1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    971 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Mevrouw met de zwarte jas

Publicatie op : 15-09-2021

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Mevrouw met de zwarte jas

92 Hits.

“Wat een leuke hond.” De vrouw had een rollator en droeg een opvallende zwarte jas die meer aan een cape deed denken. Ze was keurig opgemaakt en had overduidelijk een spoeling door haar grijze krullen. Ze keek me vriendelijk aan. Een dame van stand, schoot er door me heen.
Ik glimlachte terug. Ze strekte haar arm en probeerde met haar gehandschoende vingers de kop van mijn Bulgaarse herder te aaien. Die deinsde echter terug.
“Hij is een beetje eenkennig...” verontschuldigde ik me. Ik wilde me al omdraaien en doorlopen, toen Nero een onverwachte beweging maakte en ik nog geen fractie van een seconde later een ijzige gil hoorde.
Ik verstijfde. Dit had ik nog nooit meegemaakt. Ik was zo verbijsterd dat ik in eerste instantie niet eens reageerde. Noch door Nero toe te spreken, noch door me over de dame te ontfermen.
Na de eerste schok stamelde ik: “Dat doet 'ie anders nooit”, terwijl ik natte rode vlekken door de stof zag verschijnen.
De dame in kwestie kon niet anders dan gillen en met afschuw naar haar hand kijken, waar Nero blijkbaar zojuist zijn tanden had ingezet.
Dat deed hij echt anders nooit!
Voorbijgangers begonnen zich te bemoeien met ons incident. Iemand sloeg een arm om de vrouw heen om haar te troosten en iemand anders haalde papieren zakdoekjes uit haar tas. Ik hoorde: “Afmaken dat beest. Gelijk afmaken.”
Nero zelf stond erbij alsof het hem allemaal niets aanging. Voor corrigeren was het nu te laat.
Ik voelde het bloed naar mijn hoofd stijgen. Ik bleef versteend staan.
Omstanders begonnen te roepen en te dreigen. “Weg met dat beest, het is een gevaar!” “Als je een hond hebt, zorg dan dat je hem onder controle hebt!” “Wat sta je daar nou ?”
Ja, wat stond ik daar ?
Het gegil was overgegaan in gesnik. De zakdoekjesvoorbijgangster liep heen en weer: met bebloede zakdoekjes om in de prullenbak verderop te gooien en schone nieuwe die ze verzamelde bij andere voorbijgangers om aan de dame te geven.
“Sorry.” Iets beters kon ik niet verzinnen. “Echt heel erg sorry. Hij heeft dat echt nog nooit gedaan. Zal ik mijn auto halen? Dan breng ik u naar de dokter.”
“Ik ga niet met dat monster in een auto!” krijste ze. Ze was geen statige dame meer maar een heks in haar zwarte cape. “Ga weg, ga weg!”
Dat leek ook mij het beste nadat anderen aangeboden hadden haar naar de eerste hulp te brengen. Ik haalde mijn rugzak los, vond een oud bonnetje en schreef daarop mijn naam en telefoonnummer. Ik legde het op het plankje van de rollator met de pen erop zodat het niet zou weg waaien. “U hebt mijn nummer, wilt u me vanavond bellen om te vertellen hoe het gaat?” stamelde ik voordat ik de boze en opgewonden meute achter me liet.

Het was drie weken later. Verkleumd stond ik voor de houten deur van de villa. Het was koud. Het was niet verstandig geweest om deze dunne jas aan te doen. Maar mijn oude gewatteerde jas leek me niet gepast. Ook mijn heerlijk warme zelfgebreide sjaal leek me niet geschikt. In plaats daarvan had ik een keurig zijden sjaaltje opgevist uit de lade met nooit-gebruikte-assecoires. Eentje met cashmierpatroon in bruintinten. Het was een sjieke wijk.
Trillend belde ik aan. Ik hoopte maar dat het binnen lekker warm was. Rijke mensen zijn soms gierig, was mijn ervaring, dus ik deed een schietgebedje dat ze niet bezuinigde op de stookkosten.
Ze deed zelf open. Ze was kleiner en dunner dan in mijn herinnering. “Goedemiddag.” Ik wilde haar een hand geven maar die negeerde ze. Ze gebaarde naar een openstaande deur die zo te zien uitkwam in een keuken.
Het was akelig stil in huis. In de keuken hoorde ik alleen een klok tikken. 
Ze wees naar de eettafel. Zo geluidloos mogelijk probeerde ik de stoel achteruit te schuiven en nam plaats. Het plofje van mijn tas leek wel een bom. Ik had me geen zorgen hoeven te maken over de temperatuur. Het was hier moordend heet. Ik keek om me heen en zag dat de oven aanstond. Het lampje brandde maar er stond niets in. Het aanrecht was leeg.
Ze liep verdacht kwiek voor iemand die buiten een rollator nodig had. Ze ging schuin tegenover mij zitten met een overdreven zucht.
“Ik heb de verzekering gebeld”, begon ze. Op de ronde tafel lag een stapeltje papieren. Ik herkende het logo van een maatschappij met grappige commercials. In een andere setting had ik een verwijzing gedaan naar 'foutje bedankt', maar ik schatte in dat deze dame dat niet kon waarderen. Ze bood me niets te drinken aan.
“Hoe gaat het met u?” vroeg ik. Die vraag negeerde ze. Ze had een verband om haar hand. Ik had verwacht dat ze nog met een pleister, of zelfs niets, had kunnen volstaan. Het had me niet verbaasd als ze het verband er net voor mijn komst om had gewikkeld voor een dramatisch effect. Het zag er strak en schoon uit. Zo erg kon die wond toch niet geweest zijn dat ze nu nog zoveel materiaal om moest?
“Ik wil sowieso dat die hond afgemaakt wordt. Daar heb ik de politie al over gesproken. Ik hoop dat ze al bij je langs zijn geweest en dat dat zo snel mogelijk gebeurt.” Dat laatste sloeg op het afmaken, nam ik aan. Gelukkig lag Nero nu rustig thuis in zijn mand.
De politie was inderdaad langs geweest. Omdat het geen ernstig incident was en het de eerste keer was, kwam ik er met een waarschuwing van af. Ook adviseerde de agent mij op cursus te gaan met de hond, wat mij overbodig leek. Waarschijnlijk had ik geluk dat de agent zelf dol was op honden. Hij vertelde mij dat hij lang met een politiehond had getraind. “Mooi dier”, sprak hij terwijl hij Nero observeerde. “Als je hem kwijt wilt weet ik wel een adres.” en hij knipoogde.
Het leek me verstandig over dit alles niets te zeggen tegen mevrouw Haat en Nijd. Ik zweeg.
Ze schoof een vel papier naar me toe. “Dit mag je tekenen.” Ik begreep niet wat haar verzekering met deze zaak te maken had. Voor zover ik wist zou ik aansprakelijk zijn voor eventuele schade, als die er al was. Ik wilde niet wantrouwig zijn, maar ik kreeg het ongemakkelijke gevoel dat iemand hier ergens een slaatje uit probeerde te slaan. Ik zou de kleine lettertjes heel goed lezen. 

Ze stond op en liep achter mijn rug om naar het aanrecht. Ik hoorde een lade openschuiven. Ik besloot een pen uit mijn tas te pakken aangezien er geen een op tafel lag. Ik bukte en zag vanuit mijn ooghoek een scherpe glimmende punt. Mevrouw had een mes gepakt. Waarom had ze in godsnaam een mes nodig ?
Ik deed of ik niks gezien had en kwam weer overeind. Zogenaamd begon ik het papier geconcentreerd te lezen. Maar ik nam niets op, mijn aandacht was alleen bij het dodelijke keukengerei achter me. Dit kon niet waar zijn.
Ik kon haar ademhaling horen. “Teken maar, ik heb alles al ingevuld.” hoorde ik achter me. Ik boog over de tafel en probeerde stiekem onder mijn oksel door te kijken. Dat lukte niet, het zou veel te veel opvallen.
Tegenover mij stond een kast met glazen deurtjes waarin serviesgoed stond. Het glas was te mat om helder te kunnen spiegelen. Ik zag alleen haar gedaante als een vage schim. Ze bewoog langzaam opzij, mijn kant op. Nu rook ik ook haar geur. Een misselijkmakende mengeling van parfum en zweet.
Zou ik me omdraaien ? Vliegensvlug redeneerde ik dat als ze zou zien dat ik haar wantrouwde, ze direct genadeloos zou toeslaan. Het zou niet lang duren of ze zou ook mijn lichaamsgeur kunnen ruiken. Ik voelde dat diezelfde oksel waar ik net onderdoor wilde kijken klam werd. Angstzweet.
“Het spijt me, maar ik moet nodig naar de wc. Zou ik van uw toilet gebruik mogen maken?” Ik probeerde zo normaal mogelijk te klinken. Weer hoorde ik een lade schuiven en daarna zei ze; “Tweede deur rechts in de gang.” Met een blik van 'vrouwen onder elkaar' pakte ik mijn tas, liep de keuken uit, de gang door en opende de toiletdeur. Ik liet hem met een harde klap dichtvallen, rende toen naar de voordeur en snelde het pad af zonder om te kijken.
Jammer van mijn zomerjas.

Ik verwachtte dat ze me zou bellen. Dat ik een brief zou ontvangen van de verzekeringsmaatschappij. Dat de politie weer voor de deur zou staan. Maar dat alles gebeurde niet. Ik hoorde er nooit meer iets over.
Wat echter lange tijd daarna wel gebeurde was verrassend.

Ik hing onderuit televisie te kijken met Nero's kop op mijn schoot. Omdat hij oud begon te worden mocht hij tegenwoordig bij mij op de bank.
Het journaal was net geweest en ik wilde naar een ander net zappen. Hierna kwam Opsporing Verzocht en dat was een programma waar ik nooit naar keek. Terwijl ik de afstandsbediening pakte en de 3 indrukte zag ik een flits van het voorstukje, wat mij snel terug deed schakelen. Het was minstens vier jaar geleden, maar dat postuur en die manier van bewegen herkende ik uit duizenden. Zelfs op de vage beelden van een bewakingscamera.
Een bejaarde vrouw werd verdacht van gewelddadige overvallen op juwelierszaken. Ze had een winkelier neergestoken met een mes en een ander opgesloten in een kast. De politie verzocht kijkers contact met hen op te nemen wanneer ze de vrouw herkenden. In geen geval mochten de mensen haar zelf benaderen of aanhouden.
“Jij slimme, slimme politiehond!” fluisterde ik Nero in zijn grote zachte oor. “Jij wist het!” Hij keek me met zijn grote bruine ogen aan alsof hij wilde zeggen: "Natuurlijk, want dat deed ik anders nooit...."

 

 

Alleen Plusleden kunnen een eigen artikel aanpassen na publicatie. KLIK HIER om alle voordelen van een pluslidmaatschap te bekijken.

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

18.09.21
Feedback:
Knap dat je in zo'n kort verhaal de spanning geloofwaardig weet over te brengen!
  • Waardering
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
16.09.21
Feedback:
Ik heb je verhaal met veel plezier gelezen, Wies.
  • Waardering
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
15.09.21
Feedback:
Wat een goed geschreven verhaal, Wies. Met plezier gelezen!
  • Waardering
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
55 woordenverhaal
De vlieg
87
Lezen?
Zestien
66
Lezen?