  En blijkbaar deed men in die tijd ook niet zo uit de hoogte, want een deur van pakweg twee meter was toen zo ongeveer de max. Frisdrank kreeg je toen ook nog in literflessen, nu minimaal anderhalf. Maar ja, ‘anderhalf’ is tegenwoordig sowieso de standaard.

Op de zijkant van elke deur stond met een zwarte stift het formaat geschreven, en er was ook een bepaalde ordening zichtbaar. Deuren met glas, deuren zonder glas. Eerst de smalle en dan de iets bredere. Van arbeiderswijkjesdeur tot ‘crème de la caque’ deur. Na wat heen en weer gedraal vonden we enkele deuren, de ‘viervaksdeuren’ die dicht in de buurt kwamen bij het door ons gewenste formaat. Een paar millimeter te breed of te hoog, maar goed, omdat het in die tijd nog allemaal ‘volle deuren’ waren en niet van die eierdoosjesdeuren, kan een timmerman dat wel eraf schaven. Uiteraard dook de vraag op: is zo’n deur na al die jaren, die steeds op dezelfde plek moet blijven - ook een soort lockdown - nog wel geschikt? Is die niet hartstikke scheef? Mag je zo’n oude ‘boom’ nog wel verplaatsen, uit zijn oude vertrouwde omgeving halen? Wat blijft na zestig, zeventig jaar nog fier overeind staan en het vaderland dienen?

Om de beoogde kwaliteitscontrole uit te voeren moest een nauwkeurig door ons geselecteerde deur via de reeds eerder genoemde en ietwat moeilijk beloopbare ijzeren trap naar beneden gesleept worden om aldaar op de betonnen vloer neergevlijd en geïnspecteerd te worden. Het ‘moment suprème’ naderde. Zou de deur volledig plat liggen, dan was ie goed. Tenzij die vloer natuurlijk niet waterpas is. Het is ook altijd wat. Zou er ‘speling’ zijn in de hoeken, tja, jammer dan. De reeds eerder genoemde lieftallige jongedame had blijkbaar een vooruitziende blik en beschikte over een behoorlijke portie mensenkennis, want zij stelde ons, twee mannen met een nu niet nader te benoemen seksuele geaardheid, met vier linkerhanden, meteen voor om de door ons uitgezochte deur maar zelf naar beneden te torsen. Wij gingen meteen, zonder overleg, met dit voorstel akkoord. Wij twee zijn weer veilig beneden gekomen… en die jongedame trouwens ook. Het was toch een beetje raar gezicht dat wij, als stoere mannen, in vroeger tijden – destijdsch – nog met pijl en boog actief in onbegaanbare bossen om, met gevaar voor eigen leven, ‘wild en gevogelte’ te vangen, achter die vrouw aanliepen, die die loodzware deur voortsleepte. Gelukkig kende ons ter plekke verder niemand en hebben we, ons toch enigszins beschaamd voelend, ervan afgezien om datgene wat zich hier heeft afgespeeld, de omgedraaide wereld, ook maar aan enig persoon toe te vertrouwen. Ja, dit was best een lange en lastige zin, maar het was ook een lastige, om niet te zeggen onwezenlijke situatie! Ik hoop toch dat u, ik spreek maar even in de beleefdheidsvorm, hier volgt immers een verzoek, daar begrip voor kunt opbrengen. Enfin, de deur bleek kwalitatief in orde te zijn. Dat vermoeden hadden wij overigens al, want het bijzondere aan deze deur was dat ene zijde wél geverfd was en de andere zijde, je raadt het al, niet. Oftewel: ontegenzeggelijk is er hier sprake van een meterkastdeur. Voor lezers onder de vijfendertig jaar: vroeger, toen er nog geen ‘slimme meters waren’ belde wel eens iemand aan die beleefd vroeg of ie in jouw meterkast mocht kijken om de standen te noteren van water, gas en elektra. Met het oog op mogelijke pandemieën, zoals ook corona, is men daarmee gestopt, om zoveel mogelijk contactmomenten te vermijden. Tja, wie het verleden niet kent, zal nooit het heden begrijpen.

Om een lang verhaal kort te maken besloten we om de, nog in te korten deur te kopen en enkele dagen later stond er voor slechts 20 euro extra, een bezorger op de stoep, die bijna letterlijk en figuurlijk met de deur in huis viel. Mooi zo. Daar kun je niet zelf voor gaan hannesen, en zeker Ari en ik niet, want achteruit rijden met een aanhanger en dat soort, met name voor andere in de nabijheid zijnde mensen, levensgevaarlijke manoeuvres, dat is iets dat niet op ons curriculum vitae staat bij de onderscheidende vaardigheden. Ari is trouwens ooit geslaagd voor zijn rijexamen terwijl hij bij het fileparkeren de auto met twee wielen op de stoep had gezet. De examinator vroeg toen nog aan Ari of hij vond dat de auto ‘goed’ stond, waarop Ari hem verbaasd aankeek en antwoordde: ”Helemaal goed, niks meer aan doen.” Ja mensen, de wereld zou een stuk eenvoudig zijn als we zouden leven naar de principes van Ari. Ik kan daar enorm jaloers op zijn. Nu, jaren later, vragen we ons trouwens nog geregeld af of die stoep, bij dat rijexamen, wel juist gepositioneerd was. Weet je, het is altijd zo gemakkelijk om dingen eenzijdig te beredeneren en iemand van fouten te betichten…

Dit verhaal krijgt toch nog een onverwachte wending, om niet te zeggen een cliffhanger. Twee weken ná de aankoop ‘bekroop’ mij, vanuit het niets, een gedachte die mij toch wel enigszins in vertwijfeling bracht. Ik zal proberen uit te leggen wat mijn brein mij, hoewel te laat, toch nog ingaf. Als je een oude ‘volle’ deur kunt inkorten, dan zal dat dus ook wel kunnen met een nieuwe ‘volle’ deur, zo fluisterde mijn grijze massa mij in. Oeps… conclusie: ik had net zo goed een nieuwe deur van 83 x 201,5 cm kunnen kopen en die iets kleiner laten schaven. Daar had ik nou net niet aan gedacht. Dom, dom, dom. Nu moest ik dus die oude ‘destijdsch’ deur gaan schuren, schuurmachientje kopen, plamuren, oplappen, in de grondverf zetten enzovoorts en dan maar hopen dat het uiteindelijk zou goed komen. Ik besloot de timmerman, die de deur uiteindelijk ook moet komen inhangen, te bellen om te vragen of ie effe kon langskomen, of beter gezegd aankomen, om te checken of de deur überhaupt kwalitatief goed genoeg is om er ‘iets’ van te maken. De timmerman kwam en belde aan. Wij hebben nog zo’n ouderwetse ‘indrukbel’. Ik hoorde ‘tring’. Heel bescheiden, niet te lang. Nu ik erover nadenk, het was zo kort, dat ik zelf 'ing' niet hoorde. Alleen maar 'tr'. Heel subtiel. Dat gaf mij al een goed gevoel moet ik zeggen. Je hebt ook van die mensen die zo’n bel drie, vier seconden ingedrukt houden. Van die ongeduldige types. Zo van: trrrrriiiiiiiiiinnnnngggggg.

Pas op voor deze mensen zou ik zeggen. Te snel gestopt met borstvoeding, of te laat gestart met verkering krijgen, zoiets zal het zijn. Terug naar de timmerman die voor de deur stond. Voor alle duidelijkheid: niet voor dé deur, maar vóór de voordeur. Erg verwarrend allemaal, inderdaad. Waarom is het leven soms toch zo ingewikkeld? Ik zag dat de timmerman nog al zijn tien vingers had, waardoor ik begon te twijfelen of dit wel een échte timmerman is…. Een timmerman met tien vingers…. Nou, dan kun je wel op je vingers na…….. nee, dit is een beetje ongelukkige grap. Hij vouwde zijn meterstok uit, liep naar de ouwe deur en zei met duidelijke stem: “Die deur is niet breed genoeg….” De schrik sloeg mij om het hart. Dit kon toch echt niet waar zijn…. Had ik dan zo slecht gemeten? Al snel bleek dat de timmerman zijn duimstok verkeerd om had gehouden, en tja, dan krijg je andere uitslagen, die simpelweg niet kloppen. Beetje Trumpiaans, maar het houdt je wel bezig. Fakenews. De deur was ook volgens de timmerman in orde. Ik kon dus met een gerust hart overgaan tot het schuren en plamuren. En natuurlijk, ik mocht hierbij niet falen, want dan zou die domme fout van een ouwe deur kopen twee keer zo hard aankomen. Ik had nu dus toch nog een kans om mijn eer te redden, want nog een nieuwe deur moeten aanschaffen, nee, dat zou zogezegd ‘de deur dichtdoen’. Gewapend met mijn Black & Decker schuurmachine, ouwe trui, ouwe joggingbroek en mondkapje – maar dit keer niet voor de aerosolen - ging ik aan de slag. Ik ontdekte steeds meer deukjes, krasjes, butsen enzovoorts, maar goed, het is net als met make-up, met voldoende plamuur kom je een heel eind. En zeer zeker met sfeerlicht erbij. En toen ik zo met mijn eigen handen puur vakwerk aan het leveren was, vroeg ik mij af welke geschiedenis deze deur wel niet zou hebben. Bleef deze deur destijdsch voor velen gesloten, of vormde zij juist de entree tot weet-ik-wat, en dat tientallen jaren lang. Soms blijft een deur heel lang op een kier staan. Dat soort deuren zijn ook wel bekend als Brexit-deuren. Die kunnen alle kanten op. Ja, het werd mij duidelijk dat ik een deur had gekocht met een geschiedenis, met een ziel. Nu nog mijn zaligheid erin schuren….. Tijdens het plamuren werd dat gevoel nog sterker, want met grote finesse, de houtvuller klevend aan mijn vingertoppen, dichtte ik elk gaatje en groefje en kwam de ouwe deur opnieuw tot leven, herboren. Een schepping is wellicht een te groot woord, dat realiseer ik mij ook wel, maar toch. Hopelijk voelt die deur zich straks bij Ari en mij op zijn gemak. Dat ie niet dichtslaat, of zich laat hangen… Ik voelde mij als één van die onverschrokken kerels van de Hornbach reclame, die ken je wel. Hoe moeilijk kan het zijn? Precies, wij mannen klaren elke klus. En dan nog zo’n Tarzankreet erachter aan. Jippie-a-jee. Vanavond ga ik de deur voor de tweede keer in de grondverf zetten. Ja, het wordt iets, ‘mijn’ deur, en ik ben er toch wel een beetje trots op. Het voelt als een overwinning. Aan deze deur hangt een verhaal, deels mijn verhaal, en dat geeft een goed gevoel. Een deur, een opening naar een nieuwe toekomst. En natuurlijk, soms moet je in je leven een deur dichtdoen, zodat je weer een andere deur kunt openen. Dat geeft lucht. Soms een deur openen om je blikveld te verruimen. Eigenlijk is het hele leven als een deur. De ene keer klop je aan een dovemansdeur en de andere keer kun je zo zonder problemen met de deur in huis vallen. En ja, soms ben je zo zat als een deur, en de andere keer ben je nuchter genoeg om te beseffen dat je maar beter een achterdeurtje kunt openhouden. Hoe dan ook, ik vond het belangrijk om dit met jou te delen. Je staat in deze tijd, tijdens deze lockdown, namelijk toch vaak voor een gesloten deur en dan moet je op zoek naar andere mogelijkheden. Alhoewel…. met een gesloten deur hou je buiten wat je niet binnen wil laten. En dat geldt ook voor corona. Het is gezegd. En nog één tip: schrijf nooit je naam op een deur, want er is een oud gezegde dat luidt: gekken en dwazen schrijven hun namen op deuren en glazen.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Het verhaal van de ouwe deur"

19.12.20
Feedback schrijfkwaliteit
Fijne humor!

PS: een dovemansdeur i.p.v. dovemans deur
  • Tevredenheid over de schrijfkwaliteit
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Kakkerlak (337) Martin Reekers 19-04-2020

    Kakkerlak had het zwaar. Ze was tot de overtuiging gekomen dat ze een fors imagoprobleem had. Ze werd met voeten getreden. Letterlijk! Overal waar ze haar gezicht liet zien probeerde men haar dood...

    Lees meer: Kakkerlak