Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Mijn naam is Misty

In één sprong beland ik op de hoge schuttingdeur, zet mij af en sta in de achtertuin van de buurvrouw.
Hé, staat daar de achterdeur op een kiertje?
Ik steek mijn kop nieuwsgierig om het hoekje en hoor flink wat water kletteren. Dat kan haast niet anders dan uit de badkamer komen.
Mooi! Buurvrouw staat onder de douche en dan kan ik wel eventjes met haar lieveling spelen… De koddige papagaai.

Kijk hem nou, denk ik bij mezelf, de stakkerd weet niet wat er boven zijn hoofd hangt en
ik bekijk de kooi van een afstandje.
Het lijkt me een makkie om die te openen. Alleen maar een schuifje.
Dat moet zo gepiept zijn.
Ik sluip naar de kooi en word daar alleraardigst begroet.
‘Sufferd!’, wordt er naar mijn hoofd geslingerd.
Ach, het doet me niks hoor, want wie zal uiteindelijk het laatst lachen?
Dan sla ik met mijn rechterpoot tegen het schuifje aan.
Het deurtje floept warempel meteen open en zo snel als de bliksem, haal ik uit naar de papagaai die als een baksteen van zijn stokje valt.
Zo lenig als ik ben, werk ik behendig mijn bovenlichaam de kooi in en grijp hem bij zijn nekvel vast.
Nu gauw wegwezen.
Zoals ik ben gekomen, glip ik slinks weer weg.
De vogel spartelt in mijn bek tijdens mijn vlucht naar het nabijgelegen weiland.
Het beest begint steeds te ‘mekkeren’ en onderneemt nog een vluchtpoging wanneer ik hem in het gras leg.
‘Help!’…Klootzak’…’Rotzak!’
Jaja, jij mag dan altijd de grootste praatjes hebben, denk ik geërgerd, maar dat deert me niets.
’Idioot!’
Allemaal niet netjes hoor. Ik ben een welgestelde zwarte kater.
Dus ik haal nog een keertje flink uit.
Dat lijkt genoeg te zijn. Ik heb het voor elkaar.
Deze grofgebekte spreekvogel zal geen kik meer geven.

Kijk nu toch. Wie hebben we daar?
Och, mijn baasje komt kijken...
Ze is beretrots op mij, want ze stopt mij onder haar warme vest en neemt me op een drafje mee naar huis.
Daar sluit ze de achterdeuren en begint zachtjes te praten.
‘Hé kwajongen, jij houdt toch ook wel je mondje hé? Géén gemiauw! Anders krijg ik een hoop gedonder.’
Ondertussen hoor ik een hoop gefoeter…
‘Vast die rot kat van hiernaast!’
‘… Sufferd!’

‘Sufferd…?’
Als vanzelf draaien mijn oren opzij, knijpen mijn ogen tot spleetjes en kruipen mijn haren overeind.
Ik vrees dat ik een tijdje binnen moet blijven…
© Louise van der Hee op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
06.02.21
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Leuk verhaal Louise. Moest het laatste stukje wel even extra overlezen, maar dat zegt meer over mij. Succes verder.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Louise van der Hee 06.02.21
    Dank je wel voor je waardering, maar ook zeker de leerzame feedback.
    Daar kan ik wat mee. Jij ook veel succes met schrijven.