Voor schrijvers, door schrijvers
968 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen.
 
KLIK HIER om naar flitsverhalen te gaan.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

186 Hits

Publicatie op:
Mijn verklaring.
 
Ik zit in de rechtszaal en luister naar je verklaring. Mijn hart schiet vol. Mijn emoties nemen bijna de overhand. Mijn gevoelens voor jou zijn zo sterk. Ik kan ze bijna niet beteugelen. Tranen staan in mijn ogen. Lopen over mijn wangen. Ik sta op en verlaat deze eerste dag van je terechtzitting. Meer kan ik vandaag niet hebben.
De verhoren in de zaal gaan drie dagen duren. Pas de laatste dag mag ik mijn verklaring geven. Ik ben er bijna klaar voor. Ik wil dit graag. Heb er hard aan gewerkt. Hij is bijna af. Ik wil graag aan de buitenwereld laten zien wat jij voor mij betekent. Wat jij voor mij hebt gedaan.
Als ik thuiskom ga ik verder werken aan mijn verklaring. De telefoon staat niet stil. Iedereen wil weten hoe het met me gaat. Een paar telefoontjes beantwoord ik en dan zet ik mijn telefoon op stil. Ik heb mijn rust nodig. Ik heb mijn tijd nodig. Overmorgen moet mijn verklaring af zijn. Dan is het mijn beurt. Nu rusten. Slapen.
Ik heb verrassend goed geslapen. De wekker maakte me op tijd wakker. Het was een geluk dat ik hem had gezet anders zou ik nog te laat komen ook. Ik vertrek naar de rechtbank en laat me via de detectiepoortjes begeleiden naar de tribune. Ik ben vroeg. Vroeg genoeg om vooraan plaats te kunnen nemen. Ik wil dat je ziet dat ik er ben. Dat ik er altijd voor je zal zijn. Dat je weet wat je met me doet en wat je met me hebt gedaan. Ik zie dat je me ziet. Ik zie het aan je reactie. Ik ben blij dat je me hebt gezien. Meer heb ik niet nodig. Vandaag niet. Ik vertrek. De zon schijnt en ik zoek een terrasje op in het zonnetje. Het is nog vroeg maar vandaag mag ik er een drinken op de goede afloop. Morgen in mijn verklaring zal alles duidelijk worden. De afloop zal goed zijn. Ik weet het. Heb hier geen enkele twijfel over. Ik voel me rustig, relaxed. Bijna vrolijk. Met mijn wijntje proost ik naar het zonnetje. Ik lach. Voel me plots gelukkig. Iets wat ik verbaasd maar met vreugde ervaar. Het is zo lang geleden dat ik wat geluk heb ervaren. Laat me vandaag genieten. Intense genieten.
Ik bezoek wat vrienden, drink koffie met ze. De verbazing op hun gezicht als ik vrolijk, bijna uitgelaten, ben is groot maar ik zie dat ze blij zijn voor mij. Mijn wanhoop en verdriet van de afgelopen tijd deed ze pijn. Dan vertrek ik naar huis. Morgen zit ik niet op de tribune maar in de zaal. Morgen mag ik getuigen. Morgen mag ik eindelijk mijn verklaring afleggen. Eindelijk.
De wekker had ik vandaag niet nodig. Vandaag was ‘de’ dag. Twee jaar heb ik gewacht op deze dag. Twee jaar. Twee keer driehonderdvijf en zestig dagen, twee keer achtduizendzevenhonderd en zestig uur. Twee keer meer dan vijfhonderdduizend minuten. Lang heeft het geduurd. Heel erg lang.
Ik douche me uitgebreid en kleed me zorgvuldig. Een blouse, een rok en een paar hoge laarzen. Op de keukentafel ligt mijn dagboek. Ik laat het liggen. Ik heb het nu niet meer nodig. Ik neem mijn verklaring mee en sluit zorgvuldig af. De security bij de rechtbank is vandaag strenger. Mijn tas moet in een kluisje. Ik mag niets mee naar binnen nemen. Weer door de detectiepoorten. Natuurlijk heb ik geen metalen bij. Ik weet wel beter. In de zaal luister ik aandachtig naar de getuigenverklaringen van anderen. De rechercheur die jou heeft opgepakt kijkt een keer naar me. Er staat iets van meeleven in zijn gezicht. Ik geef hem een vage glimlach. Dan kijk jij naar me. Eindelijk. Ik zie je kijken. En weer loopt mijn hart vol. Mijn naam wordt geroepen. Ik ben aan de beurt. Ik sta op en loop naar voren. Onderweg kijk ik je aan. Mijn hart schiet over. Nog nooit heb ik zoveel haat voor iemand gevoeld. Ik haal het stuk aangescherpt plastic uit mijn laars loop naar je toe en haal uit. Niet eenmaal, niet tweemaal maar net zolang dat ik zeker weet dat jij nooit meer op zal staan. Ik word overmeesterd. Het geeft niet. Dat wist ik van tevoren. Ik heb mijn verklaring gegeven.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Mijn verklaring."

28.09.20
Feedback schrijfkwaliteit
met plezier gelezen ook! vier sterren naamgenoot Gr Ingrid
  • Tevredenheid over de schrijfkwaliteit
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Op losse schroeven (368) H.o.p.e 24-04-2020

    Op losse schroeven... Zittend op een vreemd bed, denk ik na. Het kraakt. Er missen schroeven. Was het zoals ik het verwacht had? Was het zoals ik het gehoopt had? Was het zoals het me toegezegd was? Op...

    Lees meer: Op losse schroeven