Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Maandagochtend

Deze dag begon als iedere andere.
Voor de wekker wakker, snel onder de douche, aankleden, Nespressootje, bakje yoghurt en de deur uit.
Eén bus eerder vandaag.
Dat scheelt.
Andere gezichten.
Behalve het meisje met de piercings dat vlak naast hem stond.

Een Goth.
Halsbandketting, zwart omrande ogen, leren jas zonder mouwen, vol met patches over wereldvrede, veganisme, Woodstock, een olijf aan een stokje met de tekst 'pin me er niet op vast' en hier en daar een verdwaalde smiley, regenboog en bliksemflits.

Een fase, dacht hij bij zichzelf, terwijl hij zich probeerde te herinneren wanneer hij voor het laatst een volwassen Gothic had gezien.

Wat doe je eigenlijk met al die gaten in je lijf, vroeg hij zich af, als je de piercings en dergelijke zat bent?
Groeit dat weer dicht, zo'n oorlel?

De bus was inmiddels aardig vol geworden.
Hier en daar zag hij nog wat bekende gezichten instappen.
De dikke man, altijd met z'n jas open, die steevast ging zitten lezen.
De stewardess, op weg naar de luchthaven, die de tijd in bus gebruikt om haar make-up aan te brengen.
De beveiliger in z'n uniform, die zijn dreadlocks in een haarband had gestoken en nu probeerde die opnieuw aan te brengen.
Verder kende hij niemand.

Wonen al deze mensen in dezelfde stad als hij?
Waar dan?
Wat doen ze voor werk?
Dat hield hem bezig.

Mistroostig keek hij door het raam naar buiten.
Hij was er al bijna.
Een nieuwe week, hetzelfde werk.

Kon hij eigenlijk uitleggen wat voor werk hij deed?
Zittend achter een bureau, kijkend naar drie schermen tegelijk, proberen wijs te worden uit de vele cijfers, grafieken, tabellen en berichten die voorbij komen?

Daytraden.
Niet in geld, maar in koffie.
Een nichemarkt.

Handelen in bonen van over de hele wereld.
Zonder dat hij ze ooit te zien krijgt.
Laat staan te proeven.Daar kun je niet voor leren.
Daar rol je in en nooit meer uit.
Dat is niet uit te leggen.
Dat wist hij zelf ook wel.

Koffie kopen.
Koffie verkopen.
Koffie drinken.
Koffie praat.

Hij vroeg zich af wat het gothic meisje deed voor werk.

Staand, vlakbij de uitgang, keek ze hem aan.
Hij wilde wegkijken.
Maar iets in hem hield hem tegen.
Hij hield zijn blik op haar gericht.

In de verte hoorde hij de naam van zijn halte.
Iemand had al op de stopknop gedrukt.
De bus remde af en kwam tot stilstand.
De chauffeur opende de deuren.
Mensen stapten uit.
Mensen stapten in.
Het geluid van de OV-chipkaartlezer overstemde bij iedere pas die aangeboden werd de stilte van de reizigers die, bijna zonder uitzondering, met oordopjes in, iets op hun telefoon aan het kijken waren.

Hij wilde opstaan maar bleef kijken naar het meisje.
Het was hem nooit opgevallen dat haar ogen ouder keken dan ze leken.
Ze was zeker 25, zag hij.
Hij zocht iets om te zeggen.

'Hi', zei hij, quasi zelfverzekerd.
Ze bleef hem aankijken.
'Koffie?'
Ze knikte.

De bus zette zich weer in beweging.
Hij wist niet waarheen.
Maar wel dat hij zich vandaag ziek zou melden.
De koffiehandel kon wel even wachten.

© Samuel van den Brink op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.