Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 

351 Hits

Publicatie op:
Lockdown
 
Het is vroeg. Nog half slaapdronken strompelt mijn twaalfjarige dochter de huiskamer in. Ze is goed ingepakt. Een zachtroze wollige onesie, daaroverheen een hardrode, zware badjas.
'Heb je het koud?' wil ik weten, mijn wenkbrauwen optrekkend.
Ze is gegroeid. Zo ineens is ze langer geworden dan ik, de blik in haar ogen lijkt volwassener, en ik herken de geur van zuur puberzweet.
'Want volgens mij ben je te dik aangekleed,' vervolg ik onverbiddelijk.
'Ik moet in PowerPoint een opdracht maken,' zegt ze, mijn scherpe opmerking negerend.
Oh jee, denk ik. PowerPoint. Dat is op de laptop.
'De computer zegt dat het wachtwoord fout is, mam.'
We waren korte tijd geleden gehackt. Alle wachtwoorden moesten veranderd worden. Het blijkt dat Schilder als wachtwoord toch te gemakkelijk te kraken viel. De hacker had mijn account gekraakt en mijn naam veranderd, waardoor ik op internet doorging voor een man, genaamd Sybe Rosema, geboren op 30 december 1975.
Als Sybe was ik niet al te welbespraakt, maar desondanks toch zeer duidelijk met het kenbaar maken van mijn wensen. Geldwensen welteverstaan.
De eigenaar van dierengroothandel Groot, die per mail in gebrekkig Nederlands werd verzocht een financiële bijdrage te leveren, kon er wel om lachen.
De SNS Bank lachte niet en had een aangifte van ons nodig.
Helaas beschikt de gemeente Edam-Volendam sinds een aantal jaren niet langer meer over een eigen politiebureau, waardoor mijn nachtblinde man zich genoodzaakt zag op een natte maandagavond aangifte te doen in Monnickendam.
Dit kon alleen op afspraak, pas een week na de ontdekking van de hack.
'Waarom kan dat niet telefonisch?' sputterde mijn man tegen, uiteraard  tegen dovemansoren gezegd.
Met zenuwen in ons lijf probeerden we te gaan slapen. Meneer Sybe, met de toegang tot mijn account, sliep ongetwijfeld eveneens niet.
Een luide knal is te horen. De koerende duif op het dak zwijgt stante pede en blijkt de rest van de dag vertrokken.
'Het is oorlog,' zeg ik geschrokken, verstoord naar buiten starend. Een paar jongeren stormen lachend de steeg in.
'Dat was een Cobra, ma,' zegt dochterlief meewarig.
'Gaat die computer trouwens nog aan vandaag?'
Aan. Ja.
Het wachtwoordenboekje. Dat moet boven liggen op een schuilplaats.
Ergens in de kast tussen de lakens. Maar waar? Zoonlief, die de exacte bewaarplaats weet, can't be bothered. In zijn onderbroek stormt hij de slaapkamer binnen, zijn haar verward, een hand tussen de lakens op de bovenste plank van de kast stekend.
'Weg,' zegt ie schouderophalend en hij verdwijnt naar zijn kamer.
 
Dan moet ik helaas manlief toch even bellen. En die zit in de kelder van een visverwerkingsfabriek.
Eerst krijg ik de receptie aan de lijn, een buitengewoon vriendelijke dame, daarna mijn man. Blij is ie niet.
Het wachtwoord van de computer is helemaal niet veranderd, bijt hij me toe. Hoe ik erbij kom.
De computer wordt opgestart, maar mijn dochter is toch te laat voor de les. En dat is mijn schuld, huilt ze, na een stevige uitbrander van haar leraar.
Mijn respect voor de leraren is echt gegroeid. Niet alleen moeten ze al die kinderen onder de duim zien te houden, de lesstof bij zien te brengen, vergaderen en lessen voorbereiden,
ze moeten ook nog eens elk computersysteem meester zijn. Ik kan de knop netaan vinden. Nou ja, bijna dan.
Als ouder in een lockdown moet je toch maar over veel talenten beschikken. Vaardig zijn met allround lesstof, en geloof me, ook dat is roestig geworden na dertig jaar, psychologisch inzicht, overwicht en geduld. Maar het belangrijkste is kennis van Informatica, en dan volstaat dus niet mijn stenen tijdperk kennis van de Commodore 64.
Manlief komt 's avonds thuis.
Hij kookt, met hoogrode wangen, het avondmaal. Want ik ben moe.
'Moet ons andere kind ook nog eten?' vraagt ie.
'Wie? Buurvrouw Carina?'
Onze buurvrouw rijdt nog altijd, ondanks de coronatijd, de hele dag rond in haar bestelbus. Ze zal ook wel honger hebben en moe zijn. Dus waarom ook niet.
Ze is heel blij met het eten.
Gelukkig maar.
Een betere wereld begint uiteindelijk bij jezelf.
Ach ja, morgen maar weer een nieuwe dag.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Lockdown"

10.01.21
Feedback:
Heel leuk verhaal Nicole! Ik heb wel even moeten zoeken op Google wat " een onesie" is. Ik had daar (tot nu toe dan), nog nooit van gehoord. :-$ Maar ik heb het gevonden, inclusief een afbeelding.
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig