Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 

193 Hits

Publicatie op:
onderweg

We zitten in de trein. Voor de allereerste keer. Het leek me vroeger heel leuk om in de trein te zitten maar nu vind ik er eigenlijk geen bal aan. Ik was liever thuis gebleven. Gewoon met papa en mama. Samen op de bank, een filmpje kijken met misschien wat chips erbij maar dat laatste hoeft niet eens perse. Samen op de bank zitten is eigenlijk al genoeg.

Ik lik aan mijn soft ijsje, mijn vader neemt kleine slokjes van zijn koffie. We praten niet. Dat vind ik niet erg. Ik wil ook helemaal niet praten. Ik wil eigenlijk ook helemaal niet nadenken want als ik nadenk voel ik me verdrietig en als ik me verdrietig voel moet ik huilen. Ik wil niet huilen. Zeker niet waar mijn vader bij is. Straks gaat hij, net als gisteravond, toen hij dacht dat ik sliep, heel hard huilen. Grote mensen horen niet te huilen, zeker vaders niet.  Ik hoorde het en voelde me zo schuldig. Vanwege mij hebben mijn ouders ruzie gemaakt. Ik hoorde namelijk steeds mijn naam als ze naar elkaar schreeuwde en door mij woont mijn moeder nu in een ander huis, zo ver weg dat we een half uur in de trein moeten zitten om er te komen.

Mijn vader moet mij brengen want ik ben nog te klein om alleen te reizen. Ik denk niet dat hij dat leuk vindt.

Opeens schrik ik. Zo erg dat mijn buik er pijn van doet en mijn hele lijf tintelt. Mijn soft ijsje valt op de grond.  Ik pak mijn tas, gooi alles eruit, in de hoop dat het niet waar is. 

Mijn vader kijkt geïrriteerd mijn kant op.

“Laat je spullen in je tas. We moeten er al bijna uit. “

Ik graai tussen mijn kleren, mijn speelgoed, mijn boeken maar zie mijn knuffel Tijgertje niet. Ik krijg nog meer pijn in mijn buik en voel tranen opkomen. Ik wil niet huilen maar kan er niks aan doen. De tranen lopen over mijn wangen. Zonder Tijgertje ben ik helemaal alleen in dat vreemde huis, in dat vreemde bed, zonder mijn papa. Dat kan niet. Dat kan echt niet.

“We moeten terug! Papa, we moeten echt terug.”

“Waarom ben je zo in paniek? Doe alles terug in je tas. Nog een paar minuutjes en dan moeten we uitstappen. Doe niet zo gek. We hebben het hier uitgebreid over gehad. Dit is nou eenmaal zo afgesproken met je moeder. Je gaat het vast leuk hebben.”

“TIJGERTJE!” schreeuw ik.

Mijn vaders gezicht wordt opeens heel wit. Hij grijpt met zijn hand naar zijn haar.

“Shit, shit, shit. Ik dacht dat die in je tas zat.”

Ik zeg niks. Het is doodstil in de trein.

“Godverdomme, wat een kutzooi!” roept mijn vader opeens kwaad, terwijl hij hard met zijn vuist op het tafeltje bij het raam slaat.

“Godskolere kutzooi!”

Ik staar naar de grond. De trein remt af.

“We stoppen alles terug in je tas. De trein gaat zo stoppen.” zegt mijn vader opeens zachtjes.  Hij kijkt alsof hij elk moment kan gaan huilen. Samen proppen we heel snel alles terug in mijn tas.

Ik veeg met mijn hand langs mijn ogen. Het helpt niet. De tranen blijven komen. De trein stopt. Papa pakt mijn hand. Ik pak mijn tas. Op het perron staat mama al te wachten.

 
Noot van de schrijver:Ik ontvang graag feedback

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "onderweg"

05.04.21
Feedback:
Prachtig!
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig