Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Levensvragen

Vertelt
Wat dacht ik nou net? Ik ging nog wat verder onderuit zitten, starend naar de donkere lucht. Het was niet belangrijk, totaal niet zelfs. Het was een nietszeggende korte gedachte geweest, maar daarom niet minder mooi.
Mooooii. Wat een woord eigenlijk, al die perfecte rondingen. Langzaam draai ik tot ik tot stilstand kom tegen het uitroepteken. ‘Mooiiiii,’ zegt ik tergend langzaam. Mijn gedachten vliegen direct weer alle kanten op. Rol maar lekker wolkjes. Ik ben geloof ik best vaag van die wiet bedenk ik mij en val daarna in diepe slaap.
 
Terug in de spreekkamer
‘Zo waren mijn avonden, in de jaren ’90.” Schaamteloos beken ik de ene na de andere zonde aan de net afgestudeerd psychologe die recht tegenover me zit. ‘We kochten ieder ons eigen 'geeltje' polm of skunk en gingen met een groepje vrienden lekker spacen’ herinner ik me.
‘Nu, jaren later is er niets meer over van de vriendengroep van toen. Ieder vond zijn eigen vorm van liefde;
buitenechtelijk, voor zijn eigen bedrijf, zijn kinderen, huisdieren of een vroeg dementerende vader.’ Het leven had voor een ieder van ons gelukkig een serieuzer doorgang gevonden.
‘We moeten altijd iets, ziet u.’ Ik probeer de ernst van de situatie met mijn wenkbrauwen te benadrukken. ‘Het is alsof er zich, jaren geleden, een loodzware blokkade in mij heeft genesteld, waardoor ik té vaak niet kan doen wat ik moet doen. Laatst las ik er toevallig een toepasselijk gedichtje over.”
 
 
Buien zijn het,
Langdurig aan de grond genageld
Omvergeblazen door 't moment
Kijken en niets zien
Kijk nou eens goed, verdomme!
Alleen zand stroomt door mijn vaten
Daar sta ik,
Elders heeft me stilgezet
 
 
Direct vervolg ik mijn verhaal: ‘Kort geleden heb ik, op dringend advies van mijn buurman, nota bene, hulp gevraagd aan mijn huisarts. Mijn stemmingswisselingen zijn de laatste tijd zelfs voor mίj onacceptabel geworden. De buurman heeft gedreigd dat hij me zal laten opsluiten als ik nog één keer ’s nachts met spullen zou smijten.’
‘Toch is de werkelijke reden van mijn komst naar u dat ik u een vraag wil stellen waarvan ik weet dat u mij het antwoord verschuldigd moet gaan blijven. Want kijk, laten we eerlijk zijn, u bent weliswaar psychologe, mag ik aannemen, maar u stroomt niet bepaald over van levenservaring, is het wel?' De psychologe kijkt mij ongeïnteresseerd en glazig aan.
‘Bovendien heb ik u in de afgelopen minuten al zeker vier keer op de klok achter mij zien kijken, dus voor een uitvoerig antwoord heeft u vast geen tijd meer.'

De vraag die ik zou willen stellen, en ik zou graag willen dat u het direct noteert:
Wat heb ίk mijzelf gebracht in mijn leven waardoor ik dit nare leven leid? Wat was en is mίjn aandeel in ‘de boodschap des levens’ waardoor ik stelselmatig het deksel op mijn grote bakkes retour krijg?’
© Louisa Weijenbergh op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
27.09.20
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Goed geschreven Louisa! Een opmerking: is het niet 'voor een ieder van ons?' Er staat namelijk 'en'.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
27.09.20
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Mooi inkijkje in "met jezelf in de knoop". De wereld van verslaving is weliswaar een ver van mijn bed show maar ik lees graag je ervaringen. Wat klein begint neemt door de jaren natuurlijk een steeds groter deel in, in je leven. Wat onzichtbaar is maar wel meer naar de oppervlakte lijkt te komen is het schadelijke deel en de gevolgen ervan. Hopelijk is de weg die gaat de juiste. Graag gelezen. Grt
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig