Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Los
Inzendingen: 1004
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Los
© Elka Le Mair op .
Aantal hits: 121
Ik ga overdwars in het tweepersoonsbed liggen. Niemand die er wat van zal zeggen. Het gevoel van vrijheid piept nog maar net door de kier van de afwijzing en vernedering. Vanmorgen weer een verrassing op de deurmat.
Een maand geleden is het inmiddels dat Vincent me plompverloren vertelde dat hij een ander had. Acht jaar een relatie, waarvan drie jaar getrouwd. Nog diezelfde avond was hij vertrokken. Met een emotieloos gezicht had hij de noodzakelijke spullen gepakt en was gegaan, van het ene bed, naar het andere. ‘Ik ben helemaal uitgekeken op je’, beet hij me nog toe. ‘Je kunt wel een mooi gezichtje hebben, maar ik vind je helemaal niks.’
Dit had ik niet zien aankomen, ondanks alles. Ik wist niet wat ik voelde, buiten de enorme schok. Het idee dat ik alles geprobeerd had en dat ik nu gewoon, als was ik een oude vaatdoek, in een hoek werd gesmeten … ik voelde me verraden. Een donker gat van binnen drong zich op en ik deed mijn best dat gat te negeren. Een vacuüm greep om zich heen: ik las geen kranten, geen boeken, deed geen was, kookte niet. Toen mijn schoonmoeder langs kwam om afscheid te nemen, schonk ik bedorven melk in haar koffie. In een week tijd viel ik zeven kilo af. Ik liep door de wereld, maar hoorde er niet bij. Toch was er ook iets anders: een enorme opluchting, een gevoel van vrijheid. Ik dacht: vanaf nu bepaal ik alles zelf. Niets hoef ik meer: geen eten te koken, niet schoon te maken, niet te behagen, geen klappen te incasseren, geen vernederingen te slikken. Ik ben eigen baas en hij komt er nooit meer in.
Dat ‘nooit’ was een illusie. Hij had de sleutel nog en op de gekste tijden kwam hij binnen. Dan hoorde ik hem door de gang lopen, wat rommelen in de slaapkamer of badkamer om vervolgens weer te gaan, woordeloos, onzichtbaar. Gespannen had ik de eerste keer op de bank gezeten, bang voor wat er komen ging. Maar er kwam niets, ik bestond al tijden amper voor hem, nu blijkbaar helemaal niet meer. En hoewel ik opgelucht was dat er geen confrontatie kwam, voelde ik ook een enorm verdriet en bitterheid dat ik blijkbaar voor hem niet meer bestond. Waar was ik geweest al die jaren? Waarom had ik zoveel geslikt? Wat zei dat over mij? Mijn gedachten kwamen niet verder, ik zette muziek op, liep rondjes door de woonkamer tot het schemerig werd en ik van mezelf aan de wijn mocht. Ik begroef mezelf onder afleiding. Een soort vernietigingsdrang maakte zich van me meester. Kon mij het schelen als ik kapot ging. Van nu af aan bepaalde ik zelf hoe ik wilde leven.
Ook op een andere manier was hij nog niet uit mijn leven verdwenen. De scheiding moest immers nog geregeld. Soms kwamen er wrede telefoontjes, waarin hij smalend vertelde dat hij nu, bij zijn nieuwe vriendin, wèl meehielp in de huishouding. Niet avond aan avond zijn schoenen aantrok, en zonder een woord het huis verliet, als de bereide maaltijd hem niet aanstond. Godverdomme! Wat een teringgedrag had ik al die tijd getolereerd, angstig, bang voor zijn woede, zijn losse handen. Ik kon er niet over uit dat dit mijn leven was. Het huwelijk was een nachtmerrie geweest, dat zag ik in, maar het feit dat ik nu zo behandeld werd, dat ik me voor niets had uitgesloofd in de ijdele hoop dit huwelijk tot een ‘succes’ te maken, maakte me razend. Het idee ook dat ik mijn best deed, terwijl hij achter mijn rug om zat te flikflooien met een collega. Ik voelde me verloren, maar ook woedend, machteloos. De illusie van een bestendige relatie was uit elkaar gespat. Wie had ik eigenlijk voor de gek willen houden?
In mijn hervonden vrijheid liet ik mezelf los, niets hoefde meer. Een zak chips met een liter wijn, bij wijze van avondeten. Als de wijn op was, begon ik aan de volgende fles tot ik soms laveloos op de bank in slaap viel. Wel zette ik altijd een wekkertje. Mijn keurige opvoeding had me ingepeperd dat ik nooit of te nimmer mocht verzaken. Een ander hoefde niet onder mijn gedrag te lijden. Hoe ik het deed, weet ik niet meer, maar iedere ochtend was ik keurig op tijd op mijn werk. Ik deed mijn best me gewoon aan mijn taken te kwijten, maar merkte mijn trillende handen op. Genânt. Als een collega even kwam buurten, zorgde ik ervoor dat mijn handen uit het zicht waren. Vermoedelijk was dat trillen een combinatie van te weinig slaap en teveel alcohol. De hele dag, iedere dag, stond mijn leven in het teken van mijn pijn, die ik met niemand deelde.
Mijn moeder had er geen goed woord voor over. Ik belde haar op en kreeg het bekende riedeltje: ‘Hoe kan dit? Je bent toch niet voor niets getrouwd? Hoe vaak heb ik je niet gezegd dat je moet bouwen, niet breken? Tja, ik vind het natuurlijk heel verkeerd dat hij een ander heeft, maar wat is er dan toch gebeurd?’ Geen idee, dacht ik, behalve dat ik op mijn tenen liep, dat het nooit goed was. Dat ‘ie me denigreerde, me bedroog. Ik voelde me mislukt, misbruikt, minderwaardig. Ik had zo mijn best gedaan om te voldoen aan verwachtingen. De verwachting dat je een huwelijk sluit voor het leven was er één van. Wat kon ik doen, toen hij vlak na het huwelijk al een nacht niet thuiskwam? Mijn ouders zouden het niet overleven als ik had aangegeven van hem af te willen. Getrouwd! Ik was getrouwd met deze man, die wreder en wreder werd, verbaal en fysiek.
Het weekend na zijn vertrek ging ik naar mijn ouders. Ik hunkerde naar iets liefs, naar troost. Ik werd lief ontvangen, maar het was onwezenlijk. Het ging over van alles, maar niet over wat er in mijn leven op dat moment aan de hand was. Met mijn vader maakte ik een wandeling. Dat deed hij graag, als natuurminner. Al toen ik nog klein was, wees hij mij tijdens de verplichte wandelingen op allerlei planten, vertelde de namen, of op zijn minst waar de betreffende plant familie van was. Dat herkende hij aan de bladstand, de bladvorm, aan de meeldraden. Ook nu verloor hij zich in het vertellen over alles wat we passeerden. Ik liep naast hem, een steen in mijn maag. Ik probeerde geïnteresseerd te kijken, er voor hem te zijn, maar ik voelde me miserabel en alleen. Het lukte me de schijn op te houden. De schijn dat het wel ging met me. Daar had ik mijn leven al in geoefend: het niet delen van mijn verdriet, alles zelf proberen op te lossen. De enige troost die ik vond, was dat ik een zachte blik in zijn ogen zag als hij naar me keek. Hij was opvallend mild naar me toe, maar geen van beiden konden we het aan om te praten waarover liever niet gesproken werd.
Ik vroeg me af wat mijn vader nu van me dacht. Hoe vaak had hij vroeger niet gezegd dat mensen die voor een scheiding kozen, faalden? ‘Het zijn geen doorzetters’, zei hij dan. ‘Je doet een trouwbelofte en je hebt je daar maar aan te houden.’ Nu was ik pas 24 en ik lag al in scheiding. Mooi gedaan, dacht ik schamper. Het zoveelste waarin ik hem teleurstel.
Eenmaal thuis werd ik weer geconfronteerd met het drama van mijn gewezen huwelijk. Onze gezamenlijke rekening bleek leeg. Alles had hij opgenomen om ik weet niet wat mee te bekostigen. Ik kende hem niet anders dan iemand die in luxe wilde leven. Hij had me, toen hij zijn baan verloor, laten tekenen bij de kredietbank. Hij wilde een lening voor een nieuwe auto. Ik was tegen: een nieuwe auto, lekker belangrijk. Maar wat moest ik? Met mijn vaste baan had hij mijn handtekening nodig en na diverse ruzies, ging ik met hem mee om mijn handtekening te zetten. Toch had ik deze streek niet verwacht. Het was de zoveelste dreun die hij uitdeelde. Ik had geen idee hoe ik hiermee moest omgaan. Ik betrapte mezelf op de gedachte dat ik ‘dit niet verdiend had’, maar drukte het gelijk weg. Braakneigingen kreeg ik van slachtoffergedrag.
Nu lag er een dwangbevel op mijn deurmat. Hij had niet betaald, het komende jaar zou er beslag op een deel van mijn salaris gelegd worden. Beslag voor een auto die hij had meegenomen. Het was tenslotte mijn handtekening die onder het document stond.
Ik voel me leeg en uitgeput, maar ik moet strijden. Geen kans laat hij onbenut om me dwars te zitten. Het dreigt een eindeloos gevecht te worden. Belachelijk, denk ik ineens. Het moet een keer genoeg zijn. We hebben geen kinderen, we waren maar drie jaar getrouwd, ik geef het op. Ik wil niet meer op deze manier mijn leven laten beïnvloeden.
Doodvermoeid en gedesillusioneerd zet ik weer mijn handtekening, neem mijn verlies. Nu kan ik weer verder, kan ik deze ellende achter me laten. Ik kijk naar de puinhopen in mijn leven en denk eindelijk vrij te zijn.
Dit artikel delen?

geef een waardering voor: "Los"

Geschreven door Elka Le Mair . Geplaatst in Kort verhaal.
08.12.20
Feedback:
Aangrijpend verhaal Elka, je voelt het verdriet. Het einde heeft voor mij iets opens, iets on-afs door dat ‘ik denk vrij te zijn’. Klinkt alsof er nog een vervolg, een deel twee komt, of vergis ik me?
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Elka Le Mair 08.12.20
    Hoi Annemarie, bedankt voor je feedback. En je voelt het goed. Ik zet niet voor niets 'ik denk vrij te zijn'. Maar of ik dat echt ga schrijven, weet ik nog niet. Ik schreef ook aan Janneke dat ooit mensen zeiden dat ik dit meer zou moeten uitwerken en wellicht een boek van zou kunnen maken. Dat kan, maar het vergt nogal wat van me. Ik weet nog niet of ik dat ga doen en ook niet of ik dat wel kan, eigenlijk.
Emoticons: ;o = wink, :d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart

Jouw feedback hier?

Je helpt een andere schrijver met jouw eerlijke, respectvolle feedback en een serieuze waardering voor de schrijfkwaliteit van het artikel. Zie je verbeterpunten? Geef ze dan a.u.b. concreet aan in je commentaar.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen.

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !