Voor schrijvers, door schrijvers
970 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen.
 
KLIK HIER om naar flitsverhalen te gaan.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

78 Hits

Publicatie op:
Mijn oude sweater

Ik heb het warm. Misschien had ik die dikke trui toch niet aan moeten trekken. Maar ja, hij zit zo lekker en brengt me altijd weer terug naar mijn tienerjaren. Ik heb de capuchonsweater al eeuwen, hij is verbleekt en gerafeld bij de mouwen, en toch kan ik het niet over mijn hart verkrijgen hem weg te doen. Ik herinner me nog goed dat ik hem van mijn oma cadeau kreeg. De hoodie - want hij heeft een capuchon - is geel, mijn lievelingskleur, en heerlijk zacht en ruim. Als ik hem aan heb, voel ik me veilig en vertrouwd.

Een zwarte hond springt plotseling het bos uit en rent de weg over. Aan de overkant verdwijnt het dier het bos weer in. Waar is zijn baasje? Ik twijfel of ik moet zoeken, maar ik heb geen tijd. Om 9 uur begint mijn wekelijkse pilatesles en ik ben al laat.

Ik fiets verder, steek ook over en ga rechtsaf het parkeerterrein van de sportschool op. Er staat maar één auto geparkeerd, beetje een oud brik uit het jaar nul. Een man in een bruine leren jas staat ernaast te roken. Hij heeft krullend haar en lange bakkebaarden. Ik zie dat hij me van achter zijn sigarettenrook nakijkt.

In zet mijn fiets in de stalling. Ik ben de eerste, zelfs Anneke’s fiets staat er nog niet. Dat is volgens mij nog nooit eerder gebeurd, Ann is altijd ruim op tijd. Meestal ligt ze al vrolijk in de zaal op haar matje als ik eindelijk gehaast arriveer.
En ik weet nog wel hoe ze vroeger bij de brug waar we afspraken op me stond te wachten. Samen fietsten we dan naar school, zij voor mij uit.

Voordat ik naar binnen ga, doe ik mijn mondkapje op. Kenneth staat achter de balie met zijn rug naar me toe.
Ik groet hem “Goedemorgen”  en maak aanstalte om mijn ledenpas te scannen. Daar zijn ze de laatste tijd heel streng over omdat er vanwege de corona-maatregelen maar 30 mensen binnen mogen zijn. “Waar is het scanapparaatje?”
Kenneth draait zich om. Zijn haar zit anders. Had hij altijd al een snor? “Er is geen les vanmorgen, vanavond weer dansen.”
Dansen? Hij zal wel Zumba bedoelen, heb ik één keer gedaan, dat gedraai met de heupen is niet mijn ding. “Oh, waarom niet, ik kon me wel aanmelden in de app.”
Hij kijkt me met grote ogen aan, zijn wenkbrauwen schieten omhoog. “Huh?” Ik zie zijn blik over me heen gaan, beginnend bij mijn schoenen omhoog naar mijn gezicht. Hij fronst, zijn ogen zijn nu spleetjes. “Hoezo bedek je je gezicht?”
“Dat moet toch?!”
Hij staart me aan en haalt dan zijn schouders op. “Oh.”
Ik kijk om me heen. Door het raam in de wand zie ik de sportzaal. Afgelopen woensdag stond het daar nog vol met fitnesstoestellen. Nu is die leeg, alleen een grote glanzende houten vloer met stoelen eromheen. “Hebben jullie een nieuwe vloer gelegd?” Geen antwoord, Kenneth is verdwenen. Blijkbaar naar achter gelopen.
“Dan ga ik maar weer, doeg!”
Het is mooi weer vandaag, er schijnt een zonnetje in een strak blauwe lucht. Terwijl ik omhoog kijk, betrap ik Kenneth, hij staat me te bespieden vanachter het raam op de bovenverdieping. Ik zwaai naar hem, hij trekt snel het gordijn dicht.

Ik besluit om een wandeling te gaan maken in het bos achter de sportschool. Ik denk aan de hond, zou die zijn baasje alweer hebben gevonden?
Het bospad is bedekt met gele bladeren. Het lijkt een beetje alsof ik op het gele pad in het Land van Oz loop. Even denk ik zelfs dat ik de vogelverschrikker zie, maar het is een grote loshangende tak.  Ik sprint eronderdoor. Over het pad ligt een omgevallen boom. Ik stap er overheen en wurm me door de takken.
Op een bankje verderop zie ik een vrouw zitten. Ze heeft een glimmend paars trainingspak aan. Ik weet nog dat ik als tiener ook zo’n pak had. Dat was toen hartstikke hip.
De vrouw tuurt voor zich uit. Is dat een hondenriem in haar handen? Op anderhalve meter afstand van  haar blijf ik staan “Bent u uw hond kwijt?΅
Ze kijkt me aan en doet me aan Anneke denken. Al weet ik dat Ann die niet heeft, het zou zo haar zus kunnen zijn, dezelfde ogen. Alleen heeft deze vrouw lang stijl blond haar en is dat van Ann kort en roodachtig. Was haar moeder vroeger niet zo’n knappe blondine?
“Ja, hij is ervandoor gegaan.”
“Een grote zwarte?”
Ze knikt. “Hij heet Black Velvet”
“Ik zal opletten of ik hem weer zie.”
Ik loop verder. In de verte zie ik een grote zwarte schim me tegemoet komen. Is het de Tovenaar van Oz of de Goede Heks?
Dichterbij gekomen blijkt het een ruiter op een grote zwarte knol te zijn.
De hond zie ik nergens.
Het is verder rustig in het bos, geen andere wandelaars, hardlopers of mountainbikers. Dit terwijl het er wel goed weer voor is en veel mensen buiten sporten de laatste tijd.
Wat ruik ik? He nee get, een hondendrol.  Mijn schoen vegend aan bladeren en takjes loop ik hetzelfde pad weer terug. Het bankje staat er nu verlaten bij,  de hondenriem hangt over de leuning.

Op de terugweg fiets ik nog even langs de winkel. Dan heb ik alles in huis voor het avondeten en hoef ik straks de deur niet meer uit. Het is stil in het buurtcentrum, waarschijnlijk geven veel mensen gehoor aan de oproep om zo veel mogelijk thuis te blijven. Er staan enkele auto’s, oude modellen. Is er een autoshow of zoiets? Nee, dat mag nu toch niet? Vanwege Corona zijn alle evenementen afgelast.

Normaalgesproken doe ik mijn boodschappen in die nieuwe XL supermarkt in het centrum. Daar kun je zelf je boodschappen scannen. Dat vind ik fijn, hoef ik niet in de rij om af te rekenen. Hier zie ik geen zelfscanners. “Hebben jullie geen zelfbediening?” vraag ik aan een vakkenvuller.
“Uhhh, ja hoor, u mag alles zelf pakken.”
“Oh, oké.” Dat doe ik dan maar en sluit daarna achteraan in de rij voor de kassa. De kassiere heeft haar haar hoog getoupeerd. Is dat de de nieuwe mode?
Snel gooi ik nog een reep chocolade op de lopende band, lekker voor straks bij de thee.


Thuis pak ik mijn boodschappen uit. Ik zie dat de reep die ik heb gekocht een Raider is.
Van het fietsen en opruimen heb ik het warm gekregen. Ik trek mijn sweater uit en hang hem over een stoel. Die kan ik dan zo weer fijn aantrekken als ik straks op de bank kruip met die kop thee en een boek. Was de naam van Raider niet al jaren geleden veranderd in Twix?

Ik hoor mijn telefoon gaan. Een appje van Anneke: “Hi, jammer dat je er niet was. Het was een lekkere pilates les. Volgende week wel weer?”

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Mijn oude sweater"

02.03.21
Feedback:
Verwarring alom!
Leuk om de actualiteit in je verhaal te betrekken.
  • Schrijfkwaliteit
    4.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
Steun de boekhandel

Heb je deze al gelezen?

  • Opstaan en doorgaan (47) Ingrid Bruggink 04-04-2021

    Ik schrik wakker. Een pijnscheut schiet van mijn rechtervoet via mijn been naar mijn billen in mijn ruggengraad. Het is onmens. Bijna wordt het weer zwart voor mijn ogen. Ik herinner het me nu. Weet ook...

    Lees meer: Opstaan en doorgaan