Helena Mattheyssens

'Kate en Alex'

© Helena Mattheyssens op 24.01.2023.

En hij stoof de kamer binnen. Wild van zin en lust greep hij naar zijn vrouw. Zij staarde hem ijskoud aan. Zijn blik draaide bij en hij kalmeerde. De ontnuchtering deed hem een halfvol glas met iets sterks in de hand nemen, zijn leven had hij er zelden in, in de hand. Alexander - Alex voor de vrienden - was professor, besloten in een hokje, het hokje van zijn leerstoel, zijnde zijn kennisgebied. Als professor geschiedenis had hij geluk, zijn hokje bleef groeien, elke dag breidt de geschiedenis namelijk uit. Zijn inzicht en leerstof niet per se.
Er volgde een conversatie op de sofa. Er was dat gremiumfeestje, waar mooie meiden en opgefokte concullega's tijdelijk hun waardigheid hadden afgelegd in het sanctuarium van de universiteit. Allemaal hokjes bij mekaar, als een zoemende bijenkorf met honingraten. Een zeldzame schat aan kennis en wijsheid, zo werd door ieder ervaren.
Tot enige redelijkheid teruggekeerd besloten ze de dag te beëindigen, Kate moest vroeg aan de slag. Zij runde een gallery en een groot project stond op stapel, hedendaagse kunst, waarvan eigenlijk
niemand de inhoud noch zin begreep. Of is dat misschien net de sleutel tot het succes van de ronkende kunstenaarsnamen?
 
Kate opende 's morgens de gallery om langsheen de netjes rechtopgestapelde kunstkisten haar kantoortje te bereiken. Haar computer begroette haar met 38 e-mails en iets minder rekeningen. Het is koorddansen in de kunst, wat op zich een kunst is, om het hoofd boven water te houden. Eens doorgebroken als expert met inzicht in de succeskansen van de debutanten, zit je in een troon met bubbels in de ene hand en chique uitnodigingen in de andere. Die worden nog op papier verstuurd, bedrukt met rode inkt. Een uur later was haar smartphone al bijna plat en ingeplugd ter bijlading en een ander gekend gerinkel gaf aan dat de glazen voordeur geopend werd. De hele voorgevel was in glas, om het voorbijkomend gepeupel een glimp van esthetiek te gunnen middels een blik op het kleurrijke kunstaanbod aan de witte muren binnen eens de tentoonstelling geopend was.
Een snaak met lang vies haar liep nonchalant de ruimte in, Kate kwam hem tegemoet, ietwat ongerust omwille van de gitaarkist in zijn hand. 'En u bent?'. 'Nieuw... oh, Thijs van Garen' met een lichte buiging. Hij opende zijn kist, zonder gitaar, en stalde omzichtig en met eerbied vier kleine doekjes uit, in welbepaalde volgorde. 'Merk op', aldus Thijs,' dat de bomen (er stond niks anders op elk doekje) sequentieel van rechtopstaand, meer en meer doorbuigend, geveld raken. Ook het kleurenpalet geeft de aftakeling weer, een menselijke symboliek.' Zelfgenoegzaam wachtte hij op eerbetoon. Kate, die de symboliek al doorhad vanaf het tweede doekje, ze is geroutineerd, was niet onder de indruk maar wou de snaak met lef niet ontmoedigen. Aansporing en ondersteuning heeft het jonge volk nodig. Zelf heeft ze die nooit gekregen. Peinzend bekeek ze Thijs en de omvervallende bomen. 'Weet je Thijs, ik heb hier om de hoek nog net het ideale plekje vrij om je werkjes op te hangen.' Perfect bedacht, de bomen gingen trouwens al zelf het hoekje om. Thijs klapte verrukt zijn kist terug dicht, dankte omslachtig en paradeerde naar de uitgang.
 
Kate en Alex woonden, gewild kinderloos, in een interbellum villaatje, met vier puntdakjes en dito raampjes en beneden een gezellige, zonwaarts aangebouwde oranjerie, ideaal voor lectuur of romantische tête-à-tête etentjes. In de winter nodigde het knisperende hout in de open haard uit tot diepzinnige gesprekken, die soms meer prijsgaven dan bedoeld. Een gevulde bar sprak uiteraard vanzelf en noopte geregeld tot dringende aanvulling. De stijl van toen bood kunstige ornamenten maar ook stijlflops, zoals schreeuwerige tegelvloeren om gek van te worden. M.C. Escher zou er hoofdpijn aan overhouden en hij was drukte, weliswaar geordend, gewoon. De smeedijzeren trapleuning daarentegen was een streling voor oog en gemoed. Het huis was gepositioneerd midden in een vierkantige tuin met bloemrijke heesters en een statige eik. Kate droomde van het tegendeel: een witte langgevelvilla met kamerhoge ramen in de duinen met frontaal zeegezicht. Als haar nakende tentoonstelling en verkoop een succes werd, zou haar droom stilaan uitvoerbaar worden. 

Colofon
Titel: Kate en Alex
Evelyn Wight © 2022 Verschenen: Augustus 2022 Alle rechten voorbehouden
Code: 2022.01.01
ISBN/EAN: 978-94-6266-612-2 NUR: 301
Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Ik wens geen commentaar te krijgen, volg de hits wel op en bij pover resultaat stop ik met verdere inbreng.

Enthousiast over deze inzending?

We nodigen je graag uit om je mening te geven over deze publicatie. Dat is mogelijk door een commentaar van jou toe te voegen en/of door een waardering te geven. Klik hieronder s.v.p. op het gewenste item!

Indien een auteur geen behoefte heeft aan feedback is die mogelijkheid hier niet zichtbaar!


Hits: 86
Lekkerboek voor betaalbaar leesplezier
Tweedehands boeken
Nu opruiming!

Dirk De Wolf: Voor het leven dat een mens hier te slijten heeft

- Klik hier!-

Meer publicaties lezen of zelf meedoen aan een schrijfactiviteit?

Klik op een van de mogelijkheden.